اپرای فیدلیو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فیدلیو ۲۳ می ۱۸۱۴

اپرای فیدلیو یک اپرای آلمانی در دوپرده با دیالوگ‌های گفتاری و اثر لودویگ وان بتهوون و تنها اپرای اوست. لیبرتوی آلمانی آن را جوزف سانلیتنر (Joseph sonnleithner) با اقتباس از اپرایی فرانسوی نوشته ژان نیکلاس بوئیلی (Jean-nicolas bouilly) نوشت. این اپرا بیان می‌کند که چگونه لئونوره به یک زندانبان به نام فیدلیو تغییر چهره داد و شوهرش فلورستن را از مرگ در زندان سیاسی نجات داد. این اپرا نخستین بار توسط یوهان امانوئل شیکاندر و در تماشاخانهٔ خود در وین او به نمایش در آمد.

زمینه[ویرایش]

سناریوی بوئیلی درخور چشم انداز سیاسی و زیبایی شناسی بتهوون بود. داستانی از فداکاری، قهرمانی و پیروزی‌های اتفاقی همراه با درگیری‌های اساسی آن برای آزادی و عدالت برای جنبش‌های سیاسی معاصر در اروپا. نقش‌های اصلی لئونور و فلورستن به طور خاص، نیازمند مهارت زیاد آوازی به منظور برجسته نمایی شدت‌های لازم است. برخی از لحظه‌های قابل توجه در این اپرا شامل: "همسرایی زندانیان"، قصیده ای در باب آزادی که توسط همسرایی زندانیان سیاسی خوانده می‌شود. "صحنه‌ای که در آن فلورستن، لئونوره را به شکل فرشته‌ای می‌بیند که برای نجات او آمده است. "صحنهٔ آزادی فلورستن" و در پایان جشن گرفتن شجاعت‌های لئونوره که با همسرایی و تک خوانی همراه است.

تاریخچه اجرایی[ویرایش]

مانند بسیاری دیگر از آثار حرفه‌ای بتهوون، فیدلیو قبل از دست یابی به موفقیت کامل چندین نسخه داشت. بتهوون پیش اجرای لئونوره را در سه پرده به مدت دو شب در ۲۰ نوامبر ۱۸۰۵ در وین رهبری کرد. ولی قوای ناپلئون در ۱۳ نوامبر وین را گرفته بود؛ امپراطور فرانسیس و اشراف درجه اول گریخته بودند، و مردم حال شنیدن اپرا را نداشتند. اجرای آن، علی‌رغم کف زدنهای افسران فرانسوی که در میان تعداد کمی از حاضران نشسته بودند، شکستی فاحش بود. برای چاره جویی گروهی از دوستان شبی در دسامبر ۱۸۰۵، در قصر لیشنفسکی گرد آمده بودند تا بتهوون را راضی کنند که در فیدلیو دست ببرد و آن را به صورت تازه‌ای عرضه کند. به او گفتند که اپرای او بسیار طولانی است و ناشیانه تنظیم شده.

او زیر بار نمی‌رفت و به خشم می‌گفت که فیدلیو را نابود خواهد کرد. اما استغاثهٔ مادرانه شاهزاده سالخورده در او اثری عمیق گذاشت و تسلیم آن تغییرات شد و آن را کوتاه و در آن تجدیدنظر کرد اما چند ماه پس از شب، تنها یک اشاره مبهم شاهزاده لیشنفسکی در محفلی دوستانه باعث شد که بتهوون به تصور این که استقلال فکری اش لطمه دیده، خشمگین شود و مجسمه نیم تنهٔ شاهزاده را درهم بشکند و برای همیشه قصر لیشنفسکی را ترک کند.[۱]

برای باردوم، در۲۹ مارس ۱۸۰۶ به معرض نمایش گذاشت؛ ولی باز هم توفیقی نیافت. هشت سال بعد، مقارن با تشکیل کنگره وین، هنگامی که شهر پراز جوش و خروش بود، اپرای مزبور با نام جدید فیدلیو برای بار سوم بر روی صحنه آمد، و تا اندازه‌ای با موفقیت روبه رو شد. نحوة آهنگسازی بتهوون بیشتر با سازهایی هماهنگ شده بود که نسبت به صدای انسان قدرت و انعطاف‌پذیری بیشتری داشت؛ خوانندگان، هرقدر هم مشتاق بودند که سدهای جدید را بشکنند، نمی‌توانستند بعضی از قسمتهایی را که آهنگ آنها خیلی بالا می‌رفت بخوانند، و عاقبت از خواندن سر می‌تافتند. این اپرا امروز گاه گاه بر بالهای شهرت آهنگساز-و با اصلاحاتی که وی دیگر نمی‌تواند در آنها تجدیدنظر کند - بر روی صحنه می‌آید.[۲][۳]

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. [en.wikipedia.com «fidelio»]. 
  2. دورانت، ویل. تارخ تمدن جلد 9. 
  3. رولان، رومن. زندگی بتهوون. 

ویل دورانت، تاریخ تمدن

رومن رولان، زندگی بتهوون

پیوند به بیرون[ویرایش]