حفظ حیات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
A bioretention cell, also called a rain garden, in ایالات متحده آمریکا. It is designed to treat polluted stormwater رواناب سطحی from an adjacent parking lot. Plants are in winter dormancy.

حفظ حیات فرایندی است که در آن آلاینده‌ها و رسوب -از جریان فاضلاب ناشی از بارندگی حذف شده باشند. فاضلاب ناشی از بارندگی د ر مناطقی که نواری از چمن – بستر شن و ماسه – برکه لایه‌های الی – ماده شیمیایی – هر یک از اجزای منطقه خاک کشاورزی- و گیاهان باشد- انباشته می‌شود. این جریان ابتدا از بستر شن عبور می‌کند که سرعت و شدت جریان را آهسته می‌کند و در مناطقی که شامل لایه‌های آلی یا پوشش گیاهی و خاکی که در زیر گیاهان است توزیع می‌شود. مناطق نفودی درجه‌بندی می‌شوند. آب به عمق ۱۵ سانتی‌متر نفوذ می‌کند و آرام آرام به مناطق حفظ حیات منتشر می‌شوند. مناطق ابقای حیات جریان به گونه‌ای عمل می‌کنند که جریان اضافی را از خود دور می‌کنند. آب ذخیره شده در در مناطق ابقای حیات پس از چند روز به خاک زیرین می‌رسد.

فیلتر کردن[ویرایش]

هر یک از اجزای مناطق ابقای حیات طوری طراحی شده‌اند که هر کدام عملکرد خاصی دارند. قسمت میانی چمن خاک رس در خاک جریان ورودی را کاهش می‌دهد و ذرات ریز درون جریان را فیلتر می‌کند. بستر شن سرعت را کاهش می‌دهد- ذرات را فیلتر می‌کند – و جریان را به سمت مناطق ابقای حیات هدایت می‌کند. هوا دهی و زهکشی خاک محصولات در نیم متری بستر شن اتفاق می‌افتد. مناطق گودالی انبار آبی را فراهم می‌کنند که عمل تصفیه جریان آب انجام شود؛ و برخی از ذرات در بستر شن یا حاشیهٔ چمن تصفیه نمی‌شود. لایه‌های آلی و شیمیایی آلاینده‌هایی را تصفیه می‌کنند و محیطی را بوجود می‌آورد که باعث رشد میکروارگانیسم‌هایی شود که تولیدات نفتی را کاهش دهد. این لایه مانند لیف لیترها جنگل هستند و از فرسایش و خشک شدن خاک زیرین جلوگیری می‌کنند. پوشش گیاهی مانع فرسایش می‌شوند. حداکثر جریانی که باعث فرسایش زمین‌های دارای پوشش گیاهی می‌شود ۰٫۳ متر بر ثانیه است و برای مالپ یا مواد شیمیای ۰٫۹ متر در ثانیه است. خاک رس موجود در خاک محصولات مکانی را برای جذب هیدروکربن – فلزات- مواد مغذی و دیگر مواد آلاینده فراهم می‌کند. برخی از انبار فاضلاب ناشی از فاضلاب توسط مخازنی در خاک محصولات به وجود می‌آیند. طراحی مناطق ابقای حیات بعد از محدودیت‌های مکانی تعیین می‌شود مانند مناطق خوب – خاک‌های زیرین-پوشش گیاهی – و زهکشی. مکان‌های با خاک رس برای مناطق ابقای حیات مناسب هستند زیرا خاک حفاری شده شده قابل استفاده برای کاشت گیاهان هستند بنابراین هزینهٔ واردات خاک کاشت را حذف می‌کند.

بازسازی فلزات سنگین[ویرایش]

فلزات ناشی از آلاینده مانند روی، سرب و مس در جریان آب ناشی از بارندگی از سطوح غیرقابل نفوذ (به عنوان مثال جاده‌ها و پیاده‌رو) کشف شده‌اند. سیستم‌های تصفیه مانند باغ باران و کشتار آب باران با استفاده از یک لایه bioretention برای حذف فلزات سنگین در جریان فاضلاب ناشی از بارندگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. . فرم محلول فلزات سنگین ممکن است به ذرات رسوب در جاده برود و سپس توسط سیستم bioretention جذب شود. . علاوه بر این، فلزات سنگین ممکن است به ذرات خاک در bioretention جذب شوند. در تجربیات آزمایشگاهی، سلول‌های bioretention، ۸۸٪, ۹۴٪,، ۹۵٪ و> ۹۵ درصد از روی، مس، سرب و کادمیوم، را به ترتیب از آب می‌گیرند. در حالی که این یک منفعت بزرگ برای بهبود کیفیت آب است، سیستم‌های bioretention یک ظرفیت محدود برای بدست آوردن فلزات سنگین دارند. این در نهایت کنترل طول عمر سیستم‌های bioretention، را کنترل می‌کند به ویژه در مناطق با بارشهای سنگین حاوی فلز. حذف فلز توسط سلول‌های bioretention در آب و هوای سرد مشابه یا کمی کمتر از محیط‌های گرم بود. گیاهان در فصول سرد کمتر فعال هستند، واین نشان می‌دهد که بسیاری از فلزات سنگین در سیستم bioretention بیشتر جذب می‌شوند نسبت به مقداری که توسط ریشه گیاه گرفته می‌شوند؛ بنابراین، حذف و جایگزینی لایه bioretention در مناطقی با آلاینده فلزات سنگین در جریان آب باران لازم خواهند شد تا به گسترش عمر سیستم کمک کنند. فلزات ناشی از آلاینده مانند روی، سرب و مس در جریان آب ناشی از بارندگی از سطوح غیرقابل نفوذ (به عنوان مثال جاده‌ها و پیاده‌رو) کشف شده‌اند. سیستم‌های تصفیه مانند باغ باران و کشتار آب باران با استفاده از یک لایه bioretention برای حذف فلزات سنگین در جریان فاضلاب ناشی از بارندگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. . فرم محلول فلزات سنگین ممکن است به ذرات رسوب در جاده برود و سپس توسط سیستم bioretention جذب شود. . علاوه بر این، فلزات سنگین ممکن است به ذرات خاک در bioretention جذب شوند. در تجربیات آزمایشگاهی، سلول‌های bioretention، ۸۸٪, ۹۴٪,، ۹۵٪ و> ۹۵ درصد از روی، مس، سرب و کادمیوم، را به ترتیب از آب می‌گیرند. در حالی که این یک منفعت بزرگ برای بهبود کیفیت آب است، سیستم‌های bioretention یک ظرفیت محدود برای بدست آوردن فلزات سنگین دارند. این در نهایت کنترل طول عمر سیستم‌های bioretention، را کنترل می‌کند به ویژه در مناطق با بارشهای سنگین حاوی فلز. حذف فلز توسط سلول‌های bioretention در آب و هوای سرد مشابه یا کمی کمتر از محیط‌های گرم بود. گیاهان در فصول سرد کمتر فعال هستند، واین نشان می‌دهد که بسیاری از فلزات سنگین در سیستم bioretention بیشتر جذب می‌شوند نسبت به مقداری که توسط ریشه گیاه گرفته می‌شوند؛ بنابراین، حذف و جایگزینی لایه bioretention در مناطقی با آلاینده فلزات سنگین در جریان آب باران لازم خواهند شد تا به گسترش عمر سیستم کمک کنند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

لینک‌های خروجی[ویرایش]