محمدتقی ادیب نیشابوری
مختصات: ۵۵٫۷۹″ ۳۶′ ۵۹°شرقی ۱۸٫۵۵″ ۱۷′ ۳۶°شمالی / ۵۹٫۶۱۵۴۹۷۲غرب ۳۶٫۲۸۸۴۸۶۱جنوب
| محمد تقی ادیب نیشابوری | |
|---|---|
| نام اصلی | محمد تقی خیرآبادی |
| زمینه کاری | م |
| زادروز | ۱۳۱۰ه. ق نیشابور، روستای خیرآباد |
| پدر و مادر | اسدالله |
| مرگ | ۲۱ آذرماه ۱۳۵۵ش مشهد |
| محل زندگی | نیشابور و مشهد |
| جایگاه خاکسپاری | حرم امام رضا، ایوان آخرین غرفه جنوب غربی صحن عتیق (انقلاب) رضوی |
| در زمان حکومت |  |
| لقب | ادیب نیشابوری، ادیب ثانی، ادیب دوم |
| پیشه | ادبیات عربی، ادبیات فارسی، منطق، فلسفه، ریاضیات، اصول، فقه، رجال، حدیث، تفسیر، طب قدیم، نجوم |
| تخلص | راموز |
| حوزه | مدرسه خیرات خان، مدرسه نواب، |
دیگر کاربردها:ادیب نیشابوری (ابهام زدایی)
محمد تقی ادیب نیشابوری(۱۳۱۰- ۱۳۹۶هـ. ق) مشهور به ادیب ثانیمتخلص به «راموز» از دانشمندان علوم اسلامی معاصر و شاعر فارسی زبان بود. او متخصص ادبیات عربی بود و در رشتههای ادبیات فارسی، منطق، فلسفه، ریاضیات، اصول، فقه، رجال، حدیث، تفسیر، طب قدیم، نجوم تحصیل کرده بود. او شاگرد ادیب نیشابوری بود.
محتویات |
زندگی [ویرایش]
در خیرآباد در نیشابور در ۱۳۱۰ هجری قمری، به دنیا آمد. نام مادرش، فاطمه و پدرش، اسدالله بود.
پدر، که محمد تقی را مستعد فراگیری علوم میبیند در ۱۸ سالگی برای کسب علم به مشهد میفرستد و او سه سال در خدمت شیخ محمد کدکنی (در گذشته ۱۳۵۷ هـ. ق.) که از بزرگان علما بود به کسب علم پرداخت. از اواخر سال۱۳۳۳ هـ. ق در محضر درس استاد یگانه ادبیات و بلاغت اسلامی آن زمان در حوزه خراسان یعنی ادیب نیشابوری حاضر شد و بعد از آزمون ورودی که به صورت شفاهی صورت میگرفت موردتوجه خاص ایشان قرار گرفت به طوری که خود در ۲۵ سالگی، صاحب حوزهٔ تدریس گردید. در زمستان سال ۱۳۴۷ ش.، هنگام رفتن به مدرس به زمین خورده دچار شکستگی پا شدند و همین حادثه موجب شد که خانهنشین شده و بالاخره در ۲۱ آذرماه ۱۳۵۵ش (بیستم ذی الحجه ۱۳۹۶ هـ. ق.) درگذشت و به همت بعضی از شاگردانش در ایوان آخرین غرفه جنوب غربی صحن عتیق (انقلاب) رضوی به خاک سپرده شد. از جمله بزرگترين شاگردان وي مي توان به دكتر محمدجعفر جعفري لنگرودي حقوق دان بزرگ ايران و اسلام و صاحب تاليفات عديده در فقه . حقوق و ادبيات و فلسفه حقوق اشاره كرد.
آثار [ویرایش]
نظم [ویرایش]
به غیر از دیوان اشعار که چهار هزار بیت است، منظومههایی عرفانی از ادیب دوم به جای مانده که عبارتند از:
- آیین نامه
- آسایش نامه
- حدیث جان و جانان
- ستایش نامه
- طریقت نامه
- فیروزی جاوید
- گوهر تابنده
- مجمع راز و منبع نیاز
- یعقوبیه
نثر [ویرایش]
- تاریخ ادبیات عرب.
- تاریخ ادبیات ایران (تا حکیم ناصرخسرو).
- تابش جان و بینش روان (در حکمت الهی).
- البدایه و النهایه (در حکمت).
- گوهرنامه و رساله قافیه.
- آرایش سخن (در علم بدیع).
از نوشتههای ادیب، مجموعهای شامل تاریخ ادبیات عرب، رساله قافیه، آرایش سخن و چند قصیده و غزل به نام «گوهر دانش» در ۱۳۳۷ شمسی به چاپ رسیدهاست.
منابع [ویرایش]
- اثرآفرینان جلد اول-بخش ششم
- آفتاب
- مشاهیر نیشابور از فریدون گرایلی بخش مشاهیر معاصر
 |
مجموعهای از گفتاوردهای مربوط به محمدتقی ادیب نیشابوری در ویکیگفتاورد موجود است. |
