وصیتنامه شخصی و سیاسی آدولف هیتلر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وصیتنامه شخصی و سیاسی آدولف هیتلر (به آلمانی: Politisches Testament Adolf Hitlers) در آخرین ساعت زندگی او در پناهگاهی در برلین نوشته شد[۱]. هیتلر شخصاً متن وصیتنامه را منشی شخصی‌اش ترادول یونگه دیکته کرد [۲]. تاریخ نگارش این وصیتنامه ۲۹ آپریل ۱۹۴۵، یک روز پیش از خودکشی هیتلر و همسرش اوا براون می‌باشد. این وصیتنامه در دوبخش شخصی و سیاسی نوشته شده که هر یک به امضاء شاهدینی از نزدیکان هیتلر رسیده‌است.

وصیتنامه شخصی[ویرایش]

جستجو در ویکی‌نبشته متن مربوطه در ویکی‌نبشته: My Private Will and Testament

این بخش وصیتنامه هیتلر متن کوتاهی‌ست که در ۲۹ آپریل ۱۹۴۵ در ساعت ۰۴:۰۰ به امضاء رسیده[۳]. نکاتی که در این متن به آنها اشاره شده شامل این موارد است:

- تایید ازدواج وی بدون نام بردن از اوا براون.

- انتخاب مرگ خود و همسرش بجای پذیرفتن ننگ تسلیم.

- دستور به سوزانده شدن اجساد آنها پس از مرگ.

- انتقال کلکسیون آثار هنری او به شهر لینتس، مکانی که هیتلر در کودکی در آنجا زندگی می‌کرده.

- انتقال اشیاء دارای ارزش معنوی یا دارایی‌های مناسب برای یک زندگی متوسط به بستگانش و همکاران وفادارش.

- انتقال سایر مایملک به حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان.

- انتخاب مارتین بورمان بعنوان اجرا کننده وصیتنامه.

شاهدین این وصیتنامه عبارتند از یوزف گوبلز، مارتین بورمان و نیکولاس فان بلاو.

وصیتنامه سیاسی[ویرایش]

جستجو در ویکی‌نبشته متن مربوطه در ویکی‌نبشته: My Political Testament

زمان ذکر شده در امضاء وصیتنامه سیاسی هیتلر همانند وصیتنامه شخصی‌اش ساعت ۰۴:۰۰ روز ۲۹ آپریل ۱۹۴۵ می‌باشد[۴]. در متن وصیتنامه هیتلر مدعی شده‌است که خواهان آغاز جنگ در ۱۹۳۹ نبوده‌است. او یهودیان بین‌المللی و یارانشان را مسئول وقوع جنگ در گذشته و آینده و کشته شدن کودکان آریایی و ویرانی شهرها می‌داند. او ضمن شکوهمند و قهرمانانه خواندن نبرد ملت آلمان دلایل خود را برای ماندن در برلین و خودکشی تشریح می‌کند. او همچنین از مردم آلمان می‌خواهد به مبارزه ادامه دهند و وعده می‌دهد که روزی مردم آلمان نتیجه متحد شدن خود را خواهند دید. در بخش دیگری از وصیتنامه هیتلر هرمان گورینگ را از حزب اخراج می‌کند و امتیازهایی را که به وی تفویض کرده بود بازپس می‌گیرد. وی همچنین هاینریش هیملر را از حزب، وزارت کشور و ریاست اس اس اخراج کرده و کارل هانکه و پاول گیسلر را بعنوان جانشینان او منصوب می‌کند.

او همچنین افراد دیگری را به عنوان اعضای کابینه پس از وی منصوب می‌کند. از جمله یوزف گوبلز را بعنوان صدر اعظم منصوب می‌کند.

در پایان هیتلر عنوان می‌کند که اجباری را برای همراهی اطرافیانش در ماندن در برلین به آنها تحمیل نکرده و کسانی که مایلند به همراه او نابود شوند به خواست خود این راه را برگزیده‌اند. او همچنین ملت آلمان را به پیروی و پاسداری دائمی از قوانین نژادی فرا می‌خواند.

شاهدین ذکر شده در این وصیتنامه یوزف گوبلز، ژنرال ویلیام برگدورف، مارتین بورمان و ژنرال هانس کربس می‌باشند. [۵].

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «بایگانی اسناد ناسیونال سویالیسم». بازبینی‌شده در ۲۴-۰۸-۲۰۱۲. 
  2. «منشی هیتلر که وصیت‌نامه او را دریافت کرد». هرالد تریبیون سارسوتا، ۱۵-۰۲-۲۰۰۲. بازبینی‌شده در ۲۴-۰۸-۲۰۱۲. 
  3. «ترجمه انگلیسی وصیتنامه شخصی آدولف هیتلر». بازبینی‌شده در ۲۴-۰۸-۲۰۱۲. 
  4. «بایگانی اسناد ناسیونال سویالیسم». بازبینی‌شده در ۲۴-۰۸-۲۰۱۲. 
  5. «ترجمه انگلیسی وصیتنامه سیاسی آدولف هیتلر». بازبینی‌شده در ۲۴-۰۸-۲۰۱۲. 

پیوند به بیرون[ویرایش]