کد منبع
در دانش رایانه، به دستورهای برنامه به زبانی سطح بالا یا زبان اسمبلی که قابل خواندن برای انسان باشد و رایانه نتواند مستقیماً آن را بخواند کُد مَبدأ (به انگلیسی: Source code) میگویند.[۱]
هر برنامهٔ رایانهای به یکی از زبانهای برنامهنویسی نوشته شده است، مانند جاوا، سی/سیپلاسپلاس و پرل. متن این برنامهها ممکن است چند خط داشته باشند یا میلینونها خط، به این متن کد منبع[۲] میگویند. معمولا برای سادگی به جای کد منبع از منبع استفاده میشود. کد منبع شامل مواردی همچون تعریف متغیرها، دستورها، توابع، حلقهها، و دیگر عباراتی میشود که به برنامه میگوید چگونه باید عمل کند. همچنین برنامهنویسان ممکن است در کد منبعشان، توضیحاتی در مورد بخشی از کد نیز بنویسند. برنامههای کوتاهتر ممکن است تنها یک پروندهی کد منبع داشته باشند در حالی که برنامههای بزرگتر ممکن است ارجاعهایی به صدها یا هزاران پرونده داشته باشند.[۳]
منابع [ویرایش]
- ↑ فرهنگ تشریحی کامپیوتر میکروسافت (ویرایش سوم ۱۹۹۸). ترجمهٔ حسین ابراهیمزاده قلزم، رضا حسنوی، داریوش فرسایی. چاپ سوم، انتشارات دانشیار، ۱۳۷۹، ISBN 964-91117-6-X.
- ↑ کد منبع معادل بهکاررفته توسط شورای عالی انفورماتیک به جای Source code در انگلیسی است. «واژهنامه مرجع برای ترجمه محیط لینوکس». شورای عالی انفورماتیک. بازبینیشده در ۰۳ ژانویه ۲۰۱۲.
- ↑ “Source Code”. TechTerms.com, October 11, 2007. Retrieved 03 ژانویه 2012.
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون رایانه است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
