سرکوب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سرکوب (به انگلیسی: suppression) فرایندی خودآگاه و ارادی است که طی آن شخص خواسته‌ها و امیال خود را کنترل و مهار می‌کند، و یا اینکه به طور موقت خاطرات ناراحت‌کننده را کنار می‌گذارد و به آن‌ها نمی‌اندیشد. انسان‌ها از اندیشه‌های سرکوب شده آگاه هستند اما از امیال، آرزوها و یا خاطرات واپس رانده شده آگاه نیستند. یعنی، سرکوب، نادیده گرفتن عمدی افکار است. مثلاً، کسی که هفتۀ بعد امتحان بسیار مهمی دارد هنگامی که این موضوع یادش می افتد، عمداً حواسش را به جای دیگری پرت می کند. او می‌داند که فکر امتحان آزارش می دهد و عمداً می خواهد به آن فکر نکند. اما در واپس رانی (به انگلیسی: Repression)، افکار خودبخود از آگاهی فرد بیرون می روند و او اصلاً نمی‌داند که چنین افکاری در جایی در ذهنش (ناهشیار یا ضمیر ناخودآگاه) وجود دارند و ممکن است روزی، به دلیلی، خودشان را ظاهر کنند.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. گنجی، مهدی. دکتر حمزه گنجی. زمینه روان‌شناسی اتکینسون و هیلگارد. شابک ‎۹۷۸-۹۴۶-۷۶۰۹-۶۶-۱.