سرکوب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سرکوب فرایندی خودآگاه و ارادی است که طی ان شخص خواسته‌ها و امیال خود را کنترل و مهار می‌کند، و یا اینکه به طور موقت خاطرات ناراحت کننده را کنار می‌گذارد و به ان‌ها نمی‌اندیشد. انسان‌ها از اندیشه‌های سرکوب شده اگاه هستند اما از امیال، ارزوها و یا خاطرات واپس رانده شده اگاه نیستند. یعنی، سرکوب، نادیده گرفتن عمدی افکار است. مثلاً، کسی که هفتۀ بعد امتحان بسیار مهمی دارد هنگامی که این موضوع یادش می افتد، عمداً حواسش را به جای دیگری پرت می کند. او می داند که فکر امتحان آزارش می دهد و عمداً می خواهد به آن فکر نکند. اما در واپس رانی (repression)، افکار خودبخود از آگاهی فرد بیرون می رود و او اصلاً نمی‌داند که چنین افکاری در جایی در ذهنش (ناهشیار یا ضمیر ناخودآگاه) وجود دارند و ممکن است روزی، به دلیلی، خودشان را ظاهر کنند. [۱]

منابع[ویرایش]

  1. گنجی، مهدی. دکتر حمزه گنجی. زمینه روان شناسی اتکینسون و هیلگارد. شابک ‎۹۷۸-۹۴۶-۷۶۰۹-۶۶-۱.