ایگال آلون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایگال آلون
Yigal Allon.jpg
وزارت امور خارجه اسرائیل
مشغول به کار
۱۹۷۴ – ۱۹۷۷
وزارت آموزش اسرائیل
مشغول به کار
۱۹۶۹ – ۱۹۷۴
نخست وزیر
شروع به کار
۱۹۶۹
Deputy Prime Minister
مشغول به کار
۱۹۶۸ – ۱۹۷۷
Minister of Immigrant Absorption
مشغول به کار
۱۹۶۸ – ۱۹۶۹
وزیر کار
مشغول به کار
۱۹۶۱ – ۱۹۶۸
اطلاعات شخص
زاده ۱۰ اکتبر ۱۹۱۸(1918-10-10)
کفر تابور، الجلیل
درگذشت ۲۹ فوریه ۱۹۸۰ میلادی (۶۱ سال)
عفوله،
ملیت  اسرائیل
همسر(ان) Ruth Episdorf
فرزندان Nurit (زاده. ۱۹۴۰), Yiftah (زاده. ۱۹۴۸), Goni
محل
تحصیل
Kadoorie Agricultural High School
St Antony's College, Oxford
شغل سیاستمدار
تخصص نظامی و عضو کنیست
مذهب یهودی
والدین Reuven Paicovich, Chayah-Etil Schwartz
Itzhak Sade Yigal Alon.jpg

سرلشکر ایگال آلون (عبری: יִגְאָל אַלּוֹן؛ ۱۰ اکتبر ۱۹۱۸(1918-10-10) – ۲۹ فوریه ۱۹۸۰(1980-02-29)) یک سیاست‌مدار، نظامی، و دیپلمات اهل اسرائیل بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

اسرائیلی متولد ۱۹۱۸ در کفر تابور (مهاجرنشینی در الجلیل پایین) در خانواده‌ای کشاورز متولد شد. وی در مدرسه کشاورزی «کادوری» تحصیل کرد و از مؤسسین شهرک یهودی نشین کیبوتص «گینوسار» در ساحل دریاچه طبریه می‌باشد. وی در تأسیس سازمان «پالماخ» در سال ۱۹۴۱ مشارکت داشت و در سال ۱۹۴۵ رهبر این سازمان شد.

آلون از شاخص ترین رهبران نظامی اسرائیل در جنگ ۱۹۴۸ به عنوان فرمانده «تیپ یفتاح» به شمار می‌رود. وی در سن سی سالگی فرمانده جبهه جنوبی شد ولی در پایان سال ۱۹۴۹ از ارتش کناره گیری کرد. این، به دلیل تصمیمی بود که دیوید بن گوریون نخست وزیر اسرائیل نسبت به کنار گذاشتن رهبران حزب «ماپام» از مناصب عالی ارتش اتخاذ کرد.

سپس در دانشگاه کمبریج ادامه تحصیل داد و فعالیت‌های سیاسی خود را در حزب «احدوت هاعفوداه» آغاز کرد. در سال ۱۹۵۵ به عنوان نماینده کنست انتخاب گردید و در سال ۱۹۶۰ در دولت «بن گوریون» وزیر کار شد. پس از ادغام حزب ماپای (کارگر) با حزب «اَحدوت ـ هاعفوداه» در سال ۱۹۶۵، وی مشاور ارشد نظامی «لوی اشکول» نخست وزیر اسرائیل شد؛ ولی در سال ۱۹۶۷ در اعتراض به انتصاب «موشه دایان» به وزارت دفاع از مسئولیت خود استعفاء داد. موشه دایان سال‌ها از بارزترین رقیبان آلون به شمار می‌رفت، و این دو دارای روابط خوبی به یکدیگر نبودند.

آلون در سال ۱۹۶۸ معاون نخست وزیر و وزیر مهاجرت و جذب نیرو شد، و در سال ۱۹۶۹ به وزارت فرهنگ و آموزش منصوب گردید. پس از جنگ اکتبر ۱۹۷۳ ـ که اسرائیلی‌ها به آن جنگ یوم کیپور (روز آمُرزش) می‌گویند ـ در دولت "اسحاق رابین وزیر امور خارجه شد. وی در سال ۱۹۸۰ زمانی که در اوج رقابت با شیمون پرز برای به دست‌گیری رهبری حزب کارگر بود، درگذشت.

آلون از جمله یهودیان متولد فلسطین به شمار می‌رود که معتقدند یهودیانی که از خارج به فلسطین آمده‌اند فرصت‌های سیاسی را از آنها گرفته‌اند. شاید شاخص ترین اثر سیاسی به جا مانده وی «طرح آلون» است که در سال ۱۹۶۷ مطرح شد. طرح یاد شدهچگونگی مسئله برخورد با مسئله اراضی اشغالی در جنگ [ژوئن] ۱۹۶۷ را که خط مشی اصلی و دیدگاه حزب کارگر را در حل مسئله اعراب و اسرائیل تشکیل داده و به عنوان «تورات حزب» در این امر محسوب می‌شود، مورد بررسی قرار می‌دهد.

عضویت در کنیست[ویرایش]

انتخابات
3، 4، 5، 6، 7، 8، 9

روزشمار[ویرایش]

  • تولد ۱۰ اکتبر ۱۹۱۸ در کفرتبور، تح. کا. کشاورزی کدوری،
  • تحصیلات در کالج سنت آنتونی، دانشگاه آکسفورد و دانشگاه عبری بیت المقدس
  • پیوستن به گروه شبه‌نظامی هگانا (۱۹۳۱)
  • فرمانده در گروه پالماخ (۱۹۴۱)
  • مشارکت در عملیات نظامی متفقین در جنگ جهانی دوم در سوریه و لبنان در واحد فرماندهی پالماخ (۱۹۴۳)
  • فرمانده کل گروه پالماخ (۱۹۴۵-۴۸)
  • مشارکت در عملیان نظامی هاگانا در فلسطین (۱۹۴۵-۴۷)
  • فرمانده عملیات نظامی در مناطق: جلیله علیا، فلسطین مرکزی، بیت المقدس، صحرای نقب و شمال صحرای سینا (۱۹۴۷)
  • ارتقاء به درجه سرلشگری زهال (به صورت نیروهای ذخیره ارتش اسرائیل)، عضو و بنیانگدار کیبوتص گنوسار (۱۹۳۷)
  • وزیر کار (۱۹۶۱-۶۷)
  • وزیر مهاجرت و جذب نیرو (۱۹۶۷-۶۹)
  • معاون نخست وزیر (۱۹۶۷-ژوئن ۷۷)
  • وزیر موزش و فرهنگ (۱۹۶۹-۷۴)
  • وزیر امور خارجه (۱۹۷۴-ژوئن ۷۷)
  • عضو کمیته اجرایی هاکیبوتص حامویچاد، دبیر کل سابق حزب کارگران و سوسیالیست صهیونیسم (احدوت هاعفوداه)، رئیس «جنبش صهیونیستی کارگران جهان» فوریه (۱۹۷۸-۸۰)
  • عضو کمیته روابط خارجی و دفاع کنست (پارلمان) اسرائیل، عضو حزب کارگر و ائتلاف احزاب کارگر-ماپام، و عضو کنست (۱۹۵۴-۸۰)
  • فوت (۱۹۸۰)

تالیفات[ویرایش]

  • داستان پالماخ (۱۹۵۱)
  • پرده شن (۱۹۶۰)
  • تشکیل ارتش اسرائیل (به انگلیسی و آلمانی) (۱۹۷۰)
  • سپر داود (به انگلیسی) (۱۹۷۰)
  • سه جنگ و یک صلح (ترجمه به عربی)
  • خانه پدرم (به عبری و انگلیس) (۱۹۷۶)
  • اسرائیل: جدال در راه امید (به فرانسه) (۱۹۷۷)

و مقاله‌های گوناگون درباره مسائل سیاسی، نظامی، آموزشی و فرهنگی به زبانهای عبری، عربی و انگلیسی.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]