جبهه آزادی‌بخش موزامبیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جبهه آزادی‌بخش موزامبیک
Frente de Libertação de Moçambique
رهبر فیلیپ نیوسی
دبیرکل الیسیو ماچاوا
بنیانگذار ادواردو ماندلین
سامورا ماچل
شعار اتحاد، انتقاد، وحدت[۱]
بنیانگذاری ۲۵ ژوئن ۱۹۶۲ (۱۹۶۲-06-۲۵)
ادغام MANU, UDENAMO و UNAMI
ستاد دارالسلام (1962–75)[۲]
ماپوتو (1975–present)
شاخه جوانان سازمان جوانان موزامبیک
انجمن مبارزان آزادیبخش ملی انجمن مبارزان آزادیبخش ملی
مرام سوسیالیسم دمکراتیک
مارکسیسم-لنینیسم (1977–89)[۳]
موضع سیاسی چپ میانه to چپ
جهانی و بین‌المللی انترناسیونال سوسیالیست
جنبش آزادیبخش سابق آفریقای جنوبی جنبش آزادیخواه سابق آفریقای جنوبی
رنگ رسمی      سرخ
۱۴۴ از ۲۵۰
جامعه توسعه جنوب آفریقا
۰ از ۵
پارلمان آفریقا
۰ از ۵
کشور {{country data موزامبیک|پرچم/هسته|name=موزامبیک|variant=کشور|size=}}
وبگاه
www.frelimo.org.mz
پرچم
Mz frelimo.png
[[سیاست در موزامبیک]]
[[ فهرست حزب‌های سیاسی موزامبیک|حزب‌های سیاسی]]
[[انتخابات در موزامبیک|انتخابات]]

جبهه آزادی‌بخش موزامبیک (FRELIMO) (به پرتغالی Frente de Libertação de Moçambique) بعنوان یک حزب سیاسی حاکم در این کشور درسال ۱۹۶۲ تأسیس شد. این حزب در ابتدا بعنوان یک جنبش ملی‌گرا برای استقلال موزامبیک از استعمار پرتغال فعالیت‌هایش را شروع کرد و در ژوئن سال ۱۹۷۵ بعد از انقلاب میخک یا انقلاب جمهوری که در ۲۵ آوریل سال ۱۹۷۴ میلادی توسط افسران شورشی جوان در شهر لیسبون پرتغال شروع شد به پیروزی رسید و در کنگره سوم این حزب که در فوریه سال ۱۹۷۷ برگزار شد ایدئولوژی این حزب به مارکسیسم-لنینیسم تغییر یافت.[۴]

فعالیت‌های حزب[ویرایش]

جبهه آزادیبخش موزامبیک بعد از پیروزی این انقلاب در موزامبیک حاکمیت داشت و تنها حزب این کشور بحساب می‌آمد. این حزب در سال‌های (۱۹۷۶–۱۹۹۲) با یک جناح ضد کمونیست به نام مقاومت ملی موزامبیک یا رامینو مبارزه داشت. مخالفان یا کسانی که به رامینو وابسته بودند توسط دولت‌های سفیدپوست رودزیا و آفریقای جنوبی حمایت می‌شدند.

این جبهه در سال ۱۹۹۰ یک قانون اساسی جدید را تصویب کرد و بعد از آن نظام چندحزبی در کشور موزامبیک جاری شد. از زمان انتخابات دموکراتیک در سال ۱۹۹۴ و دوره‌های بعدی، فلینیو به عنوان حزب اکثریت در پارلمان موزامبیک انتخاب شده‌است.

جنگ استقلال (۱۹۶۲–۱۹۷۵)[ویرایش]

پس از جنگ جهانی دوم، در حالی که بسیاری از کشورهای اروپایی استقلال را به مستعمرات خود اعطا نمودند، پرتغال، تحت رژیم استادو نوو، معتقد بود که موزامبیک و دیگر مناطق پرتغالی، سرزمین‌های مادری این کشور بوده‌است. مهاجرت به مستعمرات افزایش یافت. فراخوان برای استقلال موزامبیک به سرعت در حال توسعه بود و در سال ۱۹۶۲ چند گروه سیاسی ضد استعماری تشکیل دادند. در سپتامبر سال ۱۹۶۴، مبارزه مسلحانه علیه حکومت استعمار پرتغال آغاز شد. پرتغال بیش از ۴۰۰ سال حکومت موزامبیک را داشته‌است. موزامبیکان‌ها استقلال می‌خواستند، و از طریق انقلاب مسلحانه کمتر به دنبال تغییر بودند.

جبهه آزادیبخش موزامبیک در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۶۲ در دارالسلام (تانزانیا)، تاسیس شد و سه سازمان ملی ناسیونالیستی: سازمان ملی ملی آفریقا موزامبیک (MANU)، اتحاد ملی دموکراتیک موزامبیک (UDENAMO) و اتحادیهٔ ملی مستقل موزامبیک آفریقا (UNAMI)، به یک جنبش چریکی گسترده متصل شد. تحت رهبری ادواردو ماندلین، رئیس جمهور از جبهه آزادیخواهی موزامبیک فرلیموی دفتر مرکزی خود را در سال ۱۹۶۳ در دارالسلام تأسیس کرد. نخست وزیر سیمانگو نخستین معاون رئیس جمهور بود.

جنگ داخلی (۱۹۷۶–۱۹۹۲)[ویرایش]

سرود ملی موزامبیک از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۲، ویوا، ویوا فری لیمو (Long Live FRELIMO) بود.

تمام عناصر جامعه دولت جدید را پذیرفتند و یک شورشی قوی ایجاد شد. دولت جدید درگیر جنگ داخلی طولانی با یک جناح سیاسی ضد کمونیست شناخته شده به عنوان مقاومت ملی موزامبیک (RENAMO) است. RENAMO از دولت‌های سفید پوستان رودزیا (اکنون زیمبابوه) و آپارتاید آفریقای جنوبی حمایت کرد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Election of Frelimo Candidate Goes Into the Night". Mozambique News Agency. 1 March 2014. Retrieved 2014-06-09. 
  2. "Dar-es-Salaam once a home for revolutionaries". sundayworld.co.za. 29 April 2014. Retrieved 2014-06-23. 
  3. Simões Reis, Guilherme (8 July 2012). "The Political-Ideological Path of Frelimo in Mozambique, from 1962 to 2012" (Portable Document Format). ipsa.org. p. 9. 
  4. war-and-peace-mozambique «War and peace in Mozambique». 

پیوند به بیرون[ویرایش]