مؤسسه واشینگتن برای سیاست خاور نزدیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مؤسسه واشینگتن برای سیاست خاورنزدیک (WINEP-Washington Institute for Near East Policy) اندیشکده مستقر در واشینگتن‌دی. سی پایتخت ایالات متحده آمریکا است، که تمرکز آن بر سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا در خاورمیانه است. مؤسسه واشینگتن که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شده،[۱] در بیانیه مأموریت خود می‌گوید «در پی پیشبرد درکی متوازن و واقع گرایانه از منافع آمریکا در کشورهای خاورمیانه و ترویج سیاست‌هایی است که از منافع آمریکا در این کشورها حفاظت کند.»[۲]

مؤسسه در سال ۱۹۸۵ توسط مارتین ایندک، معاون سابق پژوهشی مدیران آیپک (کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل) بنیان گذارده شد.

در هیئت مشاوران این مرکز اسامی مذکور در صحنه سیاسی آمریکا مانند وارن کریستوفر، الکساندر هیگ، رابرت مک فارلین، جورج شولتز و ریچارد پرل به چشم می‌خورد و پال ولفوویتز نیز پس از پیوستن به کاخ سفید به ناچار از سمت خود در این فکرانباره استعفاء داد.

در کتاب لابی اسرائیل و سیاست خارجی آمریکا دو استاد برجسته آمریکایی والت و میرشایمر از این مؤسسه در واشینگتن به عنوان یکی از ارکان اصلی و با نفوذ لابی اسرائیل و سیاست خارجی آمریکا در کنار فکرانباره‌های بزرگ دیگر: موسسه انترپرایز آمریکا، موسسه بروکینگز، بنیاد هریتج، مؤسسه هادسن (وابسته به شرکت رند) و جینسا نام می‌برند.

واکنش‌ها[ویرایش]

تقدیر[ویرایش]

در مطالعه‌ای به سال ۲۰۱۴ از سوی مؤسسه لادر دانشگاه پنسیلوانیا، مؤسسه واشینگتن در میان ۴۲ اندیشکده در سطح جهان از نظر داشتن «بهترین برنامه پژوهشی میان رشته‌ای در اندیشکده‌ها» و «اندیشکده‌های دارای بهترین برنامه‌های خط مشی محور عمومی» در رتبه ۴۲ام قرار گرفت.[۳]

انتقادات[ویرایش]

این سازمان به دلیل داشتن پیوندهای قوی با گروه لابیگر حامی اسرائیلی کمیته روابط عمومی آمریکا و اسرائیل و به این دلیل که توسط یک کارمند سابق ایپک تأسیس شده مورد انتقاد قرار گرفته است.[۴]

رشید خالدی استاد فلسطینی-آمریکایی و اداره کننده مؤسسه خاور میانه دانشگاه کلمبیا در گفتگویی با الجزیره (شبکه خبری) در دسامبر سال ۲۰۰۳ به تندی از مؤسسه واشینگتن انتقاد کرد و گفت که «سرسخت‌ترین دشمن عرب‌ها و مسلمانان» است و آن «مهمترین ابزار پروپاگاندای صهیونیسم در ایالات متحده» توصیف کرد.[۵] در پاسخ، مارتین کرامر، دبیر فصلنامه خاور میانه و از اعضای پیوستهٔ مدعو این مؤسسه از این گروه دفاع کرده و گفت «توسط آمریکایی‌ها اداره می‌شود، و صرفاً از منابع آمریکایی بودجه می‌پذیرد،» و این که «شرم آور» است که خالدی عرب‌هایی را که مدعو مؤسسه واشینگتن بوده‌اند به عنوان «ساده لوحانی سرگردان» محکوم می‌کند.[۶]

جان مرشهایمر، از استادان علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو، و استیون والت رئیس مدرسه کندی هاروارد دانشگاه هاروارد، مؤسسه را «بخشی از هسته» لابی اسرائیل در آمریکا می‌خوانند.[۷] مرسهایمر و والت در تبیین این گروه در کتابشان لابی اسرائیل و سیاست خارجی آمریکا می‌نویسند، «با این که مؤسسه واشینگتن پیوندهایش با اسرائیل را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد و مدعیست که نقطه نظری متوازن و واقع گرایانه در خصوص مسایل خاور میانه ارائه می‌دهد، این طور نیست. فی الواقع این مؤسسه را کسانی تأمین بودجه و اداره می‌کنند که عمیقاً به پیشبرد برنامهٔ اسرائیل متعهدند… بسیاری از کارکنانش دانشورانی مبرز یا مقامات سابق باتجربه‌اند، ولی در خصوص بیشتر مسایل خاورمیانه ناظران بیطرفی نیستند و در دیدگاه‌های درون صفوف مؤسسه تنوع اندکی وجود دارد.»[۷]

اعضای مؤسسه در پاسخ کتاب مرسهایمر و والت را به دلایل گوناگون مورد انتقاد قرار داده‌اند و به این که «هیچ مصاحبه با مقامات حکومتی فعلی یا سابق در خصوص اثرگذاری لابی بر سیاست خارجی را نگنجانده‌اند،»[۸] این واقعیت که «نه تنها رابطه آمریکا و اسرائیل دینی برای هیچ‌یک نبوده (ادعای اصلی کتاب)،»[۹] حداقل تا حدی، «به عنوان وزنه تعادل آور برای رادیکالیسم» گنجینه‌ای برای حکومت‌های عرب بوده،[۹] و این که «سیاست‌های خارجی را رهبران و وقایع، و نه لابی‌ها» شکل می‌دهند[۱۰]اشاره کرده‌اند.

منابع[ویرایش]

  1. "About Us." Washington Institute for Near East Policy. 13 February 2012.
  2. "Our Mission". Washington Institute for Near East Policy. Retrieved 2013-05-22. 
  3. "The 2014 Global Go To Think Tank Index". دانشگاه پنسیلوانیا. 2015-02-04. Retrieved 2015-02-14. 
  4. Rosenberg, M.J. (27 August 2011). "Who funds Muslim-baiting in the US?". Al-Jazeera. 
  5. From Washington Al Jazeera, December 11, 2003. (Arabic only)
  6. "Columbia's Radical Caravan" by Martin Kramer, New York Sun, January 6, 2004.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Mearsheimer, John J.; Walt, Stephen M. (2007). The Israel Lobby and US Foreign Policy. Macmillan. pp. 175–6. ISBN 978-0-374-17772-0. 
  8. Fishman, Ben (August 27, 2007). "Missing the Point". The National Interest. WINEP. Retrieved 2010-11-04. 
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ Makovsky, David (September 8, 2009). "Why Walt, Mearsheimer, Still Wrong". WINEP. Retrieved 2010-11-04. 
  10. Ross, Dennis (July–August 2006). "Foreign Policy Is Shaped by Leaders and Events, Not Lobbies". Foreign Policy. WINEP. Retrieved 2010-11-04.  Check date values in: |date= (help)

پیوند به بیرون[ویرایش]