معیار لاوسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

معیار لاوسون (Lawson criterion)، معیاری برای آنکه رآکتور گرما هسته‌ای به صورت منبع انرژی درآید.

این معیار عبارت است از حاصلضرب چگالی ذرات همجوشنده (ne) و زمان محصور سازیE) لازم برای اینکه این ذرات به اندازه کافی واکنش کنند تا دمای پلاسما را به دمای اشتعال برسانند.

n_{\rm e} \tau_{\rm E} \ge L \equiv \frac{12}{E_{\rm ch}}\,\frac{k_{\rm B}T}{\langle\sigma v\rangle}

که در این معادله σ سطح مقطع انجام واکنش و v سرعت و نماد <> نماد میانگین گیری در توزیع ماکسول-بولتزمن در دمای T است.

مثلاً برای واکنش دوتریوم-تیریتیم (D-T) داریم:

n_{\rm e} \tau_{\rm E} \ge 1.5\times10^{20} {\rm s}/\mbox{m}^3

این مقدار حداقلی برای ایجاد شدن پلاسما است.

جستارهای وابسته[ویرایش]