کاپنوگراف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کاپنوگراف (به انگلیسی: Capnograph) وسیله‌ای است که جهت پایش و اندازه‌گیری لحظه‌ای میزان دی‌اکسیدکربن انتهای بازدم (ETCO2) بیمار به‌کار می‌رود.[۱][۲][۳]

  • این وسیله در بخش مراقبت‌های ویژه مورد استفاده قرار می‌گیرد[۴] ولی کاربرد اصلی این وسیله در اتاق عمل می‌باشد. در طول بیهوشی بیمار، این دستگاه اطلاعاتی از جمله شرایط تنفسی بیمار، قطع شدن مسیر تهویه و نشت هوای دمی، را در اختیار تیم جراحی قرار می‌دهد.[۵]
  • این دستگاه به وسیله پرتوهای فروسرخ قرمز غلظت گاز دی‌اکسیدکربن را اندازه‌گیری می‌کند. میزان جذب پرتوهای فروسرخ به تعداد مولکول‌های دی‌اکسیدکربن موجود در هوای بازدمی بستگی دارد.

مزایای استفاده از کاپنوگراف[ویرایش]

  • کمک به ارزیابی مشکلات تنفسی
  • غیر تهاجمی بودن
  • سرعت بالا در اندازه‌گیری
  • فراهم آوردن اندازه‌گیری مداوم
  • کم‌حجم و کوچک بودن[۶]

معایب کاپنوگراف[ویرایش]

  • ترشح و رطوبت باعث از کارافتادن حسگرها می‌شود.
  • در مواردی که در بیمار دارای لوله نای است؛ استفاده از آن مشکل می‌باشد.
  • پاسخ کند نسبت به تغییرات سطح دی‌اکسیدکربن.[۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «کاپنوگراف». تجهیزات پزشکی و مهندسی پزشکی ایران. بازبینی‌شده در 22تیر1392. 
  2. دکتر نام آور، حمید.. فرهنگ پزشکی دورلند. مؤسسه اتشارات یادواره کتاب، 1384. 
  3. «کاپنوگراف». مرجع فنی مهندسی پزشکی ایران. بازبینی‌شده در 22تیر1392. 
  4. «The Growing Mandate for Capnography». Ordition. بازبینی‌شده در 22تیر1392. 
  5. «کاپنوگراف». تجهیزات پزشکی و مهندسی پزشکی ایران. بازبینی‌شده در 22تیر1392. 
  6. «Capnography». how equipment works. بازبینی‌شده در 22تیر1392. 
  7. «پایش دی اکسید کربن و قطع و وصل تنفس مصنوعی». آفتاب. بازبینی‌شده در 23تیر1392.