آبجکت پاسکال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آبجکت پاسکال
پارادایم(ها) دستوری، ساخت‌یافته، شیء گرا، تابعی (تنها در گرایش دلفی)، مؤلفه‌مبنا، رویدادمحور، جنریک
تاریخ ظهور ۱۹۸۶ (۱۹۸۶)
طراح اپل، نیکلاوس ویرت، آندرس هجلزبرگ
تایپ‌سیستم استاتیک و دینامیک، پرقدرت، ایمن
پیاده‌سازی‌های اصلی دلفی (اکس۸۶، آرم، آی‌اواس و سی‌اِل‌آیاکسیژن (سی‌ال‌آی، جاوا، اندروید، کوکوآفری پاسکال (اکس۸۶، اکس۸۶-۶۴، پاورپی‌سی، پی‌پی‌سی۶۴، اسپارک و آرمورچوال پاسکال (اکس۸۶توربو۵۱ (اینتل ام‌سی‌اس-۵۱)
شاخه‌ها اپل، توربو پاسکال، objfpc، دلفی، دلفی.نت، اکسیژن
تأثیرگرفته از پاسکال، اسمال‌تاک
تأثیرگذاشته بر سی‌شارپ، جاوا، جی‌ام‌ال
پسوندهای معمول .p، .pp، .pas


آبجکت پاسکال یک زبان برنامه‌نوسی است بر مبنای سی‌پلاس‌پلاس است که از ویژگی‌های زبان‌های برنامه‌نویسی شیءگرا از جمله چندریختی‌بودن، وراثت و کپسوله‌سازی و برخی دیگر از ویژگی‌های زبان‌های برنامه‌نوسی مدرن مانند اشاره‌گرها و واسط‌ها پشتیبانی می‌کند.[۱] این زبان را می‌توان آمیزه‌ای از پاسکال و ویژگی‌های شیءگرای اسمال‌تاک دانست.[۲]

دلفی و کیلیکس هر دو بر مبنای آبجکت پاسکال هستند.[۳]

از نظر ویژگی‌ها می‌توان گفت که جاوا بیشترین نزدیکی را به آبجکت‌پاسکال دارد، با این تفاوت که آبجکت‌پاسکال یک زبان کامپایلی است.[۴]

یادگیری ساختار نوشتن کدها در آبجکت پاسکال برای برنامه‌نویسان باتجربهٔ پاسکال، ساده است و تنها چند ساعت زمان می‌برد. مشکل اصلی برای این دسته از برنامه‌نویسان خو گرفتن به سبک برنامه‌نویسی شیءگرا خواهد بود.[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]