کاخ شکار استوپینیجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کاخ شکار استاپینیجی.

کاخ شکار استاپینیجی (به انگلیسی: Palazzina di caccia of Stupinigi) کاخی به سبک باروک متعلق به خاندان سَوُی (Savoy) در قرن هجدهم میلادی توسط معمار فیلیپه جووارا در محوطه‌ای شامل جنگل و زمین‌های کشاورزی به مساحت هفده کیلومتر مربع معادل هفده میلیون متر مربع ساخته شد. جنگل‌های باقی‌ماندهٔ آن شامل جانورانی چون سنجاب،لک لک،خرگوش،سمور و خوکچه است. منطقه استاپنیجی در فاصلهٔ هشت و نیم کیلومتری جنوب غرب شهر تورین قرار دارد و خاندان سوی در تابستان‌ها به منظور شکار به این قصر می‌آمدند.

ساختمان قصر[ویرایش]

کوشک اصلی قصر گنبدی از برنز دارد که مجسمه‌ای از گوزن بر روی آن قرار داده شده است. نقشهٔ قصر نیز چه در بیرون و چه در درون از سر گوزن و شاخ‌های آن الهام گرفته است حتی درختان قصر نیز با همین شکل آرایش یافته‌اند. فضای زیر این گنبداز یک سالن اصلی بیضوی شکل با دو برابر ارتفاع معمول متصل به چهاربال به وسیلهٔ سه پنجرهٔ بسیار بزرگ آرکی شکل یا طاقدیسی که در قسمت بالایی خود مدور هستند و در سه خط در جلوی آن قرار می‌گیرند نوردهی می‌شود. این سالن توسط مبلمان و خرت و پرت‌های باقی‌مانده از ساکنان آن تزئین شده است. آپارتمان‌های اطراف کوشک اصلی بیش از حد تجملی هستند که خود دلیلی ست بر اینکه ناپلئون بناپارت در هنگام حضور در این منطقه این قصر را برای اقامت برگزیند. همچنین مراسم عروسی برادر لوئی شانزدهم با ماریا ترزا یکی از اعضای این خاندان در اینجا برگزار شد. حکومت خاندان سوی بر این منطقه در سال هزار و نهصد و چهل و شش میلادی پایان یافت. سرپرست فعلی این خاندان پرنس ایمون در حال حاضر در روسیه اقامت دارد.

سرانجام قصر[ویرایش]

در سال هزار و نهصد و نود و دو این مکان به همراه جنگل‌هایش در لیست مناطق حفاظت شده قرار گرفتند و بنای آن تبدیل به موزه شد. بازدید از آن سه شنبه تا یکشنبه از ساعت ده صبح تا شش بعد از ظهر امکانپذیز و بلیط آن برای بزرگسالان حدود هشت دلار و برای افراد بین شش تا چهارده سال حدود شش دلار است بعلاوهٔ اینکه در نزدیکی آن چندین هتل برای اقامت قرار دارد. رفت‌وآمد هم با اتوبوس شمارهٔ شصت و سه از ایستگاه راه آهن نووا (Nouva) و تغییر آن به اتوبوس شمارهٔ چهل و یک میسر است.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Palazzina di caccia of Stupinigi»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۴ شهریور ۱۳۹۲).