نیروی زمینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

نیروی زمینی یک نیروی آفندی است که اساسا بر روی زمین مبارزه می کند، به معنای وسیع‌تر یک شاخه نظامی زمین پایه، شاخه نظامی یا خدمات نظامی یک ملت یا کشور است. همچنین ممکن است با مالکیت مولفه‌های هوایی، دارای مزیت‌های هوایی هم باشد. در درون نیروهای نظامی این کلمه ممکن است به معنای ارتش میدانی هم باشد.

بزرگترین نیروی زمینی جهان از نظر تعداد سربازان فعال، نیروی زمینی ارتش آزادی بخش خلق چین با ۱،۵۰۰،۰۰۰ سرباز فعال و ۵۱۰،۰۰۰ سرباز ذخیره و سپس نیروی زمینی ارتش هند با ۱،۲۳۷،۱۱۷ نفر سرباز فعال و ۹۶۰،۰۰۰ نفر نیروی ذخیره است.