نبرد اسخیفنینگن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نبرد شونینگن
بخشی از جنگ نخست انگلستان-هلند
Battle of Scheveningen (Slag bij Ter Heijde)(Jan Abrahamsz. Beerstraten).jpg
نبرد اسخیفنینگن، ۱۰ اوت ۱۶۵۳ by جان آبراهامسز بیرستراتن, نبرد نهایی جنگ نخست انگلستان-هلند را به تصویر کشیده است.
(موزه ملی دریانوردی لندن، لندن)
تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۶۵۳
مکان اسخیفنینگن، هلند
طرفین درگیر
Flag of The Commonwealth.svg جمهوری انگلستان  جمهوری هلند
فرماندهان و رهبران
جورج مونک مارتین ترامپ 
قوا
۱۲۰ کشتی ۱۰۰ کشتی تحت رهبری ترامپ
۲۷ کشتی تحت رهبری د وید
تلفات
غرق ۲ کشتی، [۱]
۲۵۰ کشته و ۷۰۰ مجروح
۱۲–۱۴ (ادعای هلند)
- ۳۰ (ادعای انگستان)[۱] کشتی تصرف یا غرق شده،
۲۰۰۰ اسیر یا کشته

نبرد اسخیفنینگن (معروف به نبرد تکسل یا نبرد تِر هایده) جنگ دریایی نهایی در جنگ نخست انگلستان-هلند بود. این نبرد در ۳۱ ژوئیه ۱۶۵۳ (۱۰ اوت گاه‌شماری میلادی) بین ناوگان جمهوری انگلستان و جمهوری هلند رخ داد و پیروز مشخصی نداشت.

نام نبرد تکسل ممکن است سؤال‌برانگیز باشد. دو نبرد دریایی دیگر (۱۶۷۳ و ۱۶۹۴) نیز به این نام وجود دارد که در نزدیکی جزیرهٔ تکسل روی داده است. اما، تِر هیجد تقریباً در ۱۴۰ کیلومتری جنوب تکسل قرار دارد و به نظر می‌رسد اشاره به نام تکسل احتمالاً صحیح نباشد.

نبرد ترهید، ۱۰ اوت ۱۶۵۳: بخشی از جنگ نخست انگلستان-هلند (۱۶۵۲–۵۴) اثر ویلیام ون د ویلد د ایلدر

پیشینه[ویرایش]

پس از پیروزی ناوگان ۱۲۰ کشتی انگلستان در نبرد گابارد در ژوئن ۱۶۵۳ تحت رهبری دریاسالار جورج مونک، ساحل هلند مسدود و بسیاری از شریان‌های تجاری آن گرفته شد. این امر فوراً به زوال اقتصادی هلند انجامید؛ بیکاری سرسام‌آور بود و حتی قحطی شیوع یافته بود. در ۲۴ ژوئن (۳ اوت گاه‌شماری میلادی) ناویان- دریاسالار هلندی، مارتین ترامپ حملهٔ دریایی را در بردرود با ناوگانی از ۱۰۰ کشتی با هدف شکستن محاصره در جزیرهٔ تسل آغاز کرد؛ جایی که نایب- دریاسالار دیت د وید با ۲۷ کشتی در دام انگلستان افتاده بودند. در ۸ اوت، انگلستان متوجه ترامپ شد و او را به سوی جنوب تعقیب نمود و پیش از غروب آفتاب، دو کشتی هلندی غرق شد، اما این امکان برای دِ وید فراهم شد که از دام انگلستان بگریزد و در روز پیش از اسخیفنینگن به ترامپ در مقری نزدیک به دهکدهٔ کوچک تر هیجد بپیوندد. سپس ترامپ حملهٔ خود به سوی ناوگان انگلستان در شمال آغاز نمود.

نبرد[ویرایش]

وزش شدید باد در ۳۰ ژوئیه و سراسر شب باعث شد هر دو ناوگان متوقف شوند. اما حدود ساعت ۷ صبح ۳۱ ژوئیه، آب و هوا به نفع هلندی‌ها تغییر کرد و حمله با رهبری بردرود آغاز شد. نبرد سهمگینی درگرفت و هر دو ناوگان چهار مرتبه به سوی یکدیگر تاختند.[۲] ترامپ در ابتدای جنگ با یک تیراندازی ماهرانه از کشتی ویلیام پن کشته شد.[۱] اما مرگ او از به منظور حفظ روحیهٔ نظامی هلند، مخفی نگه داشته شد؛ تا پاسی از ظهر، دوازده کشتی غرق یا مورد تصرف قرار گرفت و بسیاری دیگر نیز به شدت آسیب دیدند. اما در نهایت محاصره شکسته شد و گروه عظیمی از کشتی‌های تجاری به سوی شمال روانه شدند. دِ دید در تلاش بود تا جنگ را متوقف کند و به این منظور پوشش لازم به منظور عقب-نشینی به سوی جزیرهٔ تکسل را فراهم نمود. در طرف دیگر، ناوگان انگلستان نیز به شدت آسیب دیده بود و مجروحان بسیاری به درمان نیاز داشتند و مجبور به بازگشت به سوی بندرگاه برای تجدید قوا شدند و در نتیجه دیگر قادر به حفظ محاصره نبودند.

نتیجهٔ نبرد[ویرایش]

هر دو طرف درگیری، انگلستان به سبب برتری فنی خود در نبرد، و هلند به سبب دستیابی به هدف راهبردی خود و شکستن محاصره اعلام پیروزی کردند. اما مرگ ترامپ، خسارت بزرگی برای هلند بود – برخی اکنون اعتقاد به غلبهٔ هلند بر انگلستان با وجود او دارند؛ حزب اورنجیست نفوذ سیاسی خود را از دست داد و نخست وزیر یوهان د ویت به الیور کرامول اطمینان داد که کودک ویلیام سوم (انگلستان) هرگز شاهزاده نخواهد شد؛ و به این ترتیب هلند به بازگرداندی پادشاهی انگلیسی روی آورد. مذاکرات صلح خیلی سریع آغاز شد و به پیمان وست‌مینستر انجامید.

با خسارت وارده به ناوگان هلند، جنگ نخست انگلستان-هلند پایان یافت و هلند تسلیم بسیاری از خواسته‌های انگلستان شد.[۳]

منابع[ویرایش]