سید ابوطالب مظفری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سید ابوطالب مظفری
Abutalib Mozaffari.jpg
زادروز۱۳۴۴ خورشیدی
م. ۱۹۶۵ (۵۳–۵۴ ساله)

روستای باغچار، ارزگان، افغانستان
ملیتافغانستانی
تابعیتافغانستان
تحصیلاتدانش‌آموختهٔ مدارس دینی
پیشهشاعر، نویسنده، منتقد ادبی
آثارسوگنامهٔ بلخ
شعر مقاومت
پایتخت پری‌ها
عقاب چگونه می‌میرد

سید ابوطالب مظفری (زادهٔ ۱۳۴۴ خورشیدی) شاعر و نویسنده و نقاد اهل افغانستان، از پیشگامان «ادبیات مقاومت» (در برابر تهاجم نظامی اتحاد جماهیر شوروی) است؛ جریانی ادبی که از سوی شاعران و نویسندگان افغانستانی در ایران به راه انداخته شد.[۱] مظفری از اندوهگین‌ترین و ناله‌مندترین شاعران افغانستانی است.[۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

مظفری در سال ۱۳۴۴ خورشیدی در قریهٔ باغچار ولسوالی خاص‌اروزگان ولایت ارزگان در یک خانوادهٔ هزاره دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی را در همین قریه به پایان برد و در کنار آن، تحصیلات حوزوی را هم در آن‌جا آغاز کرد. در سال ۱۳۵۹ به‌اجبار به کویته پاکستان آواره شد و سپس به ایران رفت. در سال ۱۳۶۱ در حوزهٔ علمیهٔ مشهد پذیرفته شد و ادامه تحصیل داد. وی اکنون در همین شهر زندگی می‌کند.

زمانی که طلبه بود، شاعری را با استعداد ذاتی و کشش درونی شروع کرد و در سال ۱۳۶۴ نخستین شعر خود را سرود. به‌گفتهٔ خودش «دورانی که شعر را آغاز کرد، دوره انقلاب و جنگ بود؛ دورانی که احساس و عاطفه در آن بیشتر حکومت می‌کرد.» از سوی دیگر، از محیط آمادهٔ ایران بهره‌ور شد. مظفری در این باره می‌گوید:

«ما در ایران محیط‌هایی داشتیم، از جمله حوزه هنری در مشهد محلی بود که شعرمان را می‌خواندیم و نقد می‌شد یا انجمن شاعران مهاجر در مشهد محیطی بود که من گهگاهی در آنجا می‌رفتم و به‌نوعی با شعر و شاعران آشنا شدم. می‌شود آن‌ها را مؤثر دانست؛ ولی قبل از این‌که من وارد آن‌جاها شوم راه‌های طولانی را خودم در وادی شعر رفته بوده بودم و این برمی‌گردد به مطالعات شخصی و آموزش‌هایی که خودم طی کرده بودم. فرد خاصی را نمی‌توانم نام ببرم که از این جهت بر من حقی داشته باشد.»

مظفری با شماری از شاعران در حوزهٔ هنری سازمان تبلیغات اسلامی مشهد گرد هم می‌آمد و شعر می‌خواندند.

سبک ادبی[ویرایش]

دغدغه‌های اصلی مظفری در شعرهایش را موارد زیر تشکیل می‌دهد:

  • باورهای مذهبی، همراه با نقد؛
  • اوضاع سیاسی و اجتماعی؛
  • آوارگی‌ها؛
  • تغزل‌ها؛
  • مسائل شخصی و خانوادگی.

آثار چاپ شده[ویرایش]

  • مجموعه شعر سوگنامهٔ بلخ، سال چاپ: ۱۳۷۱، تهران، ایران[۳]
  • شعر مقاومت افغانستان، گردآوری شاعران پایداری افغانستان، سال چاپ: ۱۳۷۲، تهران، ایران
  • مجموعه گزیدهٔ ۴۲ گزیدهٔ ادبیات معاصر، ۱۳۷۸، تهران، ایران
  • کتاب پژوهشی ادبی، پایتخت پریان، مجموعه سروده‌های ۱۵۰ شاعر فارسی‌زبان افغانستان، ۱۳۹۴[۴]
  • مجموعه شعر عقاب چگونه می‌میرد،[۵] ناشر: خانهٔ ادبیات افغانستان، انتشارات تاک.

فعالیت‌های مطبوعاتی[ویرایش]

مظفری از بنیان‌گذاران فصلنامهٔ ادبی، هنری و فرهنگی «دُرّ دری» است که به صاحب‌امتیازی مرکز فرهنگی نویسندگان افغانستان در ایران منتشر می‌شد. وی سردبیری این نشریه و نیز «خط‌سوم»[۶] به صاحب‌امتیازی مؤسسهٔ فرهنگی «در دری»[۷] را بر عهده داشته‌است که با برخی از چهره‌های ادبی و فرهنگی افغانستان همچون محمدکاظم کاظمی، جواد خاوری، علی پیام، حمزه واعظی، سید نادر احمدی و محمدشریف سعیدی به راه انداخته شد. هر دو فصلنامه تا شماره سیزدهم به نشر رسیدند و سپس به دلیل نبود پشتوانه‌های مالی از چاپ بازماندند.

بزرگداشت‌ها[ویرایش]

  • بزرگداشت سید ابوطالب مظفری از سوی سازمان هنری- رسانه ای اوج به پاسداشت یک عمر تلاش‌های فرهنگی و ادبی وی، تهران، ۲۵ سرطان ۱۳۶۷، با حضور اهالی ادبیات دو کشور افغانستان و ایران.[۸]
  • تجلیل از کارنامهٔ ادبی سید ابوطالب مظفری، هشت قوس ۱۳۹۲ از سوی حلقهٔ پردیس، کابل[۹]

منابع[ویرایش]