دستگاه ذخیره‌سازی داده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بسیاری از دستگاه‌های مختلف الکترونیکی مصرفی می‌توانند اطلاعات را ذخیره کنند.
استوانه گرامافون مربوط به ادیسون حدود سال ۱۸۹۹. استوانه گرامافون یک ابزار ذخیره‌سازی اطلاعات است.
یک دستگاه ضبط صوت حلقه‌ای (سونی TC-630). ضبط صوت تجهیزات ذخیره‌سازی داده‌هاست و نوار مغناطیسی یک ابزار ذخیره‌سازی رسانه است.
RNA ممکن است قدیمی‌ترین ابزار ذخیره‌سازی اطلاعات باشد.

یک دستگاه ذخیره‌سازی داده‌ها دستگاهی برای ضبط کردن (ذخیره‌کردن) اطلاعات (داده‌ها) است. ضبط کردن تقریبا می‌تواند با هر شکلی از انرژی انجام شود؛ از انرژی ماهیچه‌ها در دست‌خط تا لرزش‌های صوتی در دستگاه ضبط صوت و انرژی الکترومغناطیسی برای نوار‌های مغناطیسی و لوح‌های نوری.

یک دستگاه ذخیره‌سازی ممکن است حاوی اطلاعات، روند پردازش اطلاعات یا هر دو باشد. دستگاهی که فقط اطلاعات را نگه‌داری می‌کند، ضبط رسانه نام دارد. دستگاه‌هایی که پردازش اطلاعات می‌کنند (تجهیزات ذخیره‌سازی اطلاعات)، ممکن است ممکن است قسمت ذخیره‌سازی قابل حمل داشته باشند یا دارای یک جزء دائمی برای ذخیره و بازیابی داده‌ها باشند.

ابزار ذخیره‌سازی الکترونیکی برای ذخیره‌سازی و بازیابی اطلاعات به انرژی الکتریکی نیازمند است. داده‌های الکترومغناطیس ممکن است حاوی فرمت داده آنالوگ و یا داده دیجیتال در همه‌ی رسانه‌ها باشد. این نوع اطلاعات به عنوان داده‌های قابل خواندن برای ماشین در‌نظر گرفته می‌شوند؛ که به صورت الکترونیکی در یک دستگاه نیمه رسانا ذخیره می‌شوند. بیشتر رسانه‌های ذخیره‌ و پردازش‌شده الکترونیکی (از جمله برخی از شکل‌های ذخیره‌سازی داده رایانه) به عنوان فضای ذخیره‌سازی ثابت ( حافظه غیرفرار) در نظر گرفته می‌شوند، که یعنی داده‌ها در زمانی که تغذیه از دستگاه جدا شده است، باقی می‌مانند. به طور مخالف، بیشتر اطلاعات پردازش‌شده در بسیاری از انواع مدار‌های مجتمع نیمه‌رسانا (تراشه‌های رایانه‌ای) حافظه فرار هستند؛ یعنی در صورت نبود تغذیه از بین می‌روند.

به جز داده‌های بارکد‌ها، نویسه‌خوان نوری (OCR)، و تشخیص کاراکتر جوهر مغناطیسی (MICR)، ابزار ذخیره‌سازی داده الکترونیکی برای بازیابی ساده‌تر هستند و ممکن است مقرون‌به‌صرفه‌تر از روش‌های جایگزین با توجه به اشغال فضای کم‌تر و سهولت بازنویسی در همان رسانه باشند.[۱]

ظرفیت جهانی، دیجیتال‌سازی و روند[ویرایش]

در مطالعات اخیر در ساینس تخمین‌زده شده است که ظرفیت تکنولوژیکی جهان برای دستگاه‌های ذخیره‌سازی اطلاعات آنالوگ و دیجیتال از کمتر از ۳ اگزابایت (فشرده‌شده به طور بهینه) در سال ۱۹۸۶، به ۲۵۶ اگزابایت (فشرده‌شده به طور بهینه) در سال ۲۰۰۷ رسیده است [۲] ، و تقریبا هر سه سال یکبار دو‌برابر می‌شود.[۳]

تخمین‌زده شده است که سال ۲۰۰۲ به عنوان شروع عصر دیجیتال برای ذخیره‌سازی اطلاعات نشان‌گذاری شده است، به این دلیل که زمانی است که انسان شروع به ذخیره‌سازی بیشتر اطلاعات به صورت دیجیتال تا به صورت آنالوگ کرد.[۲]

جستار‌های وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Rotenstreich, Shmuel. «The Difference between Electronic and Paper Documents». Seas.GWU.edu. The George Washington University. بازبینی‌شده در ۱۲ آوریل ۲۰۱۶. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Hilbert، Martin و Priscila López. «The World's Technological Capacity to Store, Communicate, and Compute Information». Science، 60–65. doi:10.1126/science.1200970. PMID ۲۱۳۱۰۹۶۷. ; دسترسی آزاد به مقاله از طریق: martinhilbert.net/WorldInfoCapacity.html
  3. "video animation on The World’s Technological Capacity to Store, Communicate, and Compute Information from 1986 to 2010