اسماعیل مرزبان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
اسماعیل مرزبان
Esmaeil Marzban.jpg
دکتر اسماعیل مرزبان
وزیر بهداری
شروع به کار
۱۳۲۴
در زمانِمحمدرضا شاه پهلوی
نخست‌وزیرابراهیم حکیمی
پس ازسعید مالک
پیش ازسعید مالک
وزیر بهداری
شروع به کار
۱۳۲۱
نخست‌وزیراحمد قوام
پس ازعلی اصغر حکمت
پیش ازعبدالله انتظام
وزیر معارف و اوقاف و صنایع مستظرفه
شروع به کار
۱۲۹۹
نخست‌وزیرسپهدار اعظم رشتی
وزیر دارایی
نخست‌وزیرسپهدار اعظم رشتی
وزیر پست و تلگراف و فوائد عامه
شروع به کار
۱۲۹۴
نخست‌وزیرعین الدوله
وزیر پست و تلگراف و فوائد عامه
شروع به کار
۱۳۳۵ (قمری)
نخست‌وزیروثوق الدوله
وزیر پست و تلگراف و فوائد عامه
شروع به کار
۱۳۳۶ (قمری)
نخست‌وزیرعین الدوله
اطلاعات شخصی
زاده۱۲۴۶ خورشیدی
۱۲۸۶ (قمری)
رشت،
درگذشت۱۳۳۹ خورشیدی (۹۲ سال)
تهران،
ملیت ایران
فرزندانپرویز مرزبان
شغلسیاستمدار
تخصصچشم‌پزشک
مذهباسلام
لقب(ها)مؤدب السلطنه
امین الملک

دکتر اسماعیل مرزبان (ملقب به مؤدب السلطنه و امین الملک)، چشم پزشک و سیاست‌مدار معروف ایران در عصر قاجار و پهلوی بود که بارها به وکالت و وزارت رسید.

زندگی[ویرایش]

او در سال ۱۲۴۸ (۱۲۸۶ قمری) در یکی از خانواده‌های قدیمی و اصیل گیلان در رشت پا به عرصه وجود نهاد و پس از تحصیل مقدمات، در جوانی جهت ادامه تحصیل در رشته طب عازم پاریس شد و از شاگردان مبرز «دکتر راتولد» - چشم پزشک مشهور فرانسوی - بود. در بازگشت به ایران و شروع به طبابت، به مشروطه‌خواهان پیوست و عضو انجمن سری «جامع آدمیت» شد. پس از به توپ بسته‌شدن مجلس شورای ملی در سال ۱۳۲۶ (قمری) همچون بسیاری از همفکرانش به اروپا مهاجرت کرد ولی سال بعد پس از اعاده مشروطیت به ایران بازگشت و در ادوار دوم و سوم مجلس شورای ملی به نمایندگی از رشت و انزلی حضور داشت. عین الدوله او را در یازدهم اردیبهشت ۱۲۹۴ به عنوان وزیر پست و تلگراف و فوائد عامه به مجلس معرفی کرد. در پانزدهم تیر همان سال، دولت عین الدوله بر سر اغتشاشات کرمانشاه به استیضاح کشیده شد. عین الدوله و اعضای دولتش جلسه استیضاح را به حالت قهر ترک کردند و استعفا دادند.

سمت‌های وزارتی وی عبارت بود از:

سال‌های پایانی عمر[ویرایش]

دکتر اسماعیل مرزبان که علی‌رغم فعالیتهای سیاسی و داشتن مناسب دولتی هیچگاه کار طبابت را رها نکرد، عاقبت در سال ۱۳۳۹ در سن ۹۲ سالگی در تهران بدرود حیات گفت. او که در سلک دراویش صفیعلی شاهی قرار داشت، از سال ۱۳۲۷ رئیس انجمن اخوت دراویش شد. او مردی نیکوسرشت، نیکوکار و ساده زیست بود و دارایی قابل ملاحظه‌ای از خود باقی نگذاشت.

منابع[ویرایش]