باربارا تاکمن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
باربارا تاکمن
Barbara W. Tuchman.JPG
نام اصلی باربارا وِرتهایم
زادروز ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲
نیویورک، آمریکا
پدر و مادر موریس وِرتهایم(M. Wertheim)
آلما مورگِن‌تاو (A. Morgenthau)
مرگ ۶ فوریهٔ ۱۹۸۹ (۷۷ سال)
گرینویچ، کِنه‌تیکِت، آمریکا
ملیت ایالات متحده آمریکا آمریکایی
پیشه گزارشگر و تاریخ‌نگار
سال‌های نویسندگی ۱۹۳۸ تا ۱۹۸۸
سبک نوشتاری تاریخی
کتاب‌ها توپ‌های ماه اوت
برج فرازان
تاریخ بی‌خردی

باربارا وِرتهایم تاکمن (به انگلیسی: Barbara Wertheim Tuchman) (زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ - درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۸۹) گزارشگر و تاریخ‌نگار آمریکایی و برندهٔ جایزهٔ پولیتزر است.

زندگی‌نامه[ویرایش]

باربارا تاکمن در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ در نیویورک به دنیا آمد. تحصیلاتِ خود را در کالجِ رِدکلیف (وابسته به دانشگاه هاروارد) در ۱۹۳۳ به پایان رساند، و سال بعد را در زادگاهِ خویش و در توکیو برای «انجمن روابط اقیانوس آرام»[۱] کار کرد. پدرش، موریس وِرتهایم، بانکدارِ آمریکایی، چند سالی امتیازِ مجلهٔ نِیشِن[۲] را داشت و در آنجا کاری به دخترِ خود واگذاشت. در سال ۱۹۳۷ با سِمتِ خبرنگارِ خارجیِ این مجله به اسپانیا رفت و مراحلِ اولیهٔ جنگِ داخلیِ اسپانیا را به چشم دید و گزارش کرد. در مادرید، مدتی همراهِ نیروهای جمهوری‌خواه به محاصرهٔ قوای دشمن درآمد؛ و بعد در لندن برای مجلهٔ تبلیغاتیِ جمهوری‌خواهان مقاله نوشت و به آرمانِ آنان یاری رساند. در طول جنگ جهانی دوم، روزنامه‌نگار باقی ماند.

در سال ۱۹۳۹ با لِستر آر. تاکمن، که پزشکِ داخلی و استاد دانشگاهِ مَنهَتَن بود، ازدواج کرد. ثمرهٔ این ازدواج ۳ دختر بود.[۳] تاکمن در طولِ زندگی‌اش یازده کتاب نوشت، همه در زمینهٔ تاریخ. کتابِ اول وی دربارهٔ مناسباتِ بریتانیا و اسپانیا از سال ۱۷۰۰ به این‌طرف بود. نخستین کار جدیِ او در عالمِ نویسندگی کتابِ کتاب مقدس و شمشیر بود که روایتی است از جغرافیایِ بغرنجِ سیاسیِ فلسطین و اقداماتِ نابه‌سامانِ گذشته در چاره‌جویی برای مشکلاتِ منطقه. با نوشتنِ توپ‌های ماهِ اوت که وصفِ مهیجی است از پیش‌درآمدِ سیاسیِ درگیری در آغازِ عملیاتِ نظامیِ جنگ جهانی اول، جایزهٔ پولیتزرِ ۱۹۶۳ را ازآنِ خود نمود. استیلوِل و تجربهٔ آمریکا در چین جایزهٔ پولیتزر را در سال ۱۹۷۲ و برای بارِ دوم نصیب نویسنده کرد.

باربارا تاکمن هرچه پا به سنّ گذاشت به گذشته بیشتر روی آورد. کتابِ آیینهٔ دوردست: قرنِ فجیعِ چهاردهم (۱۹۷۸) تصویرِ تأثرانگیز و ویرانگری‌های جنگ و ستیز و بیماریِ طاعون (مرگِ سیاه) در جامعهٔ قرونِ وسطایِ اروپاست.

باربارا تاکمن در فوریهٔ ۱۹۸۹ در هفتادوهفت سالگی و بر اثر سکتهٔ مغزی[۴] درگذشت.[۵]

آثار[ویرایش]

شور و شوقِ شگفتِ تاکمن به سرگذشت‌ها و ماجراهایِ تاریخ به‌نوعی جاذبهٔ رمان به کارهای او می‌داد. با این که از تاریخ نویسانِ نامیِ کشورِ خود بود و سال‌ها ریاستِ «انجمنِ مورخانِ آمریکا» و نیز «فرهنگستانِ هنر و ادبیاتِ آمریکا» را به عهده داشت، برخلافِ غالبِ مورخانِ «دانشگاهی»، در کارهای خود نیازی نمی‌دید که جز پژوهش‌هایش را عرضه دارد. این گزینه از سخنرانیِ ۱۹۷۸ او در لندن نمودارِ اصولِ رهنمونِ نویسنده است: «هدفِ مورخ حفظِ توجهِ خواننده است، یا باید باشد... من می‌خواهم خواننده‌ام صفحه را که برمی‌گردانَد، به آخر برساند. این مقصود موقعی حاصل می‌شود که روایت روان پیش برود، و فرسوده در بندِ تحقیق و زیرِ بارِ تفصیل به گِل ننشیند.»[۶]
نخستین کتابی که از او به فارسی درآمد سیرِ نابخردی به ترجمهٔ حسن کامشاد بود.[۷]

فهرست کتاب‌ها[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Institute of Pacific Relations
  2. The Nation
  3. برگرفته از ویکی‌پدیایِ انگلیسی
  4. برگرفته از ویکی‌پدیایِ آلمانی
  5. از تاریخِ بی‌خردی، ترجمهٔ حسن کامشاد، تهران: نشرِ کارنامه، ویراستِ سوم، چاپِ سوم، نوروزِ ۱۳۹۱، یاداشتِ مترجم دربارهٔ نویسنده، صص ۱۵ و ۱۶
  6. همان
  7. برج فرازان، ترجمهٔ عزت‌الله فولادوند، چاپ اول ۱۳۸۰، تهران: انتشارات سخن، مقدمهٔ مترجم، ص۴۴

منابع[ویرایش]