مقامه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مقامه در اصطلاح انواع ادبی، نوعی داستان کوتاه مشتمل بر یک واقعه است که عمدتاً به قصد سرگرمی شنوندگان و گاه پند و اندرز، با عباراتی مسجّع و مقفّی پرداخته شده‌باشد. در این نوع داستان‌ها، معمولاً قهرمانی واحد به صورت ناشناس وارد ماجرا می‌شود و همین که در پایان ماجرا شناخته می‌شود، ناپدید می‌گردد تا آنکه دوباره در هیأتی دیگر در مقامهٔ بعدی ظاهر شود. بهترین نمونهٔ مقامه‌نویسی در ادبیات فارسی مقامات حمیدی است. مقامه‌نویسی خاص ادب عرب بود و پس از ورود به عرصهٔ ادب فارسی، خیلی زود تغییر شکل داد و صورت خاص خود را یافت. بهترین نمونهٔ منطبق با روح زبان فارسی و قابلیت های آن را سعدی در گلستان به منصهٔ ظهور رساند.[۱]

مبتکر مقامه نویسی بدیع‌الزمان همدانی است که با مقامات اثر ارزنده‌ای که جایگاه بدیع‌الزمان را در ادب عربی ممتاز میکند و او را مبتکر واقعی داستان کوتاه نشان می‌دهد، شناخته می شود. بدیع‌الزمان بیشتر این مقامات را در نیشابور انشاء نمود و گفته‌اند که آنها را برای شاگردان خویش در پایان درس قرائت می‌کرده است. در داستانهای او قهرمان مقامات یعنی ابوالفتح اسکندری در لباس مختلفی ظاهر میشود و از مسائل گوناگون چون ادیبی توانا سخن می‌گوید و با بیان شیوا و ساحر خود هر لحظه در جلب دینار و درهم حیله ای بکار می‌بند.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منبع[ویرایش]

  • شریفی، محمد. محمد‌رضا جعفری. فرهنگ ادبیات فارسی‌. تهران: فرهنگ نشر نو و انتشارات معین، ۱۳۸۷. شابک ‎۸-۴۱-۷۴۴۳-۹۶۴-۹۷۸.