پرش به محتوا

حمله ۲۰۰۳ به عراق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از حمله به عراق (۲۰۰۳))
حمله ۲۰۰۳ به عراق
بخشی از جنگ علیه تروریسم و جنگ عراق
در جهت عقربه‌های ساعت از بالا سمت چپ:
سربازان آمریکایی از گردان دوم، هنگ اول تفنگداران دریایی، اسرای جنگی عراقی را به یک منطقه حفاظت‌شده در صحرا منتقل می‌کنند؛ کاروان هاموی‌های آمریکایی در شمال عراق در طی یک طوفان شن؛ شهروندان عراقی در حالی هلهله می‌کنند که سربازان آمریکایی مجسمه صدام حسین را در میدان فردوس بغداد سرنگون می‌کنند؛ سربازان آمریکایی از گردان دوم، هنگ ۳۲۵ پیاده‌نظام هوابرد، شاهد سوختن مقر نیروهای شبه‌نظامی عراق در سماوه هستند
تاریخ۲۰ مارس ۲۰۰۳ – ۱ مه ۲۰۰۳
(۱ ماه، ۱ هفته و ۴ روز)
موقعیت
نتایج پیروزی ائتلاف
طرف‌های درگیر
نیروهای ائتلاف:

اقلیم کردستان عراق اقلیم کردستان عراق

اتحادیه میهنی کردستان کنگره ملی عراق
  • نیروهای آزاد عراق[۱][۲]
فرماندهان و رهبران
قوا
مجموع:
۵۸۹,۷۹۹

  • ۴۶۶,۹۵۸ پرسنل[۷]
  • ۵۰,۰۰۰ سرباز
  • ۲,۰۰۰ سرباز
  • ۱۹۴ نیروی ویژه[۸]
  • ۷۰,۰۰۰ سرباز[۹]
  • ۶۲۰ سرباز
مجموع:
۱,۳۱۱,۰۰۰

تلفات و خسارات
  • ۱۹۶+ کشته
  • ۵۵۱+ زخمی

  • ائتلاف:
  • پیشمرگه:
    ۲۴+ کشته[۱۷]
  • ۱۱,۰۰۰–۴۵,۰۰۰ کشته
  • مجروحان ناشناس

  • ۱۱,۰۰۰ (۴,۸۹۵–۶,۳۷۰ مشاهده و گزارش شده است) (پروژه مطالعه جایگزین‌های دفاعی)[۱۸][۱۹]
  • ۱۳,۵۰۰–۴۵,۰۰۰ (از میزان مرگ و میر واحدهایی که در اطراف بغداد خدمت می‌کردند، استخراج شده است)[۲۰]

تلفات تخمینی غیرنظامیان عراقی:

  • ۷,۴۰۰ (سرشماری عراق)[۲۱]
  • ۳,۲۰۰–۴,۳۰۰ (پروژه مطالعه جایگزین‌های دفاعی)[۱۸]

حمله ۲۰۰۳ به عراق (با نام رمز عملیات آزادی عراق (اوآی‌اف) در آمریکا)،[۲۲][ب] نخستین مرحله از جنگ عراق بود. این تهاجم در ۲۰ مارس ۲۰۰۳ آغاز شد و کمی بیش از یک ماه به طول انجامید،[۲۴] که شامل ۲۶ روز عملیات رزمی بزرگ بود. در این عملیات، نیروی ترکیبی به رهبری ایالات متحده شامل سربازانی از ایالات متحده، بریتانیا، استرالیا و لهستان به جمهوری عراق حمله کردند. بیست و دو روز پس از نخستین روز حمله، بغداد، پایتخت عراق، در ۹ آوریل پس از نبرد شش روزه بغداد توسط نیروهای ائتلاف تصرف شد. این مرحله آغازین از جنگ رسماً در ۱ مه پایان یافت، هنگامی که جرج دابلیو. بوش، رئیس‌جمهور آمریکا، در سخنرانی خود با عنوان مأموریت انجام شد، «پایان عملیات رزمی بزرگ» را اعلام کرد.[۲۵] پس از آن، حکومت ائتلاف موقت (سی‌پی‌ای) به عنوان نخستین دولت از چندین دولت انتقالی متوالی تشکیل شد که در نهایت منجر به نخستین انتخابات مجلس عراق در ژانویه ۲۰۰۵ شد. نیروهای نظامی آمریکا پس از آن تا خروج در سال ۲۰۱۱ در عراق باقی ماندند.[۲۶]

نیروهای ائتلاف ۱۶۰,۰۰۰ سرباز را طی مرحله آغازین حمله، که از ۱۹ مارس تا ۱ مه به طول انجامید، به عراق فرستادند.[۲۷] حدود ۷۳٪ یا ۱۳۰,۰۰۰ نفر از این سربازان آمریکایی بودند، در حالی که تقریباً ۴۵,۰۰۰ سرباز بریتانیایی (۲۵٪)، ۲,۰۰۰ سرباز استرالیایی (۱٪)، و حدود ۲۰۰ تکاور لهستانی جی‌دابلیو گرام (۰٫۱ درصد) نیز حضور داشتند. سی و شش کشور دیگر در پیامدهای پس از آن درگیر بودند. در آماده‌سازی برای حمله، ۱۰۰,۰۰۰ نیروی آمریکایی تا ۱۸ فوریه در کویت مستقر شدند.[۲۸] نیروهای ائتلاف همچنین از پیشمرگه‌ها در کردستان عراق حمایت دریافت کردند.

به گفته جرج دابلیو. بوش، رئیس‌جمهور آمریکا، و تونی بلر، نخست‌وزیر بریتانیا، هدف ائتلاف «خلع سلاح عراق از جنگ‌افزارهای کشتار جمعی، پایان دادن به حمایت صدام حسین از تروریسم، و آزادسازی مردم عراق» بود، هرچند که تیم بازرسی سازمان ملل به رهبری هانس بلیکس درست پیش از آغاز حمله اعلام کرده بود که هیچ مدرکی دال بر وجود جنگ‌افزارهای کشتار جمعی پیدا نکرده است.[۲۹][۳۰] دیگران تأکید بسیار بیشتری بر تأثیر حملات ۱۱ سپتامبر، نقشی که این حملات در تغییر محاسبات استراتژیک آمریکا ایفا کردند، و ظهور دستور کار آزادی دارند.[۳۱][۳۲] به گفته بلر، عامل محرک این بود که عراق نتوانست از یک «فرصت نهایی» برای خلع سلاح خود از جنگ‌افزارهای هسته‌ای، شیمیایی و بیولوژیکی ادعایی، که مقامات آمریکایی و بریتانیایی آن را یک تهدید فوری و غیرقابل تحمل برای صلح جهانی می‌خواندند، استفاده کند.[۳۳]

در یک نظرسنجی سی‌بی‌اس در ژانویه ۲۰۰۳، ۶۴٪ از آمریکایی‌ها با اقدام نظامی علیه عراق موافق بودند؛ با این حال، ۶۳٪ می‌خواستند که بوش به جای جنگ، راه‌حل دیپلماتیک پیدا کند و ۶۲٪ معتقد بودند که تهدید تروریسم علیه آمریکا به دلیل چنین جنگی افزایش خواهد یافت.[۳۴] این حمله به شدت توسط برخی از متحدان قدیمی آمریکا، از جمله دولت‌های کانادا، فرانسه، آلمان و نیوزیلند، مورد مخالفت قرار گرفت.[پ][۳۶][۳۷] رهبران آن‌ها استدلال می‌کردند که هیچ مدرکی دال بر وجود جنگ‌افزارهای کشتار جمعی در عراق نیست و حمله به آن کشور در چارچوب گزارش ۱۲ فوریه ۲۰۰۳ آنموویک توجیه نمی‌شود. حدود ۵,۰۰۰ کلاهک، گلوله یا بمب‌های هوایی شیمیایی که عمدتاً غیرقابل استفاده بودند، در طول جنگ عراق کشف شدند، اما این‌ها پیش‌تر و قبل از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ و در دوران حکومت صدام حسین ساخته و رها شده بودند. کشف این تسلیحات شیمیایی از منطق دولت برای حمله پشتیبانی نمی‌کرد.[۳۸][۳۹] در سپتامبر ۲۰۰۴، کوفی عنان، دبیرکل وقت سازمان ملل متحد، این حمله را طبق قوانین بین‌المللی غیرقانونی و نقض منشور ملل متحد خواند.[۴۰]

در ۱۵ فوریه ۲۰۰۳، یک ماه پیش از حمله، تظاهرات جهانی علیه جنگ عراق برگزار شد، از جمله راهپیمایی سه میلیون نفری در رم که در رکوردهای جهانی گینس به عنوان بزرگترین راهپیمایی ضد جنگ ثبت شده است.[۴۱] به گفته دومینیک رینیه، آکادمیسین فرانسوی، بین ۳ ژانویه و ۱۲ آوریل ۲۰۰۳، ۳۶ میلیون نفر در سراسر جهان در تقریباً ۳,۰۰۰ اعتراض علیه جنگ عراق شرکت کردند.[۴۲]

حمله به عراق با یک حمله هوایی به کاخ ریاست جمهوری در بغداد در ۲۰ مارس ۲۰۰۳ آغاز شد. روز بعد، نیروهای ائتلاف تهاجم خود را از محل تجمع خود در نزدیکی مرز عراق و کویت به استان بصره آغاز کردند. در حالی که نیروهای ویژه یک حمله آبی خاکی را از خلیج فارس برای تصرف بصره و میادین نفتی اطراف آن انجام دادند، ارتش اصلی مهاجم به سمت جنوب عراق حرکت کرد، منطقه را اشغال کرد و در نبرد ناصریه در ۲۳ مارس درگیر شد. حملات هوایی گسترده در سراسر کشور و در برابر فرماندهی و کنترل عراق، ارتش مدافع را دچار هرج و مرج کرد و مانع از مقاومت مؤثر شد. در ۲۶ مارس، تیپ ۱۷۳ هوابرد در نزدیکی شهر شمالی کرکوک هواپیما پیاده شد، جایی که به نیروهای شورشی کرد پیوست و چندین عملیات را علیه ارتش عراق برای ایمن‌سازی بخش شمالی کشور انجام داد.

بدنه اصلی نیروهای ائتلاف به پیشروی خود به قلب عراق ادامه داد و با مقاومت کمی مواجه شد. اکثر نیروهای نظامی عراق به سرعت شکست خوردند و ائتلاف بغداد را در ۹ آوریل اشغال کرد. عملیات‌های دیگری علیه بخش‌های پراکنده ارتش عراق رخ داد، از جمله تصرف و اشغال کرکوک در ۱۰ آوریل و حمله و تصرف تکریت در ۱۵ آوریل. در حالی که نیروهای ائتلاف اشغال کشور را تکمیل می‌کردند، صدام حسین، رئیس‌جمهور عراق و رهبری مرکزی به مخفیگاه رفتند. در ۱ مه، رئیس‌جمهور جرج دابلیو. بوش پایان عملیات رزمی بزرگ را اعلام کرد: این امر به دوره تهاجم پایان داد و دوره اشغال نظامی آغاز شد. صدام حسین در ۱۳ دسامبر توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد.

جستارهای وابسته

[ویرایش]

عمومی:

یادداشت‌ها

[ویرایش]
  1. درگیری گاه به کویت نیز کشیده می‌شد، زیرا نیروهای نظامی عراق از مرزهای بین‌المللی موشک شلیک می‌کردند تا اهداف آمریکایی و کویتی را مورد حمله قرار دهند.[۴][۵][۶]
  2. مقامات عراقی آن را جنگ قطعی (عربی: معركة الحواسم‎) نامیدند.[۲۳]
  3. یک استثنا دانمارک بود، جایی که حتی افکار عمومی نیز از این تهاجم حمایت کرد و دانمارک به عنوان عضوی از ائتلاف عمل کرد.[نیازمند منبع].[۳۵]

منابع

[ویرایش]
  1. Graham, Bradley (7 آوریل 2003). "U.S. Airlifts Iraqi Exile Force For Duties Near Nasiriyah". The Washington Post. Archived from the original on 8 August 2007. Retrieved 13 September 2009.
  2. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام USNewsandworldreport وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. Ephraim Kahana; Muhammad Suwaed (2009). The A to Z of Middle Eastern Intelligence. Scarecrow Press. p. 208. ISBN 978-0-8108-7070-3. Coalition aircraft bombed MEK bases during Operation Iraqi Freedom, forcing MEK forces to surrender in May 2003.
  4. "CNN.com – U.S.: Patriots down Iraqi missiles – Mar. 20, 2003". CNN. Retrieved 2023-09-05.
  5. "Missile hits Kuwait City mall". CNN. March 28, 2003. Retrieved 2023-09-05.
  6. "Iraq launches Scud missiles". The Guardian. 20 March 2003. Retrieved 2023-09-05.
  7. Carter, Linwood B. (28 November 2005). "Iraq: Summary of U.S. Forces" (PDF). Archived (PDF) from the original on 11 May 2009. Retrieved 19 July 2009.
  8. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام PolishSpecialForces وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  9. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام MajPeltier وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  10. Anthony H. Cordesman (28 June 2002). "If We Fight Iraq: Iraq and The Conventional Military Balance" (PDF). Center for Strategic and International Studies. Archived from the original (PDF) on 7 August 2011. Retrieved 18 July 2011.
  11. Toby Dodge (16 نوامبر 2002). "Iraqi army is tougher than US believes". The Guardian. Archived from the original on 5 March 2017. Retrieved 10 November 2012.
  12. Ricks, Thomas E. (2006). Fiasco: The American Military Adventure in Iraq (به انگلیسی). Penguin. p. 117. ISBN 978-1-59420-103-5.
  13. "IRAQ: Iraq's Prewar Military Capabilities". Council on Foreign Relations. Archived from the original on 14 December 2018. Retrieved 14 December 2018.
  14. "Foreign Irregulars in Iraq". Washington Institute. 10 April 2003. Archived from the original on 3 April 2019. Retrieved 3 April 2019.
  15. "Iraq Coalition Casualties: Fatalities by Year and Month". iCasualties.org. بایگانی‌شده در ۶ فوریه ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine.
  16. "Iraq Coalition Casualties: U.S. Wounded Totals". iCasualties.org. بایگانی‌شده در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine
  17. Michael G. Lortz. "Willing to face Death: A History of Kurdish Military Forces – the Peshmerga – from the Ottoman Empire to Present-Day Iraq". بایگانی‌شده در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine. p. 67.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ "The Wages of War: Iraqi Combatant and Noncombatant Fatalities in the 2003 Conflict". Commonwealth Institute of Cambridge. Archived from the original on 2 September 2009. Retrieved 13 September 2009.
  19. "Wages of War – Appendix 1. Survey of reported Iraqi combatant fatalities in the 2003 war". Commonwealth Institute of Cambridge. Archived from the original on 2 September 2009. Retrieved 13 September 2009.
  20. Steele, Jonathan (28 May 2003). "Body counts". The Guardian.
  21. "Year Four: Simply the worst". Iraq Body Count. 18 March 2007. Archived from the original on 2025-03-05. Retrieved 23 April 2025.
  22. "Operation Iraqi Freedom (OIF)". Conflict Casualties. Defense Conflict Analysis System, Office of the Secretary of Defense. Retrieved July 19, 2025.
  23. Malovany, Pesach (21 July 2017). Wars of Modern Babylon: A History of the Iraqi Army from 1921 to 2003. University Press of Kentucky. ISBN 9780813169453 – via Google Books.
  24. "U.S. Periods of War and Dates of Recent Conflicts" (PDF). Congressional Research Service. 29 November 2022. Archived (PDF) from the original on 28 March 2015. Retrieved 4 April 2015.
  25. "Political Circus: 'Mission Accomplished' finds a home". CNN (به انگلیسی). Retrieved 24 February 2022.
  26. Gordon, Michael; Trainor, Bernard (1 March 1995). The Generals' War: The Inside Story of the Conflict in the Gulf. New York: Little Brown & Co.
  27. "U.S. has 100,000 troops in Kuwait". CNN. 18 فوریه 2003. Archived from the original on 8 November 2012. Retrieved 29 October 2011.
  28. "U.S. has 100,000 troops in Kuwait". CNN. 18 فوریه 2003. Archived from the original on 8 November 2012. Retrieved 29 October 2011.
  29. "President Discusses Beginning of Operation Iraqi Freedom". Archived from the original on 31 October 2011. Retrieved 29 October 2011.
  30. "UN inspectors found no evidence of prohibited weapons programmes as of 18 March withdrawal, Hans Blix tells Security Council". United Nations. Retrieved 2022-02-15.
  31. "US Hardliners search for a Saddam connection". Gulf States Newsletter's Middle East Insider (9). سپتامبر 2001. Archived from the original on 16 May 2013. Retrieved 7 March 2013.
  32. Hassan, Oz (2012). Constructing America's Freedom Agenda for the Middle East. Routledge. ISBN 978-0415603102.
  33. "President Bush Meets with Prime Minister Blair". The White House. 31 ژانویه 2003. Archived from the original on 12 March 2011. Retrieved 13 September 2009.
  34. Cosgrove-Mather, Bootie (24 January 2003). "Poll: Talk First, Fight Later". CBS News. Retrieved 23 April 2007.
  35. "Joint Declaration by Russia, Germany and France on Iraq" (Press release). France: Ministry of Foreign and European Affairs. 10 February 2003. Archived from the original on 2011-05-12.
  36. "NZ praised for 'steering clear of Iraq war'". The Dominion Post. 7 December 2008. Archived from the original on 15 May 2011 – via Stuff.co.nz.
  37. Beltrame, Julian (31 March 2003). "Canada to Stay out of Iraq War". Maclean's. Archived from the original on 18 May 2008. Retrieved 19 January 2009.
  38. Hoar, Jennifer (23 June 2006). "Weapons Found In Iraq Old, Unusable". CBS News. Archived from the original on 1 April 2019. Retrieved 14 March 2019.
  39. Chivers, C. J. (14 October 2014). "The Secret Casualties of Iraq's Abandoned Chemical Weapons". The New York Times. Archived from the original on 7 January 2015.
  40. MacAskill, Ewen; Borger, Julian (15 September 2004). "Iraq war was illegal and breached UN charter, says Annan". The Guardian. Retrieved 3 November 2022.
  41. "Largest Anti-War Rally". Guinness World Records. Archived from the original on 4 September 2004. Retrieved 11 January 2007.
  42. Callinicos, Alex (19 March 2005). "Anti-war protests do make a difference". Socialist Worker. Archived from the original on 21 March 2006. Retrieved 9 December 2015.

آثار مورد استناد

[ویرایش]

برای مطالعهٔ بیشتر

[ویرایش]
  • Petraeus, D., Collins, J., White, N. (2017) Reflections by General David Petraeus, USA (ret.) on the Wars in Afghanistan and Iraq (Vol. 1, pp. 150–167)
  • Mortenson, Christopher R., and Paul J. Springer. Daily Life of U.S. Soldiers from the American Revolution to the Iraq War. Greenwood, an Imprint of ABC-CLIO, LLC, 2019. 3 vols.

پیوند به بیرون

[ویرایش]