عاج دندان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
عاج دندان
ساختمان دندان.png
قسمت‌های دندان که شامل عاج دندان نیز می‌شود.
جزئیات
لاتینdentinum
شناسه‌ها
فهرست گریp.1118
سرعنوان پزشکیDentin
CodeTA A05.1.03.055
واژگان آناتومیA05.1.03.055
اف‌ام‌اِی55628
واژگان کالبدشناسی

عاج دندان یا دِنتین (به انگلیسی: Dentin) بافتی مینیرالیزه‌است که تنهٔ اصلی دندان را تشکیل می‌دهد. عاج در ناحیهٔ تاج، به وسیلهٔ مینا، و در ناحیهٔ ریشه، به وسیلهٔ سیمان پوشیده شده‌است. محل اتصال عاج و مینا به صورت حاشیهٔ دندانه داری است و اتصال عاجی-مینایی یا DEJ (Dentino-Enamel Junction) نام دارد. در صورتی‌که اتصال عاجی-سیمانی یا DCJ (Dentino-Cementum Junction) مشخص و واضح نیست.

خصوصیات فیزیکی عاج[ویرایش]

رنگ عاج در مقایسه با رنگ مینا، زرد است. نور به آسانی می‌تواند از مینای مینیرالیزه و نازک عبور کند و به وسیلهٔ عاج، منعکس شود. به همین علت، تاج دندان، تقریباً نمای زردرنگی دارد. از آنجا که مادهٔ معدنی عاج بسیار بالا و تنها مقداری کمتر از میناست، بنابراین می‌توان گفت که عاج از استخوان و سیمان سخت تر، و از مینا سست‌تر است.

خصوصیات شیمیایی و سلولی عاج[ویرایش]

وزن عاج بالغ را حدود ۷۰٪ مواد معدنی، ۲۰٪ مواد آلی و ۱۰٪ آب تشکیل می‌دهد. عاج به وسیلهٔ سلول‌هایی به نام ادنتوبلاست ساخته می‌شود که در محیط پالپ قرار دارند و زواید سلولی آن‌ها درون عاج و در ساختارهایی لوله مانند به نام «توبولهای عاجی» گسترده شده‌اند. این سلول‌ها در ابتدا ماتریکس آلی دنتین را می‌سازند و سپس آن را کلسیفیه می‌کنند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

قسمت‌های مختلف دندان[ویرایش]

تاج دندان[ویرایش]

ریشه دندان[ویرایش]

منابع[ویرایش]

http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dentin&oldid=387576809