کمالپرستی (روانشناسی)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کمالپرستی در روانشناسی باوریست که که در آن باید تمام کارها را به شیوهای وسواسی کامل انجام داد و غیر از آن مورد قبول نیست. از دیدگاه پاتولوژی، کمالپرستی اختلال شخصیتیی مربوط به حالت وسواس و اجبار است که در آن اگر انجام کاری یا نتیجه کاری کمتر از کمال نباشد، مورد قبول فرد قرار نمیگیرد. در چنین حالاتی باورهای یاد شده غیر سالم هستند و روانشناسان از چنین افرادی به عنوان کمالپرستان نابهنجار یاد میکنند.
منبع [ویرایش]
ویکی انگلیسی
 |
این یک نوشتار خُرد روانشناسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
