سید ابوالحسن رفیعی قزوینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

سید ابوالحسن رفیعی قزوینی (زادهٔ ۱۳۱۰ قمری در قزوین - درگذشته ۱۳۹۵ قمری در تهران)(معرف به علامه رفیعی) فرزند سید ابراهیم -ذریه سید میرزا محمد زمان طالقانی قزوینی[۱]- روحانی اهل ایران و از علمای فقه شیعه، مجتهد و فیلسوف بود و در قزوین خارج فقه و فلسفه تدریس می‌کرد. تخصص وی فلسفه صدرایی بود.[۲]

تحصیلات[ویرایش]

رفیعی در مدرسه صالحیه قزوین سطوح علمی و کتب فقهی و اصولی را نزد ملا علی طارمی و ملا علی کبر تاکستانی آغاز نمود. سپس در حوزه علمیه تهران در سال ۱۳۳۳هجری قمری به مجلس درس عبدالنبی نوری، میرزا مسیح طالقانی، آیة الله سید محمد تنکابنی و آیة الله محمد رضا نوری بهره علمی برده و به ویزه فلسفه و عرفان را نزد حکیم میرزا حسن کرمانشاهی، فاضل تهرانی شمیرانی، میرزا محمود رضوان قمی، حکیم محمد هیدجی زنجانی، محمد رضا مسجد شاهی اصفهانی و آقای میرزا هاشم اشکوری فرا گرفت و خود به تدریس علوم دینی پرداخت. وی بعدها با تأسیس حوزه قم به این شهر رفته و به تدریس کفایة الاصول، رسائل، مکاسب انصاری، اسفار اربعه و شرح منظومه پرداخته و در کنار آن به درس عبدالکریم حائری یزدی و ابوالقاسم کبیر قمی حاضر می‌گردد. وی بعدها در قزوین و تهران تدریس خویش را به مدت ده‌ها سال ادامه داد و شاگردان بسیاری پرورش داد.

کتابشناسی[ویرایش]

مرگ[ویرایش]

سید ابوالحسن رفیعی قزوینی نیمه شب سه شنبه ۲۴ دی ماه ۱۳۵۳ شمسی، برابر اول محرم ۱۳۹۵ قمری در سن ۸۵ سالگی در تهران درگذشت و در مسجد بالاسر آستان قدس فاطمه معصومه به خاک سپرده شد.[۴]

شاگردان[ویرایش]

برخی شاگردان سرشناس وی عبارتند از:[۵] سید روح‌الله خمینی، حسن‌زاده آملی، محمد ابراهیم بحرالعلوم خوانساری، مهدوی کنی، سید جلال‌الدین آشتیانی، دکترغلامحسین دینانی، امامی کاشانی، سید حسین نصر، سید رضی شیرازی، سید محمد ضیاءآبادی[۲] حسین ناصر صرافها

منابع[ویرایش]