ادواردو آنیلی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ادواردو آنیلی
زادروز ۹ ژوئن ۱۹۵۴
نیویورک، آمریکا
درگذشت ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰ میلادی (۴۶ سال)
کشف‌شدن جسد زیر پل «ژنرال فرانکو رومانو»
فوسانو، ایتالیا
آرامگاه ویلار پروزا، پیمونت، ایتالیا
ملیت ایتالیایی
نام‌های دیگر هشام عزیز، مهدی
از دانشگاه دانشگاه پرینستون
دین مسیحیت سپس اسلام
مذهب شیعه
والدین جیانی آنیلی
مارلا کاراچولو دی کاستانیتو
خویشاوندان جان الکان


ادواردو آنیِلی (به ایتالیایی: Edoardo Agnelli) (زاده ۹ ژوئن ۱۹۵۴، نیویورک - درگذشته ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰، فوسانو) یکی از دو فرزند جیانی آنیلی - سرمایه دار و میلیاردر ایتالیایی و مالک سابق مجموعه فیات - و مارلا کاراچولو بود که در سال ۲۰۰۰ درگذشت.

زندگی[ویرایش]

ادواردو آنیلی در ۹ ژوئن ۱۹۵۴ در نیویورک به دنیا آمد. او تحصیلات متوسطه را در دبیرستان ماسیمو دآتزلیو در شهر تورین گذراند و پس از آن به کالج آتلانتیک در بریتانیا رفت. سپس برای اخذ مدرک دانشگاهی در رشته ادبیات مدرن به دانشگاه پرینستون رفت.

پدرش جیانی آنیلی، که ادواردو را وارث احتمالی میراث خاندان آنیلی می دید، او را برای ادامه تحصیل در رشته های صنعتی تشویق می نمود، با این حال علاقه او بیشتر معطوف به مطالعات فلسفی و عرفانی بود. به گونه ای که در سن ۲۲ سالگی در یک گفتگو با مارگریتا هک، اختر فیزیک شناس ایتالیایی، به دفاع از نجوم احکامی می پردازد. او بعد از دانشگاه به هند سفر کرد تا در زمینه های مورد علاقه اش، یعنی عرفان و ادیان شرقی بیشتر تحقیق کند و در آنجا با ساتیا سای بابا ملاقات می کند. پس از آن به ایران رفت و در آنجا با سید روح‌الله خمینی آشنا شد.

او گهگاه در مصاحبه هایش علیه سیاست‌های کاپیتالیستی و یا کارخانه فیات حرف می‌زد و در مقابل از طبقات ضعیف جامعه حمایت می کرد و حتی عدم تمایل خود را برای به ارث بردن مجموعه فیات بیان می داشت[۱] و در عوض علاقه خود را در ادامه مطالعاتش در زمینه ادیان و خداشناسی اعلام کرده بود. [۲]


خانواده آنیلی[ویرایش]

پدرش جیانی آنیلی سرمایه دار و کارآفرین ایتالیایی، میراث دار خاندان مشهور آنیلی، مالک گروه سرمایه گذاری اکسور و مالک کارخانجات اتومبیل سازی فیات، فراری، مازراتی، آلفا رومئو، لانچیا، آبارت، اویکو به همراه چندین کارخانه تولید قطعات صنعتی، چند بانک خصوصی، شرکتهای طراحی مد و لباس، روزنامه‌های لاستامپا و کوریره دلاسرا، باشگاه اتومبیل‌رانی فراری و باشگاه فوتبال یوونتوس بود. افزون بر این‌ها چندین شرکت ساختمان‌سازی، راه‌سازی، تولید لوازم پزشکی و بالگردسازی هم وجود دارد که خانواده آنیلی جزء سهام‌داران اصلی آن‌ها هستند.

جیانی آنیلی از ازدواج با مارلا کاراچولو دی کاستانیتو (مادر ادواردو) صاحب یک دختر به نام مارگریتا نیز شده بود. مارگریتا در اولین ازدواج خود با آلن الکان، از نوادگان خاندان مشهور و سرمایه دار یهودی الکان، رمان نویس و فعال رسانه ای، پسر ژان-پل الکان، بانکدار، سرمایه دار و مدیر سابق شرکت تولید کالاهای لوکس کریستین دیور اس. آ. و همچنین رئیس انجمن مرکزی اسرائیلیان فرانسه وصلت کرد و حاصل این پیوند دو پسر به نام های جان الکان و لاپو الکان و یک دختر به نام جینورا الکان بود.

علیرغم اینکه طبیعتا ادواردو، به عنوان تنها پسر جیانی آنیلی، وارث ثروت خانواده آنیلی به حساب می آمد، اما پدرش جیووانی آلبرتو آنیلی (پسر عموی ادواردو) را به عنوان میراث دار مجموعه فیات اعلام کرد،[۳] و تنها بخشی که به ادواردو سپرده بود مدیریت باشگاه یوونتوس در یک بازه زمانی کوتاه در سال ۱۹۸۶ بود. ولی با مرگ جیووانی آلبرتو در سال ۱۹۹۷ میلادی باز ناگزیر این ادواردو بود که به عنوان صاحب این ارثیه معرفی می شد.

پس از مرگ ادواردو، جیانی آنیلی، نوه خود جان الکان را به عنوان وارث انتخابی خود برگزید و کنترل مجموعه فیات را به او سپرد.

تشیع[ویرایش]

نخستین آشنایی وی با تشیع و انقلاب اسلامی ایران از طریق یکی از مصاحبه‌های دکتر محمد حسن قدیری ابیانه (رایزن مطبوعاتی سفارت ایران در ایتالیا بین سالهای ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۱) از طریق تلویزیون ایتالیا بوده‌است و پس از آن برای دیدار با وی به سفارت مراجعه می‌کند و پیوند دوستی بین آن‌ها ایجاد می‌شود.

دکتر قدیری در مورد نخستین ملاقاتش با ادواردو می‌گوید:

بعد از یک میزگرد مطبوعاتی که برگزار کردیم -به عنوان رایزن مطبوعاتی سفارت ایران-، یک روز یک‌شنبه در حالی که من در اقامت‌گاه سفارت بودم، دربان سفارت گفت که یک جوان ایتالیایی آمده و می‌خواهد شما را ببیند. من هم گفتم اگر می‌شود به او بگویید فردا برای ملاقات بیایند؛ ولی بعد از لحظاتی دربان سفارت دوباره زنگ زد که این جوان می‌گوید خدا هر در بسته‌ای را می‌گشاید. من هم گفتم در را باز کنند و خودم هم رفتم به استقبالش. جوان قدبلند لاغری بود که با یک موتور گازی کهنه آمده بود و خودش را ادواردو آنیلی معرفی کرد. من بدون این‌که انتظار جواب مثبتی از او داشته باشم، از او پرسیدم که شما با خانوادهٔ آنیلی معروف، نسبتی دارید و او گفت که من پسرش هستم.[۴]

و زمانی که فخرالدین حجازی در سال ۱۳۵۹ به ایتالیا سفر می‌کند و با ادواردو آشنا می‌شود، از او می‌خواهد که یک بار دیگر تشرف خویش را به تشیع اعلام نماید. سپس فخرالدین حجازی نام مهدی را برای او انتخاب می‌کند. او در مکاتبات خود از نام هشام عزیز که سال‌ها از آن استفاده کرده بود، استفاده می‌کرد و در مکالمات خود با دوستان ایرانیش از نام مهدی بهره می‌گرفت.

او مدتی در ایتالیا منزوی بود و در یک آپارتمان در شهر رم زندگی می‌کرد.

ایران[ویرایش]

او چند بار به ایران سفر کرده و با سید روح‌الله خمینی و سیدعلی خامنه‌ای دیدار کرده و به زیارت علی ابن موسی رضا، امام هشتم شیعیان رفت.[۵]

مرگ[ویرایش]

در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰ (۲۴ آبان ۱۳۷۹) پیکر بی جان ادواردو در بزرگراه تورینو - ساوونا زیر پل «ژنرال فرانکو رومانو» پیدا شد. از آن جا که خودروی او روی پل در بالای محل پیدا شدن پیکرش پارک شده بود ظاهر قضیه نشان می‌داد که وی از روی پل به پایین پرت شده‌است [۶] و مقامات قضایی علت مرگ او را خودکشی اعلام کردند.

در سال ۲۰۰۹ در ایتالیا کتابی درباره مرگ ادواردو آنیلی به قلم روزنامه‌نگار و نویسنده ایتالیایی، جیوزپه پوپو، منتشر شد که مرگ ادواردو را قتل دانست، و نوشت: هیچ‌کس وی را ندیده است که از روی پلی که بر روی بزرگراهی که در هر لحظه خودروهای فراوانی از روی آن می‌گذرد، به پایین بپرد. ضمناً در آن زمان ادواردو می‌لنگیده است، و از عصا استفاده می‌نموده است، و حداقل دو دقیقه طول می‌کشیده که از دیواره بزرگراه بالا برود و خود را پایین بیندازد، و این احتمال دیده شدن را بالا می‌برد. ضمناً دیده شده که وی کمربند و بندکفشش بسته بوده، با وجودی که از هشتاد متری به پایین پرت شده است. آنچه شک‌ها را بیشتر می‌کند، این است که وی را سریعاً به خاک سپرده‌اند، بدون این‌که کالبدشکافی انجام دهند. نویسنده کتاب بیان می‌دارد که از سه منبع مختلف اطلاعاتی به دست آمده است که چند هفته پیش از مرگ، از وی خواسته‌اند که سندی را امضا کند که طبق آن از همه حقوق خود در کارخانه فیات را در عوض مقادیر فراوانی پول و دارایی دست بردارد، ولی ادواردو آن را نپذیرفته است.[۷]

اتهام ترور از سوی صهیونیسم[ویرایش]

برخی رسانه ها و شخصیت های سیاسی ایران، با اتکا به این توجیه که با مرگ ادواردو ثروت خانواده آنیلی به خانواده الکان تعلق پیدا کرد، هر گونه احتمال خودکشی ادوارد را رد کرده اند و مرگ او را ناشی از یک توطئهٔ صهیونیستی برای ترور ادواردو قلم داد می کنند.[۸] در سال ۲۰۰۱ نیز فیلمی در ایران ساخته شد که مرگ او را به صهیونیست‌ها نسبت می‌داد که روزنامه کوریره دلا سرا، آن را پروپاگاندا و ساخت افسانه توسط طیف های مذهب گرای ایران خواند.[۹]

به نقل از کوریره در آخرین روزهای دسامبر 2000 نیز چهار مستندساز ایرانی که به زعم خود برای تحقیق بیشتر و ساخت مستندی درباره ادواردو در ایتالیا حضور داشتند در حالی که در حوالی واتیکان به فیلمبرداری مشغول بودند توسط نیرو های امنیتی شهر رم دستگیر شدند و پس از دو روز بازداشت به سفارت ایران تحویل داده شده و ملزم به بازگشت به ایران شدند. و برخی طیف های ایرانی این حرکت را، عدم پذیرش دولت ایتالیا درباره صورت گرفتن تحقیقات در این زمینه تفسیر می کنند.[۱۰]

آثار پیرامون او[ویرایش]

آثار زیادی پیرامون او تهیه شده‌است. از آن جمله فیلم ادواردو است. کتاب‌های زیادی نیز راجع به شخصیت و زندگی او نوشته شده‌است که از آنها می‌توان به کتاب هدیه مسیح (سیری در زندگی ادواردو آنیلی) از انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی اشاره کرد.

منابع[ویرایش]

  1. ناتالیا آسپزی. [http://www.repubblica.it/online/cronaca/agnelli/fragile/fragile.html «Edoardo Agnelli, una vita fragile»]. la repubblica، ۱۶ نوامبر ۲۰۰۰. 
  2. https://it.wikipedia.org/wiki/Edoardo_Agnelli_%281954-2000%29
  3. «Fiat Family's Search for an Heir». ۲۶ نوامبر ۲۰۰۰. بازبینی‌شده در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۴. 
  4. درباره(مهدی) ادواردو آنیلی
  5. رهبران شیعه؛ گفتگو با دکتر محمدحسین قدیری ابیانه
  6. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «https://en.wikipedia.org/wiki/Edoardo_Agnelli»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۰۸ دسامبر ۲۰۱۴).
  7. «ادواردو آنیلی در واقع کشته شد، ولی در ظاهرِ خودکشی». dagospia.com، ۵ فوریه ۲۰۰۹. 
  8. . http://www.mashreghnews.ir/fa/news/133284/ادواردو-آنیلی-که-بود-و-چگونه-اسلام-آورد-عکس-و-فیلم. 
  9. Francesco Battistini. «Edoardo Agnelli was a Shiite Martyr». corriere della sera، ۱۱ نوامبر ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۴. 
  10. Francesco Battistini. «Edoardo Agnelli was a Shiite Martyr». corriere della sera، ۱۱ نوامبر ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۴. 

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]