استخوان خاجی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
استخوان خاجی یا ساکروم یک استخوان واحد است که از جوش خوردن 5 مهرهی خاجی (25-29) ستون فقرات (بعد از بخش کمری و قبل از دنبالچه) تشکیل میگردد. ساکروم مثلثی شکل بوده و راس آن به سمت پایین قرار گرفته است و به نحوی انحنا یافته که یک سطح خلفی محدب و سطح قدامی مقعر داشته باشد. ساکروم در بالا با مهره 5 کمری و در پایین با استخوان کوکسیکس مفصل می شود. این استخوان در هر یک از سطوح جانبی خود دارای یک رویه مفصلی L شکل است که با استخوان های لگن مفصل می شود. در سطح خلفی ساکروم 4 جفت سوراخ خاجی خلفی وجود دارد و در سطح قدامی نیز 4 جفت سوراخ وجود دارد که به ترتیب برای عبور شاخه های خلفی و قدامی اعصاب نخاعی S1 - S4 می باشد. دیواره خلفی کانال مهره ای ممکن است در نزدیکی انتهای تحتانی ساکروم ناقص باشد.
[ویرایش] منابع
- ریچارد دریک، آدام میچل، وین وگل. آناتومی گری برای دانشجویان. جلد اول: تنه. ترجمهٔ غلامرضا حسنزاده، سید بهنامالدین جامعی و.... چاپ اول. انتشارات خسروی، ۱۳۸۸. ISBN 978-600-5523-30-0.