خنجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان خُنجی گویشی از زبان اَچُمی است. این زبان (لهجه‌ای متفاوت) نه‌تنها زبان مردم شهرستان خنج، بلکه با اندکی تفاوت در شهرهای اطراف مثل شهرستان لار، شهر اوز و گراش و بسیاری از روستاها مانند: فیشور و بیغرد و شهرهای دور مانند بندرعباس، البته با تفاوت‌های بیشتر، نیز با این زبان ایرانی صحبت می‌کنند. گفتنی است زبان اَچُمی، در مقایسه با زبان فارسی امروزی، دست‌نخورده‌تر است، به طوری که بیشتر کلمات آنان کلمات ایرانی اصیل و قدیمی است؛ مانند «هشتن» (اجازه‌دادن). گرچه خنجی زبانی جدا از زبان فارسی است، اما به‌خاطرِ دربرداشتن بسیاری از کلمات فارسی اصیل، گاهی آن را گونه‌ای از فارسی تلقی می‌کنند.

در قدیم[ویرایش]

قبل از ورود اسلام و داخل شدن زبان عربی به زبان پارسی، مردم خنج با زبانی نزدیک پارسی اصیل صحبت می‌کردند؛ هرچند که این زبان تا به حال تغییراتی بسیار کرده و امروزه زبان خنجی اصیل از بین رفته این زبان با گذشت زمان شکل و حالت اصیل خود را از دست داده و همچنان می‌دهد به گونه‌ای که افراد سالمند خنجی به هنگام صحبت کردن به این زبان کلماتی قدیمی بکار می‌برند؛ که افراد جوانتر حتی مفهوم آن کلمه را نیز نمی‌دانند و این نشانی از نابودی لهجه خنجی است.

منابع[ویرایش]

کتاب :لهجه خنجی نوشته دکتر لطفعلی خنجی

خنجی