پرش به محتوا

اندرو مونتباتن-وینزر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
اندرو مونتباتن-وینزر
اندرو در ۲۰۱۳
نام هنگام تولدشاهزاده اندرو
زادهٔ۱۹ فوریهٔ ۱۹۶۰ ‏(۶۶ سال)
کاخ باکینگهام، لندن، انگلستان
تحصیلات
همسرسارا فرگوسن (ا. ۱۹۸۶–ج. ۱۹۹۶)
فرزندان
والدین
خانوادهدودمان وینزر
نام کامل
اندرو آلبرت کریستین ادوارد مونتباتن-وینزر
پیشینه نظامی
وفاداریپادشاهی متحد
شاخه نظامینیروی دریایی
سال‌های خدمت فعال۱۹۷۹–۲۰۰۱
درجهفرمانده
جنگ‌ها/عملیات‌هاجنگ فالکلند
امضاء

اندرو آلبرت کریستین ادوارد مونتباتن-وینزر (انگلیسی: Andrew Albert Christian Edward Mountbatten-Windsor؛ زادهٔ ۱۹ فوریهٔ ۱۹۶۰)، که پیش‌تر با عنوان شاهزاده اندرو، دوک یورک شناخته می‌شد، سومین فرزند و دومین پسر الیزابت دوم، ملکه بریتانیا، و شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو، و برادر کوچک‌تر چارلز سوم، پادشاه بریتانیا، است. اندرو در بدو تولد دومین فرد در صف جانشینی تاج‌وتخت بریتانیا بود و تا سال ۲۰۲۶ در جایگاه هشتم این فهرست قرار دارد.

اندرو از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۱ در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا خدمت کرد. او در جریان جنگ فالکلند به‌عنوان خلبان بالگرد در مأموریت‌های عملیاتی شرکت داشت. وی بعدها به مربی خلبانی بالگرد تبدیل شد و فرماندهی یک ناو جنگی را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۸۶ با سارا فرگوسن ازدواج کرد و در روز ازدواجشان عنوان دوک یورک به او اعطا شد. این زوج دارای دو دختر به نام‌های بئاتریس و یوژنی هستند، اما در سال ۱۹۹۲ از یکدیگر جدا شدند و در سال ۱۹۹۶ طلاق گرفتند. اندرو از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ به‌عنوان نمایندهٔ ویژهٔ بریتانیا در امور تجارت و سرمایه‌گذاری بین‌المللی فعالیت کرد، اما در پی بررسی‌ها و انتقادها دربارهٔ هزینه‌ها و ارتباطاتش با افراد بحث‌برانگیز، از این سمت کناره‌گیری کرد. او تا سال ۲۰۱۹ همچنان به نمایندگی از الیزابت دوم وظایف رسمی انجام می‌داد.

اندرو رابطه‌ای طولانی‌مدت با جفری اپستین، مجرم جنسی محکوم‌شدهٔ آمریکایی، داشت که با انتقاد گسترده‌ای روبه‌رو شد. در سال ۲۰۱۴، ویرجینیا جوفری مدعی شد که توسط اپستین و گیلین مکسول برای بهره‌کشی جنسی به اندرو قاچاق شده است. اندرو هرگونه تخلف را رد کرد و در سال ۲۰۲۲، بدون پذیرش مسئولیت حقوقی، با جوفری در ایالات متحده به توافقی برای حل‌وفصل یک دعوای مدنی دست یافت. در همان سال، الیزابت دوم وابستگی‌ها و حمایت‌های نظامی او را لغو کرد و او استفاده از عنوان «والاحضرت» را متوقف نمود. در سال ۲۰۲۵، چارلز سوم عناوین و افتخارات سلطنتی باقی‌ماندهٔ اندرو را لغو کرد و استفادهٔ او از عناوین و القاب اشرافی را محدود ساخت. او اقامتگاه «رویال لاج»، که بخشی از املاک سلطنتی بود، را ترک کرد و به محل اقامتی خصوصی در خانه ساندرینگهام نقل مکان نمود.

اوایل زندگی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

الیزابت دوم، ملکهٔ بریتانیا، در جریان یک سفر ۴۵ روزه به کانادا در ماه‌های ژوئن و ژوئیهٔ ۱۹۵۹ متوجه بارداری خود شد. این بارداری در طول سفر به‌صورت عمومی اعلام نشد. پس از بازگشت او به لندن،[۱] کاخ باکینگهام در ۷ اوت اعلام کرد که ملکه دیگر در برنامه‌های عمومی شرکت نخواهد کرد؛ اقدامی که به‌طور معمول نشانهٔ بارداری بود.[۲]

اندرو در ساعت ۳:۳۰ بعدازظهر روز ۱۹ فوریهٔ ۱۹۶۰ در کاخ باکینگهام به دنیا آمد و از بدو تولد عنوان شاهزاده را داشت.[۳] او سومین فرزند و دومین پسر الیزابت دوم و شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو، بود. مراسم غسل تعمید او با نام اندرو آلبرت کریستین ادوارد در ۸ آوریل همان سال در سالن موسیقی کاخ باکینگهام برگزار شد.[۴]

اندرو نخستین فرزندی بود که پس از شاهدخت بئاتریس، کوچک‌ترین دختر ملکه ویکتوریا، در سال ۱۸۵۷، از یک پادشاه یا ملکهٔ در حال سلطنت در بریتانیا متولد می‌شد. مانند خواهر و برادرانش، چارلز، آن و ادوارد، او تحت سرپرستی یک معلم سرخانه (governess) قرار داشت که آموزش‌های اولیه‌اش را در کاخ باکینگهام بر عهده داشت. او بعدها در مدرسهٔ هِدِرداون در نزدیکی اسکات، بارکشر تحصیل کرد.

در سپتامبر ۱۹۷۳، اندرو وارد مدرسهٔ گوردونستون در مورای شد؛ مدرسه‌ای که پدر و برادر بزرگ‌ترش نیز پیش‌تر در آن تحصیل کرده بودند. همکلاسی‌هایش در گوردونستون به دلیل «علاقه‌اش به شوخی‌های خارج از عرف، که خود نیز به‌شدت به آن‌ها می‌خندید»، لقب «پوزخندزن» (The Sniggerer) را به او داده بودند. او در مدت تحصیل در این مدرسه، به‌مدت شش ماه، از ژانویه تا ژوئن ۱۹۷۷، در یک برنامهٔ تبادل دانش‌آموز در مدرسهٔ لیکفیلد کالج در کانادا شرکت کرد. اندرو در ژوئیهٔ دو سال بعد مدرسهٔ گوردونستون را با دریافت مدارک سطح A در رشته‌های زبان انگلیسی، تاریخ و اقتصاد ترک کرد.

جوانی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

وی به عنوان خلبان هلیکوپتر در جنگ فالکلند شرکت داشته است.

شاهزاده اندرو در سال ۱۹۸۶ با سارا فرگوسن ازدواج کرد و حاصل این ازدواج دو دختر به نام‌های بئاتریس و یوژنی است. ازدواج این دو در سال ۱۹۹۶ به طلاق انجامید.

ادعاهای سوءاستفاده جنسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۲۰۱۹ شاهزاده اندرو متهم شد که با واسطه‌گری جفری اپستین با یک دختر نوجوان ۱۷ ساله ارتباط جنسی داشته است. مصاحبه ماه نوامبر شاهزاده اندرو با بی‌بی‌سی که قرار بود به بهبود وجههٔ پسر ملکه کمک کند از سوی رسانه‌ها یک «فاجعه» لقب گرفت. شاهزاده اندرو به دنبال این مصاحبه مجبور به کناره‌گیری از وظایف سلطنتی خود شد.[۵]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ Multiple sources:
    • Rezaei, Asal (8 September 2022). "Historian recounts Queen Elizabeth II's 1959 visit to Chicago". CBS News Chicago. Retrieved 25 July 2025.
    • "Secrets, Morning Sickness and an Assassination Attempt: The Bumpy History of Royal Pregnancy". E! Online. 26 October 2018. Retrieved 26 July 2025.
    • Davison, Janet (4 December 2012). "How royal pregnancy lost its privacy". CBC. Retrieved 26 July 2025.
  2. ↑ "Elizabeth II Is Expecting Third Child Next Winter". The New York Times. 8 August 1959. Retrieved 24 September 2025.
  3. ↑ The London Gazette: no. 41961. p. . 20 February 1960.
  4. ↑ "Queen Elizabeth II holding an infant Prince Andrew". Royal Collection Trust. Retrieved 17 December 2021. The Queen's third child, Prince Andrew, was born on 19 February 1960 at Buckingham Palace, and was christened on 8 April.
  5. ↑ ««سال سیاه» ملکه بریتانیا؛ از تصادف فیلیپ ۹۸ ساله تا رسوایی جنسی اندرو». euronews. ۲۰۱۹-۱۲-۱۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۱۲-۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Prince Andrew, Duke of York». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۹ اوت ۲۰۱۳.

برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=اندرو_مونتباتن-وینزر&oldid=44113187»