جغرافیا و نقشه‌کشی در تمدن اسلامی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

جغرافیا و نقشه‌کشی در تمدن اسلامی به دلیل نیاز به حج و اداره مملکتی نیاز به جغرافیا و نقشه‌کشی در دولت‌های اسلامی بشدت احساس شد. شروع پیشرفت جغرافیا در قرن هشتم میلادی زیرنظر خلافت عباسیان بود. کسانی چون ابو ریحان بیرونی، ابن سینا، خوارزمی و ابو زید البلخی پیشگامان این عرصه بودند. در قرن ۱۲ در زمان ادریسی این علم به اوج خود رسید. گسترش این دانشه در زمان حکومت‌های ترک و ایرانی علی‌الخصوص عثمانی و صفویه ادامه یافت.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]