خنجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان خُنجی گویشی از زبان اَچُمی است. این زبان(لهجه‌ای متفاوت) نه تنها زبان مردم شهرستان خنج بلکه با اندکی تفاوت در شهرهای اطراف مثل شهرستان لار، شهر اوز و گراش وبسیاری از روستاها مانند : فیشور و بیغرد و شهرهای دور مانند بندرعباس البته با تفاوت‌های بیشتر، نیز با این زبان پارسی صحبت می کنند . لازم به توضیح است زبان اَچُمی در مقایسه با زیان فارسی امروزی دست نخورده تر می‌باشد به طوری که بیشتر کلمات آنان کلمات پارسی اصیل و قدیمی است مانند (هشتن:اجازه دادن).گرچه خنجی زبانی جدا از زبان فارسی است اما به خاطر در بر داشتن بسیاری از کلمات پارسی اصیل، گاهی آن را گونه ای از فارسی تلقی می کنیم .

در قدیم[ویرایش]

قبل از ورود اسلام و داخل شدن زبان عربی به زبان پارسی، مردم خنج با زبانی نزدیک پارسی اصیل صحبت می کردند؛ هرچند که این زبان تا به حال تغییراتی بسیار کرده و امروزه زبان خنجی اصیل از بین رفته این زبان با گذشت زمان شکل و حالت اصیل خود را از دست داده و همچنان میدهد به گونه‌ای که افراد سالمند خنجی به هنگام صحبت کردن به این زبان کلماتی قدیمی بکار می برند. که افراد جوانتر حتی مفهوم آن کلمه را نیز نمی‌دانند و این نشانی از نابودی لهجه خنجی است.

منابع[ویرایش]

کتاب :لهجه خنجی نوشته دکتر لطفعلی خنجی

خنجی