گو (بازی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
صفحه و مهره‌های بازی گو

گو، یکی از قدیمی‌ترین بازیهای تخته‌ای تاریخ بشری است. این بازی که به صورت دونفره انجام می‌شود، علی‌رغم قوانین ساده‌ای که دارد راهبردهای (استراتژی‌های) پیچیده‌ای را می‌طلبد. بازی به این صورت انجام می‌گیرد که دو بازیکن به نوبت مهره‌های سیاه و سفید خود را در خانه‌های صفحه بازی که یک شبکه ۱۹ در ۱۹ مربعی است، قرار می‌دهند. وقتی مهره‌های روی صفحه قرار گرفت، نمی‌توان آن را حرکت داد مگر اینکه با مهره‌های رنگ مخالف به طور کامل محاصره شود. هدف بازی تصاحب سطح بیشتر از زمین بازی توسظ مهره‌ها است.

این بازی در شرق آسیا از محبوبیت بالایی برخوردار است هرچند که رفته‌رفته در سطح جهانی هم محبوب می‌شود. یک تخمین دست پایین از تعداد گوبازان دنیا حدود ۲۷ میلیون نفر است.

قوانین[ویرایش]

گذشته از ترتیب در بازی (حرکت ها تناوبی است، سیاه اول حرکت می کند و یا ضرری را قبول می کند) و همین طور قواعد امتیازگیری، در اصل تنها دو قانون در بازی گو وجود دارد:

قانون 1 (قانون آزادی) بیان می کند که هر سنگ باقی مانده روی تخته باید حداقل یک "نقطه" باز در همسایگی اش داشته باشد (تقاطع، به نام نقطه "آزاد") به طور مستقیم (بالا، پایین، چپ، یا راست)، یا باید بخشی از یک گروه متصل باشد که حداقل یک نقطه باز ("آزاد") در کنار آن وجود داشته باشد. هر سنگ و یا گروهی از سنگ ها که آخرین نقطه آزادی خود را از دست بدهد، از روی تخته برداشته خواهد شد.

قانون 2 ( "قانون KO") بیان می کند که وقتی سنگ را دارید روی تخته می گذارید هرگز نباید موقعیت سنگ های قبلی را تکرار کنید. چنین حرکت هایی ممنوع است، و در نتیجه در هر نوبت تنها امکان بازی در جاهای دیگر تخته وجود دارد.

تقریبا همه اطلاعات دیگر در مورد چگونگی انجام این بازی تجربی و ابتکاری است، به این معنی که در طی انجام بازی، و نه به عنوان قاعده و قانون، آموخته می شوند. دو قانونی که در بالا ذکر شد تقریبا تمامی بازی ها را پوشش می دهند. دیگر قوانین بازی تخصصی هستند، چرا که از طریق روی هم گذاشتن قوانین دیگر به دست می آیند. هر چند تفاوت جزئی بین قوانین مورد استفاده در کشورهای مختلف وجود دارد [۱] به خصوص در چین و ژاپن[۲]، این تفاوت ها تا حد زیادی روی تاکتیک ها و استراتژی بازی تاثیر نمی گذارد. به جز مواردی که اشاره می شود، قوانین اساسی ارائه شده در اینجا مستقل از قوانین امتیاز دهی معتبر هستند. عبارات مربوط به بازی که هیچ معادل انگلیسی ای ندارند معمولا با نام ژاپنی خود به کار می روند.

قوانین پایه ای[ویرایش]

دو بازیکن، سیاه و سفید، به نوبت سنگ رنگ خود را در یک نقطه خالی (تقاطع) روی تخته می گذارند. اول سیاه حرکت می کند. در صورتی که تفاوت زیادی در مهارت بین بازیکنان وجود دارد، سیاه به طور معمول اجازه دارد با گذاشتن دو یا چند سنگ این تفاوت را جبران کند. تخته رسمی شامل ۱۹ × ۱۹ خط است، هر چند قوانین را می توان برای هر اندازه ای از تخته اعمال کرد. تخته های با اندازه ۱۳ × ۱۳ و ۹ × ۹ برای آموزش مبتدیان مناسب است [۳]. هنگامی که یک سنگ روی تخته قرار داده می شود، دیگر نمی توان آن را به نقطه دیگری منتقل کرد [۴].

سنگ هایی که از یک رنگ هستند و به صورت عمودی و یا افقی کنار هم قرار می گیرند، تشکیل یک زنجیره (که یک رشته یا ​​گروه نیز نامیده می شود) می دهند که پس از آن دیگر نمی توانند از هم جدا شوند و در واقع، به عنوان یک سنگ تک بزرگتر به حساب می آیند [۵]. تنها سنگ هایی که توسط خطوط به یکدیگر متصل می شوند ایجاد یک زنجیره می دهند، نه سنگهایی که به صورت مورب در مجاورت هم قرار دارند. زنجیرها را می توان با قرار دادن سنگ های اضافی در تقاطع ها گسترش داد، و می توان با قرار دادن یک سنگ در تقاطع دو یا چند زنجیره از همان رنگ آن ها را به هم متصل کرد.

نقطه خالی مجاور به سنگ، نقطه آزادی آن سنگ نامیده می شود [۶]. سنگ های یک زنجیره نقاط آزادی را با هم شریک هستند. یک زنجیره از سنگ ها باید حداقل یک نقطه آزادی داشته باشد تا بتواند روی تخته باقی بماند. هنگامی که یک زنجیره با سنگ های رنگ مخالف محاصره شود به طوری که دیگر نقطه آزادی ای نداشته باشد، آن زنجیر گرفته شده و از روی تخته حذف می شود.

قانون کو[ویرایش]

بازیکنان اجازه حرکاتی که بازی را به موقعیت قبلی بر گردان را ندارند. این قانون، به نام قانون KO مانع از تکرار بی پایان بازی می شود. در چنین شرایطی شخص باید نقطه ای در تخته را برای بازی پیدا کند که شخص مقابل نیاز حتمی برای بازی در آنجا پیدا کند تا به این ترتیب برای خود زمان خریده و در حرکت بعد از آن به سراغ نقطه مورد نظر برگردد قبل از آنکه گرفته شده باشد. تکرار چنین مبادلاتی مبارزه KO نامیده می شود [۷].

رد کردن[ویرایش]

به جای قرار دادن یک سنگ روی تخته، یک بازیکن ممکن است تصمیم بگیرد که این دور را بازی نکند. این حالت معمولا زمانی رخ میدهد که اشخاص به این نتیجه برسند که هیچ حرکت مفید تری برایشان باقی نمانده است. وقتی که هر دو بازیکن به صورت متوالی این کار را انجام دهند، بازی به پایان رسیده و امتیازها شمرده می شود [۸].

خودکشی[ویرایش]

یک بازیکن معمولا سنگی را طوری نمی گذارد که خودش یا گروهش فورا نقطه آزادی شان را از دست بدهند، مگر اینکه انجام این کار بلافاصله آخرین نقطه آزادی گروه نفر مقابل را بگیرد. در چنین حالتی، گروه دشمن اسیر شده است، در حالی که سنگ جدید حداقل یک نقطه آزادی دارد [۹]. این قانون باعث تفاوت خیلی مهم بین یک و دو چشم است: اگر یک گروه که فقط یک چشم دارد به طور کامل از خارج احاطه شود، می توان آن را با قرار دادن یک سنگ در چشم آن کشت.

منابع[ویرایش]

  1. British Go Association, Comparison of some go rules, retrieved 2007-12-20
  2. NRICH Team, Going First, University of Cambridge, retrieved 2007-06-16
  3. Kim 1994 pp. 3–4
  4. How to place Go stones, Nihon Kiin, retrieved 2007-03-04
  5. Matthews, Charles, Behind the Rules of Go, University of Cambridge, retrieved 2008-06-09
  6. Kim 1994 p. 12
  7. Kim 1994 pp. 144–147
  8. "KGS Go Tutorial: Game End". KGS. Retrieved 24 May 2014.
  9. Kim 1994 p. 30