فرهنگ ترکی-ایرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فرارود
فرمان دوزبانه گیخاتو خان در زبان های ترکی و فارسی

فرهنگ ترکی-ایرانی یا سنت ترکی-ایرانی[۱] ترکیبی فرهنگی در قرن نهم و دهم میلادی در خراسان بزرگ و فرارود بود که امروزه شامل افغانستان ، ایران ، ازبکستان ، ترکمنستان ، تاجیکستان ، مناطق جزئی قرقیزستان و قزاقستان می باشد. ایرانی بودن این ترکیب فرهنگی از وابستگی زبانی و تمدنی آن به ایران ریشه می‌گرفت و از آن لحاظ ترکی بود که برای نسل‌های متمادی تحت حمایت حاکمان ترک تبار قرار داشت؛ این سنت اسلامی نیز بود چنان‌که نخبگان و طبقه حاکم مسلمان بودند و دیدگاه اسلام نسبت به مفاهیمی همچون تقوا، ثبات و برتری بیشترین تأثیر را بر جهت‌گیری فرهنگی و اجتماعی آن داشت.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Robert L. Canfield, Turko-Persia in historical perspective , Cambridge University Press, 1991