عبدالعزیز ساچادینا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عبدالعزیز ساچادینا اسلام شناس و استاد مطالعات مذهبی دانشگاه ویرجینیا است. زمینه‌های تحقیق و تدریس او اسلام شناسی به خصوص شیعه، اخلاق زیستی، اسلام در دوران معاصر، دموکراسی و حقوق بشر در اسلام بوده است.

ساچادینا در خانواده‌ای هندی تبار شیعه در تانزانیا در شرق افریقا به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی در مطالعات اسلامی را از دانشگاه اسلامی علیگر دریافت نمود. سپس در سال ۱۹۶۷ میلادی به ایران رفت و در رشته کارشناسی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه فردوسی مشهد تحصیل کرد. او در دوران تحصیلش در ایران، به تحصیلات حوزوی در مشهد، قم و نجف نیز پرداخت. در این زمان با حلقه بزرگی از متفکران شیعه مانند علی شریعتی آشنا شد. او همچنین با روحانیان و فعالان مذهبی آشنا شد که بسیاری از آنان بعدها به رده‌های بالای حکومت جمهوری اسلامی ایران رسیدند.

ساچادینا در سال ۱۹۷۲ به کانادا رفت و کارشناسی ارشد و دکترای خود را در دانشگاه تورنتو در رشته مطالعات اسلامی دریافت کرد. او پس از پایان تحصیل به تدریس و تحقیق در دانشگاه‌های مختلف امریکا، کانادا، ایران، اردن و سایر کشورهای خاورمیانه پرداخت. او علاوه بر کار دانشگاهی از مشاوران وزارت دفاع آمریکا در امور خاورمیانه بود. از کارهای او مشاوره در تدوین قانون اساسی عراق پس از سقوط صدام بود که از سال ۲۰۰۵ اجرایی شد.

او علاوه بر فعالیت‌های دانشگاهی و مشاوره به وزارت دفاع امریکا، به فعالیت‌های فرهنگی در مراکز اسلامی امریکای شمالی پرداخته است. به دنبال سخنرانی‌های او در یکی از مراکز اسلامی و دیدگاه‌های پلورالیستی او دربارهٔ مذاهب، سید علی سیستانی بیانه‌ای علیه ساچادینا در سال ۱۹۹۸ صادر کرد و مسلمانان را از گوش فرادادن به آموزه‌های ساچادینا نهی کرد.[۱][۲] ساچادینا خود در رساله ای به نام «در نجف چه گذشت» اتفاقاتی که باعث این نظر آیت‌الله سیستانی شده را توضیح داده است.[۳] اما مراجع دیگر چنین نظری در مورد ایشان ابراز نکرده اند و به عنوان مثال آیت الله صافی گلپایگانی از ایشان به جهت ترجمه کتابی از آیت‌الله امینی در مورد امام زمان تشکر ویژه کرده است. متن این نامه در پایگاه اینترنتی حوزه علمیه قم نیز ارائه شده است.[۱]

ساچادینا به زبان‌های هندی، اردو، فرانسه، فارسی، عربی، سواحیلی، انگلیسی، گجراتی تسلط داشته و با زبان‌های ترکی و آلمانی نیز آشنایی دارد.[۴]

اعتقادات در مورد تشیع و ایران[ویرایش]

ساچادینا یکی از اندیشمندان شیعی به شمار می رود که به ابراز شعایر دینی نیز پایبند است. او همچنین در کتاب مهدویت در اسلام از آموزه مهدویت در تشیع دفاع کرده است و این موضوع را در سخنرانی ها و کنفرانس های متعدد خود بیان کرده است. به زعم وی ایران اصلی ترین کانون تشیع به شمار می رود و هیچ کجای دنیا حاوی فرهنگ غنی ای چون ایران نیست. او به جوانان ایرانی توصیه می کند که این فرهنگ را به راحتی از دست ندهید.[۵] وی در یکی از مصاحبه های خود چنین گفته است: «من ایرانی نیستم، اما از نظر روحی یک ایرانی هستم؛ چون حرم امام رضا (ع) در ایران قرار دارد و من خود را خارجی نمی‌دانم و امیدوارم شما ایرانی ها مرا بپذیرید.»[۶]

نقد فرهنگ غرب[ویرایش]

ساشادینا در کنار اعتقاد به فرهنگ شیعی، به انتقاد از فرهنگ منفعت مدارانه غرب می پردازد. او معتقد است تداوم این فرهنگ با عدم آزادی اساتید آزاداندیش در دانشگاه های امریکا محقق می شود. او در یکی از سخنان خود می گوید: «مسئولان دانشگاه به ما استادان تأکید می کردند که نباید در دانشگاه اظهار عقیده کنید و فقط باید به تدریس خود بپردازید و اگر به ترویج دین اسلام بپردازید اخراج می شوید.»[۷] او نیز همانند هانری کوربن معتقد است تشیع جایگزین مناسبی برای مکاتب مادی غرب است که انسان معاصر را گرفتار منطق سرکوبگرانه خود کرده است. وی در یکی از جلسات سخنرانی خود درباره فلسفه عاشورا که در ماه محرم سال 92 در منطقه ولنجک تهران بر‌گزار شد اعلام کرد که «تصور نکنید امریکا الگوی جهان کنونی است؛ این ایران است که الگوست.» با وجود این ساچادینا به طور مرتب از عدم امکان ظهور پتانسیل تشیع در غرب انتقاد کرده است و معتقد است «مروجان دین اسلام از دانشگاه های امریکا اخراج می شوند.» او این نکته را چنین بیان می کند: «دختران و پسران امریکایی به من می گویند به من نماز یاد بدهید و من به آنها می گویم فقط می توانم در دانشگاه دین شناسی به شما بیاموزم؛ و وقتی دلیل این امر را از دانشجویان جویا می شوم آنان اعلام می کنند چون در اسلام صلح و سلامتی می بینیم.»[۸]

نوشته‌ها[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Ali A. Allawi, The occupation of Iraq: winning the war, losing the peace, Yale University Press, 2007, Page 208-209