دو ۴۰۰ متر بامانع

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دو ۴۰۰ متر بامانع زنان

دو ۴۰۰ متر بامانع یکی از رشته‌های دو بامانع است که از المپیک ۱۹۰۰ در بخش مردان و از ۱۹۸۴ در بخش زنان برگزار می‌شود.

در این رشته دوندگان می‌بایست مسافت ۴۰۰ متر را که در آن ۱۰ مانع قرار دارد در کوتاه‌ترین زمان ممکن بدوند. فاصله موانع از یکدیگر ۳۵ متر و فاصله اولین مانع با خط شروع ۴۰ متر است. موانع به گونه‌ای نصب شده‌اند که در صورت برخورد به روی زمین می‌افتند. برخورد دوندگان با مانع خطا نیست اما دوندگان سعی می‌کنند با موانع برخورد نکنند جون برخورد با آنها باعث کند شدن دویدنشان می‌شود.

رکورد جهان و المپیک مردان توسط کوین یانگ آمریکایی با ۴۶٫۷۸ ثانیه در بازی‌های ۱۹۹۲ بارسلون به ثبت رسیده‌است. رکورد جهانی ۴۰۰ متر با مانع زنان که در سال ۲۰۰۳ و با زمانی برابر با ۵۲٫۳۴ ثانیه به ثبت رسید در اختیار یولیا پچونکینا از روسیه‌است. رکورد المپیک هم که در بازی‌های ۲۰۰۸ پکن به ثبت رسید و اندکی آهسته‌تر است با زمان ۵۲٫۶۴ ثانیه در اختیار ملانی واکر جامائیکایی است.[۱]

این رشته به ترکیبی از سرعت، استقامت بدنی، تکنیک عبور از مانع و هشیاری بالا و تمرکز نیاز دارد. به طور کلی در سطح اول جهان مسابقات ۴۰۰ متر بامانع در مقایسه با ۴۰۰ متر عادی در بخش مردان حدود ۳ ثانیه و در بخش زنان حدود ۴ ثانیه بیشتر طول می‌کشد. ادوین موزز آمریکایی با دو قهرمانی در المپیک (۱۹۷۶ و ۱۹۸۴) و دو بار قهرمانی جهان پرافتخارترین ورزشکار این رشته است.

منابع[ویرایش]

  1. «دو ۴۰۰ متر با مانع». بی‌بی‌سی فارسی. بازبینی‌شده در ۳ اوت ۲۰۱۲.