سیستم فایل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سیستم پرونده (به انگلیسی: File system) روشی برای ذخیره و سازمان‌دهی پرونده‌های رایانه‌ای و داده‌هایشان است تا یافتن و دسترسی به آن‌ها را آسان کند.

در رایانش، یک سیستم فایل برای کنترل نحوه ذخیره و بازیابی اطلاعات استفاده میشود . بدون یک سیستم فایل اطلاعات قرار گرفته در فضای ذخیره سازی، یک بدنه کلی و بزرگ از اطلاعات خواهد بود که نمیتوان تشخیص داد یک تکه از اطلاعات در کجا ختم میشود و تکه بعدی از کجا شروع میشود.

با جداسازی اطلاعات به قطعه های منحصر به فرد و نام گذاری هر قطعه ، اطلاعات به راحتی از هم جدا و تشخیص داده میشوند. هر قطعه از اطلاعات فایل نامیده می شود .

ساختار و قوانین منطقی که برای مدیریت دسته ای از اطلاعات و نام آنها استفاده می شود "سیستم فایل" نامیده می شود. انواع مختلفی از سیستم فایل وجود دارد که هر یک دارای ساختار و منطق متفاوتی می باشند . هر یک دارای خواص مختلفی از سرعت ، انعطاف پذیری ، امنیت ، اندازه و غیره هستند . بعضی از سیستم فایلها برای کاربرد های خاصی طراحی شده اند . برای مثال سیستم فایل ایزو ۹۶۶۰ مخصوص دیسک های نوری طراحی شده است .

سیستم‌های پرونده می‌توانند از یک وسیلهٔ ذخیرهٔ اطلاعات مانند دیسک سخت یا سی‌دی‌رام بهره ببرند و مکان فیزیکی پرونده‌ها را نگهداری کنند و می‌توانند دسترسی به داده‌های یک پروندهٔ برده (یا سرور) را با رفتار به عنوان کاربر (کلاینت) برای یک پروتکل شبکه (مانند: کلاینت‌های NFS ،SMB یا 9P) فراهم کنند یا ممکن است مجازی باشند و تنها به عنوان روشی برای دسترسی به داده‌های مجازی (مانند: procfs) وجود داشته باشند. این با خدمات دایرکتوری و رجیستری متفاوت است.

در شکل رسمی‌تر، یک سیستم پرونده یک پایگاه‌داده تک‌ کاره برای انباشت، سازمان‌دهی، دستکاری و بازیابی داده‌ها است.

منابع[ویرایش]