بتن پیش‌تنیده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمودار بتن پیش‌تنیده

بتن پیش‌تنیده (به انگلیسی: Prestressed concrete)‏ روشی است برای برطرف کردن ضعف بتن در برابر کشش. از بتن پیش‌تنیده می‌توان برای ساخت تیرها، کف طبقات یا پل‌هایی با طول دهنه‌های زیاد که در عمل با بتن مسلح معمولی قابل ساخت نیستند، بهره برد. از تاندون‌های پیش‌تنیده (عموما کابل‌های فولادی کششی)، برای ایجاد بارهای مقاوم استفاده می‌شود. این بارهای مقاوم، با ایجاد تنش فشاری، سبب به وجود آمدن تعادل با تنش کششی شده که این تنش‌های کششی نیز در هنگام وارد آمدن بار خمشی در یک عضو فشاری بتنی ظاهر می‌شوند. در بتن‌های مسلح معمولی، از میل‌گردهای فولادی در داخل بتن استفاده می‌شود.[۱]

محتویات

روش ساخت بتن پیش‌تنیده [ویرایش]

در این روش، قبل از بتن‌ریزی، فولاد که به صورت مفتول یا کابل می‌باشد، تا نزدیکی حد جاری‌شدن کشیده می‌شود. پس از بتن‌ریزی و گرفتن بتن و در نتیجه، ایجاد چسبندگی لازم بین فولاد و بتن، عامل کشش در فولاد حذف شده و در نتیجه، کلیهٔ نیروی کششی فولاد، به صورت فشاری وارد بتن می‌شود. بنابراین بتن، قبل از بارگذاری دارای تنش‌های فشاری در کلیهٔ نقاط خود می‌باشد. حال اگر از این عضو به صورت خمشی استفاده شود، تا مرحله‌ای که تنش فشاری موجود، تنش‌های کششی ناشی از خمش را خنثی نماید، عضو می‌تواند باربری داشته باشد. با استفاده از این شیوه، ترک‌های موجود در ناحیهٔ کششی بتن مسلح حذف می‌شود و همچنین از تغییر شکل‌های خمشی نیز به مراتب کاسته می‌شود.[۲]

نگارخانه [ویرایش]

جستارهای وابسته [ویرایش]

پیوند به بیرون [ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ بتن پیش‌تنیده موجود است.

منابع [ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Prestressed concrete»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۲).
  2. طاحونی, شاپور. «۱». در طراحی ساختمان‌های بتن مسلح. تهران: انتشارات دانشگاه تهران, ۱۳۸۸. ISBN ‎۹۷۸۹۶۴۰۳۹۸۹۵۱.