سید ابوالحسن رفیعی قزوینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سید ابوالحسن رفیعی قزوینی (زادهٔ ۱۳۱۰ قمری در قزوین - درگذشته ۱۳۹۵ قمری در تهران)(معرف به علامه رفیعی) فرزند سید ابراهیم -ذریه سید میرزا محمد زمان طالقانی قزوینی[۱]- روحانی اهل ایران و از علمای فقه شیعه، مجتهد و فیلسوف بود و در قزوین خارج فقه و فلسفه تدریس می‌کرد. تخصص وی فلسفه صدرایی بود.[۲]

تحصیلات[ویرایش]

رفیعی در مدرسه صالحیه قزوین سطوح علمی و كتب فقهی و اصولی را نزد ملا علی طارمی و ملا علی كبر تكستانی آغاز نمود.سپس در حوزه علمیه تهران در سال 1333هجری قمری به مجلس درس شیخ عبدالنبی نوری، حاج میرزا مسیح طالقانی، آیة الله سید محمد تنكابنی و آیة الله شیخ محمد رضا نوری بهره علمی برده و به ویزه فلسفه و عرفان را نزد حكیم میرزا حسن كرمانشاهی، حاج فاضل تهرانی شمیرانی، میرزا محمود رضوان قمی، حكیم محمد هیدجی زنجانی، حاج شیخ محمد رضا مسجدشاهی اصفهانی و آقای میرزا هاشم اشكوری فرا گرفت و خود به تدریس علوم دینی پرداخت. وی بعدها با تأسیس حوزه قم به این شهر رفته و به تدریس كفایة الاصول، رسائل، مكاسب شیخ انصاری، اسفار اربعه و شرح منظومه پرداخته و در کنار آن به درس شیخ عبدالكریم حائری یزدی و شیخ ابوالقاسم كبیر قمی حاضر می گردد. وی بعدها در قزوین و تهران تدریس خویش را به مدت ده‌ها سال ادامه داد و شاگردان بسیاری پرورش داد.

کتابشناسی[ویرایش]


مرگ[ویرایش]

سید ابوالحسن رفیعی قزوینی نیمه شب سه شنبه ۲۴دی ماه ۱۳۵۳ شمسی، برابر اول محرم ۱۳۹۵ قمری در سن ۸۵ سالگی در تهران درگذشت و در مسجد بالاسر آستان قدس فاطمه معصومه به خاک سپرده شد.[۴]

شاگردان[ویرایش]

برخی شاگردان سرشناس وی عبارتند از:[۵] سید روح‌الله خمینی، حسن زاده آملی، شیخ محمد ابراهیم بحرالعلوم خوانساری،مهدوی کنی، سید جلال‌الدین آشتیانی، دکترغلامحسین دینانی، امامی کاشانی، سید حسین نصر، سید رضی شیرازی، سید محمد ضیاء آبادی[۲].حسین ناصر صرافها

منبع[ویرایش]