دهنه (معماری)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

به فاصله بین دو تکیه‌گاه یک عضو سازه‌ای مانند تیر یا پل، دهنه یا دهانه (به انگلیسی: Span) گفته می‌شود. یک دهانه ممکن است به یک تیر یا یک سیم محدود شود. مورد نخست، برای پل‌ها کاربرد داشته و مورد دوم نیز برای خطوط انتقال انرژی، خطوط مخابراتی، برخی از انواع آنتن یا تله‌کابین مورد استفاده قرار می‌گیرد.

نمای کنار یک تیر ساده (بالا) که تحت اثر بار گشترده یکنواخت، خم شده‌است (پایین).

دهنه، یک عامل مهم برای یافتن مقاومت و بیشترین مقدار لنگر خمشی و خیز یک تیر به شمار می‌رود. مقدار حداکثر لنگر خمشی و خیز در شکل روبرو با استفاده از روابط زیر به دست می‌آید:

لنگر: Mmax = 1/8 · q · L2

خیز: fmax = 5/48 · Mmax· L2 / (E · I)

از این روابط می‌توان نتیجه گرفت که با دو برابر شدن طول دهانه، لنگر ماگزیمم (و متعاقب آن تنش)، چهار برابر و خیز نیز شانزده برابر افزایش پیدا می‌کند.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Span (architecture)»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۲).