آمین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آمین واژه ایست که در ادیان یهودیت ، مسیحیت و اسلام در پایان نیایش و دعا از آن بهره گرفته می‌شود.

ریشه این لغت باید عبری باشد، زیرا قدیمی‌ترین کاربرداین لغت در قسمت قدیمی تورات (عهد قدیم) بوده. در زبان عبری این کلمه مورد استفاده ای مانند (تقاضای ورود به حوضه امنیت) باید داشته باشد. زیرا که موجودی حقیر و ناچیز از لحاظ توانایی در برابر منبع عظمت و قدرت بیکرانی مانند خدا عرض نیاز می کند. با توجه به طرز فکر روزگاران ذکر شده باید چنین استنباطی باشد که پس از دعا از خداوند مورد نظر خواسته شود تا براورده شدن دعا پس از عرض خواسته در محدوده ای از امنیت قرار گیرد. یا با ورود کلمه "آمین" به مسیحیت این کلمه با حفظ ظاهر و باطن دچار تغییر اندکی از لحاظ فلسفی شده و به صورت "ایمان بدانچه گفته شد دارم" گشته. در اسلام نیز با توجه به رابطه مسلمانان عرب با مسیحیان عرب و همچنین شنیده شدن واژه به صورت روزمره در فرهنگ یهودی این لغت به آسانی پذیرفته شد تا اینکه در تفکر اسلامی "آمین" به صورت "به آنچه گفته شد ایمان دارم - تائید می گردد" مورد استفاده قرار گرفت.

فرضیه های مختلف در مورد اصل این کلمه وجود دارد. یکی این است که آن را از آمین (آمون) رادیوم، خدای خورشید مصر مشتق شده است. دیگر این است که از حروف اختصاری عبری ال Melech Neeman، که به معنی وفاداری به شاه (در مفهوم خدا). ریشه عبری م ن به معنی حمایت از امن و قابل اعتماد می باشد.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای هلندی و انگلیسی‌