سبک‌شناسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سبک‌شناسی[۱] (انگلیسی: Stylistics) مطالعه سبکی است که در یک متن یا یک قطعه گفتاری استفاده شده و اثری که نویسنده یا گوینده می‌خواهد با استفاده از یک سبک به‌خصوص بر مخاطب خود داشته باشد. سبک‌شناسی می‌کوشد برای انتخاب‌هایی که گروه‌های اجتماعی در کاربرد سبک زبانی خود می‌کنند اصول و خطوطی یافته و آن‌ها را دسته‌بندی و مطالعه کند.

بنا بر یکی از تعاریف، سبک‌شناسی عبارت است از تفسیر متن بر مبنای سبک زبان‌شناسی و نواخت آن متن.

سبک‌شناسی از میان گونه‌های کاربرد زبان، بیش از همه به زبان در ادبیات توجه نشان می‌دهد و بخش عمده پژوهش‌ها در این شاخة مطالعاتی برشناساییِ سبک‌های ادبی، زبان شخصی و فردیتِ خلاقِ مؤلف متمرکز است.

به اعتقاد پیرسون، هدف اصلی سبک‌شناسی صرفاً خصوصیات ظاهری و متداول یک نوشته نیست، بلکه اهمیت کاربردی آن در زمینه تعبیر و تفسیر یک متن به منظور ارتباط دادن و مرتبط نمودن اثرات زبانی و لغوی به دلایل زبان‌شناختی است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «سبک‌شناسی» [باستان‌شناسی] هم‌ارزِ «stylistics»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حداد عادل، «فارسی»، در دفتر یازدهم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۳-۴۵-۶۱۴۳-۶۰۰-۹۷۸ (ذیل سرواژهٔ سبک‌شناسی)