زندانی سیاسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

زندانی سیاسی به کسی گفته می‌شود که در چارچوب قانون، فعالیت سیاسی انجام داده باشد اما به دلیل مغایرت فعالیت‌های وی با خواست حکومت در زندان باشد. اگر شخصی بر خلاف قانون عمل کند و با زیر پا گذاشتن قوانین به فعالیت سیاسی پرداخته باشد مجرم سیاسی محسوب می‌شود. برخورداری زندانی سیاسی از محاکمه علنی با حضور هیئت منصفه درقانون اساسی تصریح شده است.[۱]

ایران[ویرایش]

  • سیاست بستری کردن اجباری زندانیان سیاسی در بیمارستان روانی، پروژه جدید نهادهای امنیتی برای مقابله با فعالان سیاسی و مدنی در ایران شده‌است.

کیانوش سنجری برای دیدن خانواده‌اش از آمریکا به ایران آمده که دستگیر می‌شود و او را به اجبار ۶ بار به بیمارستان روانی منتقل و بستری کرده و در این مدت با تزریق آمپول‌هایی که موجب اختلال در تکلم و تحرک می‌شود دست و پای او را به‌طور مداوم به تخت بستند و در این مدت با ولتاژ برق، شوک درمانی به او داده‌اند.
هنگامه شهیدی، روزنامه‌نگار زندانی، نیز به صورت اجباری به بیمارستان روانی فرستاده شده بود.
هاشم خواستار، معلم بازنشسته و عضو انجمن صنفی معلمان پس از بازداشت از سوی اطلاعات سپاه پاسداران در بیمارستان «ابن‌سینا» در مشهد با عنوان اختلالات روانی نگهداری شد.[۲][۳]

  • روز سه‌شنبه ۱۵ مهر ۱۳۹۹ میشل باشله، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، با ابراز نگرانی نسبت به وضعیت فعالان حقوق بشر، وکلای دادگستری ، فعالان محیط زیست و سایر زندانیان عقیدتی زندانی در ایران، خواستار آزادی آنان در شرایط گسترش کرونا شد. وی در بیانیه‌ای افزود: «افرادی که فقط به خاطر عقاید سیاسی یا فعالیت‌های حقوق بشری در زندان هستند اصلاً نباید بازداشت می‌شدند و در هرصورت نباید با این زندانیان سختگیری بیشتری کرد یا آنان را در معرض خطر قرار داد».[۴][۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]