پرش به محتوا

۷۱۱ (میلادی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سده: سده ۷ - سده ۸ - سده ۹
دهه: ۶۸۰  ۶۹۰  ۷۰۰  ۷۱۰  ۷۲۰  ۷۳۰  ۷۴۰ 
سال: ۷۰۸ ۷۰۹ ۷۱۰ - ۷۱۱ - ۷۱۲ ۷۱۳ ۷۱۴
۷۱۱ در گاه‌شماری‌های دیگر
گاه‌شماری ایرانی۸۹–۹۰
گاه‌شماری میلادی۷۱۱
DCCXI
گاه‌شماری اتیوپیایی۷۰۳–۷۰۴
گاه‌شماری ارمنی۱۶۰
ԹՎ ՃԿ
گاه‌شماری اسلامی۹۲–۹۳
گاه‌شماری ایگبو−۲۸۹ – −۲۸۸
گاه‌شماری آشوری۵۴۶۱
گاه‌شماری بربری۱۶۶۱
گاه‌شماری بنگالی۱۱۸
گاه‌شماری بهائی−۱۱۳۳ – −۱۱۳۲
گاه‌شماری بودایی۱۲۵۵
گاه‌شماری بیزانسی۶۲۱۹–۶۲۲۰
گاه‌شماری جوچهنامعلوم
گاه‌شماری چینی庚戌(فلز سگ)
۳۴۰۷ یا ۳۳۴۷
     تا 
辛亥年 (فلز خوک)
۳۴۰۸ یا ۳۳۴۸
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی۱۲۵۴
گاه‌شماری دیسکوردیان۱۸۷۷
گاه‌شماری ژاپنیWadō ۴
(和銅4年)
گاه‌شماری ژولینی۷۱۱
DCCXI
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای۷۳
گاه‌شماری عبری۴۴۷۱–۴۴۷۲
گاه‌شماری قبطی۴۲۷–۴۲۸
گاه‌شماری کره‌ای۳۰۴۴
گاه‌شماری مینگو۱۲۰۱ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین
民前۱۲۰۱年
گاه‌شماری هولوسن۱۰۷۱۱
گاه‌شماری‌های هندو
 - ویکرم سموت۷۶۷–۷۶۸
 - شاکا ساموات۶۳۳–۶۳۴
 - کالی یوگا۳۸۱۲–۳۸۱۳
از تاریخ پیدایش رم۱۴۶۴
سال سلطنت انگلیسنامعلوم

۷۱۱ (میلادی) هفتصد و یازدهمین سال تقویم میلادی است.

مناسبت‌ها

[ویرایش]

رویدادها

[ویرایش]

بر اساس مکان

[ویرایش]

امپراتوری بیزانس

[ویرایش]
  • فیلیپیکوس با کمک خزرها، ساکنان چرسون را به شورش تحریک می‌کند. امپراتور ژوستینین دوم از قسطنطنیه برای مقابله با شورشیان در کریمه لشکرکشی می‌کند. فیلیپیکوس نیروهای بیزانس را در شمال آناتولی شکست می‌دهد و پایتخت را تصرف می‌کند. او امپراتور اعلام می‌شود و ژوستینین اعدام می‌شود و به خاندان هراکلیوس که از سال ۶۱۰ حکومت می‌کند، پایان می‌دهد.
  • دسامبر - با شنیدن خبر مرگ ژوستینین، آناستازیا، مادر ژوستینین، به همراه پسر ۶ ساله ژوستینین، تیبریوس، به محراب کلیسای سنت ماری (قسطنطنیه) فرار می‌کند. او توسط افراد فیلیپیکوس تعقیب می‌شود، آنها کودک را از محراب بیرون می‌کشند و او را در بیرون کلیسا به قتل می‌رسانند. مشخص نیست که چه بر سر همسر ژوستینین، تئودورا، آمده است.

اروپا

[ویرایش]
  • آنسپراند، دوک آست، با یک ارتش بزرگ باواریایی از تبعید به ایتالیا بازمی‌گردد. بسیاری از اتریشی‌ها (با سربازان ونیزی) به حمایت از او می‌پیوندند. شاه آریپرت دوم، که در سال ۷۰۱ تاج و تخت را غصب کرده بود، شکست می‌خورد و سعی می‌کند با خزانه خود از پاویا به گال فرار کند، اما در رودخانه تیچینو غرق می‌شود. او آخرین باواریایی است که تاج آهنین را بر سر می‌گذارد (تاریخ تقریبی).
  • روابط صلح‌آمیز بین فرانک‌ها و فریسی‌ها با ازدواج گریمولد، پسر پپین از هرستال، با تئودسیندا، دختر شاه رادبود، تثبیت شد.
  • ۲۳ آوریل - شاه شیلدبرت سوم پس از ۱۶ سال سلطنت درگذشت و پسرش داگوبرت سوم به عنوان حاکم اوسترازیا جانشین او شد. پپین ارستال نایب‌السلطنه او شد.

بریتانیا

[ویرایش]
  • دوکس برهتفریت لشکرکشی نورثامبریایی علیه پیکت‌ها را رهبری می‌کند و آنها را در ماناو گادودین (اسکاتلند امروزی) شکست می‌دهد (تاریخ تقریبی).

امپراتوری عربستان

[ویرایش]
  • ۲۷ آوریل - فتح هیسپانیا توسط امویان: نیروهای مسلمان (۷۰۰۰ نفر) به رهبری طارق بن زیاد در جبل الطارق پیاده شدند و حمله خود را به شبه جزیره ایبری (اسپانیا و پرتغال فعلی) آغاز کردند. طارق فتح اسلامی خود را بر پادشاهی ویزیگوت آغاز کرد، که در طول دهه اشغال و تحت حاکمیت امویان درآمد.
  • ۱۹ ژوئیه - نبرد گوادالته: اعراب مسلمان ارتش ویزیگوت‌ها (۳۳۰۰۰ نفر) را به فرماندهی شاه رودریک شکست دادند و او در نبرد جان باخت. تولدو، پایتخت ویزیگوت‌ها، دروازه‌های شهر خود را باز کرد؛ طارق بن زیاد، دسته‌های مور را برای تصرف شهرهای کوردوبا و سویل (اندلس) فرستاد.

آسیا

[ویرایش]
  • پس از آنکه دزدان دریایی یک کشتی عربی را در نزدیکی دهانه رود سند (پاکستان) غارت کردند، اعراب اموی به فرماندهی محمد بن قاسم با 10،000 مرد و 6،000 اسب به هند حمله کردند و یک سلطنت در سند تأسیس کردند. قاسم هیئت‌هایی را به سوراشترا فرستاد و در آنجا با راشتراکوتا پیمان‌های صلح امضا کرد.[۱]
    محمد بن قاسم در حال رهبری سپاهیانش در نبرد
  • محمد بن قاسم پس از محاصره‌ای طولانی، شهر مستحکم مولتان را تصرف کرد و با نیروهایش به منطقه پنجاب یورش برد، که تنها تلفات اندکی از مسلمانان برجای گذاشت.[۲]

آمریکای میانه

[ویرایش]

بر اساس موضوع

[ویرایش]

دین

[ویرایش]
  • بازسازی معبد هوریو-جی در ژاپن تکمیل شد (تاریخ تقریبی).
لشکرکشی قاسم به شمال غربی هند

زادگان

[ویرایش]

درگذشتگان

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. الکساندر برزین، بخش اول: خلافت اموی (۶۶۱–۷۵۰ میلادی)، «اولین تهاجم مسلمانان به شبه قاره هند». تعامل تاریخی بین فرهنگ‌های بودایی و اسلامی قبل از امپراتوری مغول. آخرین دسترسی. ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۷.
  2. وینک (۲۰۰۴)، صفحات ۲۰۱-۲۰۵