هو جینتائو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

هو جینتائو در سال ۲۰۰۲ به مقام دبير کل حزب کمونیست چین برگزيده شد و اکنون رئيس جمهور چين و فرمانده (کميسيون نظامی) کل نيروی نظامی چين است.

هو جين تائو در ماه مارس ۲۰۰۳ به جانشينی جيان زمين به مقام فرمانده کميسيون نظامی حزب کمونیست چین از طرف کنگره خلق بر گزيده شد.

" هوجین تاو" (Hú Jǐntāo) متولد 21 دسامبر 1942 هم اکنون رهبر ارشد جمهوری خلق چین است و دارای این عناوین می باشد: ریاست جمهوری خلق چین، رئیس کمیسیون مرکزی ارتش و از سال 2003 دبیر کل حزب کمونیست چین، جانشین ژیانگ زمین در نسل رهبری چین جمهوری خلق چین.

[ویرایش] جوانی

هوجین تاو در سال 1942 در جیانگ یان، جیانگسو متولد شد. اجداد او اهل روستای جیکسی واقع در جنوب شرقی استان آنهویی می باشند. خاندان او در زمان پدربزرگش به جیانگ یان مهاجرت کرد. هو در دبیرستان، دانش آموز بااستعدادی بود و در فعالیت هایی چون آواز و رقص برجسته بود. در سال 1964، درست پیش از انقلاب فرهنگی، در حالیکه هنوز جانشجوی دانشگاه تسینگهوی پکن بود به عضویت حزب کمونیست چین درآمد. وی در سال 1964 در رشته مهندسی هیدرولیک فارغ التحصیل شد.

هو در سال 1965 به گانسو نقل مکان کرد و در نیروگاه آبی تحت سیاست مائو تسه تونگ مبنی بر "جنبش عزیمت به حومه | رفتن جوانان به کوه و مناطق روستایی" مشغول به کار شد(上山下乡). هو از 1969 تا 1974 برای دفتر مهندسی شماره 4 سینو هایدرو به عنوان مهندس مشغول شد. هو در 1974 به بخش ساخت و ساز گانسو منتقل گردید و به منشی گری پرداخت. یک سال بعد به نایب رئیس ارشد ارتقا یافت. طی همین دوران با اولین استاد خود، سانگ پینگ، اولین دبیر کمیته حزب کمونیست چین در گانسو (درنتیجه فرماندار اصلی گانسو) آشنا شد. سانگ استعداد هو را دریافت و به او یاری رساند تا به معاون مدیر وزارت مسکن گانسو در 1980 ارتقا یابد. ون جیاباو، دیگر تربیت یافته سانگ نیز همزمان سرشناس شد. هو در سال 1981 در کنار دنگ نان دختر تنگ شیائوپنگ و هو دپینگ پسر هو یاوبانگ در دانشکده مرکزی حزب در پکن دوره دید. دنگ نان تحت تأثیر هو قرار گرفت و او را به پدرش معرفی کرد. هو دپینگ حتی هو جین تاو را به منزلش دعوت کرد و به این ترتیب جین تاو با هو یااوبانگ ، عضو برجسته کمیته مرکزی حزب کمونیست آن زمان آشنا شد. تواضع هوجین تاو، هو اوبانگ را تحت تأثیر قرار داد. هو در 1982 به مقام دبیر مجمع جوانان کمونیست شعبه گانسو ارتقا یافت.

[ویرایش] به قدرت رسیدن

سانگ پینگ، استاد وی در مقام وزیر سازمان حزب کمونیست چین به پکن(北京)منتقل شد و مسئول ارشد قسمت معرفی، کاندیداتوری و ترفیع گردید. با حمایت هو یاوبانگ و تنگ شیائوپنگ، آینده درخشان هو در حزب تضمین شد. در 1982 هو به پکن منتقل و دبیر کمیته مرکزی مجمع جوانان کمونیست ( " کمیته مرکزی" ) شد. دو سال بعد هو به دبیر اول کمیته مرکزی و درنتیجه رهبر اصلی آن ارتقا یافت. هو طی دوران دبیری خود در مجمع جوانان، هو یاوبانگ، دبیر کل حزب کمونیست چین آن زمان، را در تمام سفرهای داخلی وی همراهی می کرد. هویااوبانگ که خود سابقه خدمت در مجمع جوانان را داشت همکاری با هو برایش در حکم یادآوری خاطرات گذشته خود بود. رابطه عمیق بین هو یاوبانگ و هو باعث شد تا او در سال های دستیابی به شهرت ملی به خدمت گیری هو یاوبانگ اصرار ورزد.

هو در 1985 به گوییزو منتقل شد و به دبیری کمیته حزب کمونیست چین در گوییزو منصوب گشت و بدین ترتیب استاندار شد. هو بر خلاف اعضای گروه سری شانگهای بیشتر دوران کاری خود را در پس کرانه فقیرتر چین سپری کردند در مناطق ثروتمند ساحلی. تقریباً به همین دلیل تا پیش از رسیدن به قدرت برای تحلیل گران غرب زیاد شناخته شده نبود. هوجین تاو در 1987 به موازات دیوار دموکراسی، محتاطانه اعتراض دانشجویی محلی ترتیب داد درحالیکه اعتراضات مشابه منجر به استعفای اجباری هو یاوبانگ شد. هو در 1987 طی بی ثباتی سیاسی و شورش مردم تبت برای استقلال به ریاست حزب منطقه خودمختار تبت منسوب گردید. هو مسئول سرکوب سیاسی اوایل 1989 بود که به مرگ چندین نفر از مردم تبت و فعالان منجر شد. وی در جهت اصلاح فعالیت های فرهنگی نیز گام برداشت. موضع بی رحمانه او در تبت باعث شد او را رهبر عقیده بدانند و بعد هم توجه دولت مرکزی پکن را به خود جلب کرد.

[ویرایش] کاندیداتوری

پیش از گشایش چهاردهمین كنگره ملی حزب كمونیست چین (CPC)، رهبران حزب كمونیست چین، اعم از تنگ شیائوپنگ و چن یون، نامزدهای كمیته دایمی مركزی حزب كمونیست را انتخاب كردند تا انتقال آرام قدرت از رهبران به اصطلاح نسل دوم (ونگ، چن، هو، یاوبانگ و غیره) به رهبران نسل سوم حزب كمونیست چین (ژیانگ زمین، لی پنگ، كیااوشی و غیره) تضمین شود. دنگ پیشنهد كرد انتخاب نامزد دیگری جهت انتقال آنی قدرت از سوی آنها نیز صورت گیرد. سانگ در مقام رئیس سازمان، هو را به عنوان نامزد ایده آل رهبری آینده پیشنهاد كرد. در نتیجه هو جین تاو كه در آن زمان پنجاهمین دهه زندگیش را سپری می كرد جوانترین عضو در میان هفت عضو كمیته دائمی مركزی حزب كمونیست چین شد. تقریباً آشكار بود كه هو به عنوان عنصر اصلی رهبران نسل چهارم حزب كمونیست چین، جانشین جیانگ زمین خواهد شد. هو در 1993، دبیر كمیته مركزی حزب كمونیست چین شد كه نظارت روزانه بر عملیات كمیته مركزی و دانشكده مركزی حزب را عهده بود كه از نظر جمع كردن حامی در بین كادر ارشد حزب كمونیست چین برای وی مفید بود. هو مسئول امور عقیدتی حزب كمونیست چین نیز بود. اگرچه هو جانشین جیانگ شد، همیشه مراقب بود جیانگ در كانون توجه قرار گیرد. در 1998 هو معاون رئیس جمهور چین شد و جیانگ خواستار برخورداری هو از نقش فعالتر در امور خارجی بود. هو در زمان بمباران سفارت چین در بلگراد توسط آمریكا در 1999 به صدای مردم تبدیل شد. هنگامی كه بالاخره در كنگره ملی شانزدهم حزب كمونیست چین در 2002 انتقال صورت گرفت، ژیانگ زمین میلی به ترك مركز قدرت نداشت. مردم معتقد بودند او و اعضای كمیته مركزی حزب كمونیست را از میان اعضای به اصطلاح "گروه سری شانگهای" همچون وو یانگو، جیاكینگلین، زنگ كینگهونگ، هوآنگ جو و لی چانگ چونگ انتخاب می‌كند تا كنترل جیانگ زمین بر پشت پرده تضمین شود. جیانگ زمین در سمت ریاست كمیسیون مركزی ارتش باقی ماند.

[ویرایش] ریاست جمهوری

هوجین تاو به همراه جرج دبلیو بوش

از زمان عهده دار شدن سمت دبیر كلی حزب در شانزدهمین كنگره ملی حزب كمونیست چین ، هو تغییر سیاست های "اول تولید ناخالص داخلی دوم رفاه" را مطرح كردند. آنها بر بخشهایی از جمعیت چین تمركز كردند كه از اصلاح اقتصادی كنار گذاشته شده بودند و سفرهای بسیاری با هدف درك بهتر مناطق حقیرتر به این مناطق ترتیب دادند. هو و ون جیا با او سعی بر اجتناب چین از سیاست رشد اقتصادی به هر قیمت و سوق دادن آن به سمت دیدگاه، متعادلتر بودند كه رشد شامل بخشهایی شود كه از نظر اجتماعی دارای وضعیت نابرابر و از نظر محیطی آسیب دیده هستند. از جمله استفاده از تولید ناخالص داخلی محیط زیست در تصمیمات كارگزینی. اما گروه ژیانگ زمین در بیشتر مناطق در حال توسعه كنترل را بدست آورد و در نتیجه اقدامات هو و ون در كنترل بر اقتصاد كلان با مقاومت شدید روبرو شد.

[ویرایش] بحران سارس

اولین بحران در دوره رهبری هو طی شیوع عارضه تنفسی بسیار حاد (SARS) در 2003 بوقوع پیوست. او به دنبال انتقاد شدید از چین به خاطر پنهان كاری و دیر مقابله كردن با بحران، بسیاری از مقامات حزب و دولت را اخراج كرد از جمله وزیر بهداشت كه حامی جیانگ بود و سنگ زوئنونگه شهردار پکن، كه دست نشانده هو به شمار می‌رفت. اخراج جنگ گاهخی سازش به منظور از بین بردن حمایت از جیانگ در حزب در نظر گرفته می شد. هو و ون در جهت هر چه شفاف شدن گزارشات چین به سازمان بین المللی بهداشت گام برداشتند كه به طور غیرمستقیم باعث ضربه زدن به موضع جیانگ در این مورد شد. هو بار دیگر رهبری خود را در پاسخ پنهان پکن به اعتراض علیه اعمال ماده 23 قانون اساسی هنگ كنگ در 2003 در هنگ كنگ نشان داد. در حركتی بی سابقه، دولت هنگ كنگ پس از اعتراض مردمی 1 جولای 2003 از اعمال مذكور منصرف شد. همزمان هو پس از ارزیابی جو عمومی هنگ كنگ، حمایت خود از تانگ چی هو، بالاترین مقام اجرایی هنگ كنگ را به نمایش گذاشت. بسیاری از ناظران اقدام دولت مركزی را شیوه مسالمت آمیز هو می دانند و بر خلاف تانگ چی هو در هنگ كنگ شخصیت محبوبی باقی می ماند.

[ویرایش] جانشینی جیانگ زمین

اگرچه ژیانگ زمین كه در آن زمان 76 ساله بود، از كمیته بانفوذ دائمی مركزی حزب كمونیست كناره گیری كرد تا راه را برای هو رهبر جوانتر از نسل چهارم رهبران چین باز كند اما به نظر می آمد ژیانگ زمین در منصب قدرت باقی خواهد ماند چرا كه هو با گروه شانگهای جیانگ كه 6 نفر از 9 عضو جدید كمیته دایمی قدرتمند به آن وابسته بودند، همكاری نداشت. اما اخیرا بسیاری از اعضا تغییر موضع داده اند و هوآنگ جو و لی چانگ چان تنها حامیان وفادار جیانگ باقی مانده اند. بعلاوه جیانگ برای مقاوم ریاست كمیسیون مركزی ارتش حزب كمونیست چین دوباره انتخاب شد همان مقاومی كه ونگ زیا اوپینگ را به عنوان رهبر ارشد قادر به دست گیری قدرت پشت پرده كرد.

چین دارای تاریخچه وارث مطلق بر كنار شده است كه بسیاری ناظران معتقدند به همن خاطر است كه ناظران خارجی با سوء ظن به هو جین تاو می نگرند. چین همیشه به خاطر مسئولان قدیمی مانند تنگ شیائوپنگ كه از طریق "دست نشانده هایش" قدرت پشت پرده را در اختیار می گیرند، دچار مشكل جانشینی بوده است. دنگ قادر به تعیین سه دبیر برای حزب بود و در عزل دو نفر از آنها، هو یاویانگ و ژائو زیانگ، دست داشت. و در پی سومین و آخرین انتخابش، جیانگ زمین، به طور غیرآشكار به حمایتش از حزب ادامه داد و تنها دبیر كابینه در تاریخ كمونیست چین بود كه با پایان یافتن دوره مسئولیتش داوطلبانه سمتش را ترك كرد. حتی خود دنگ در سمت دبیر كلی حزب (كه در آن زمان بهترین سمت نبود) در دهه 50 بخاطر حمایت ضعیف از سیاستهای اقتصادی مائونیست محبوبیتش را از دست داد.

مقایسه تاریخی را نیز نباید نادیده گرفت. از اوایل دهه 80 نهادینه سازی در جمهوری خلق چین افزایش یافت و قانون آن فردیت زدایی شد. حزب كمونیست چین در واكنش به هرج و مرج ناشی از انقلاب فرهنگی در صدد ایجاد نظام منظم جانشینی و روشی برآمد كه مانع از ایجاد قانون غیررسمی و قهرمان پرستی شود. اما با استعفای جیانگ از سمت ریاست كمیسیون مركزی ارتش در سپتامبر 2004 كه آخرین سمت رسمی او بود، گمانی زنی درباره رقابت جیانگ و هو پایان یافت. هو جانشین ژیانگ زمین در سمت ریاست كمیسیون مركزی ارتش شد و كنترل كشور، حزب و ارتش آزادی بخش خلق را نیز بدست آورد.

[ویرایش] نابرابری اقتصادی

یكی از چالشهای مهمی كه هو با آن مواجه است نابرابری زیاد بین فقرا و ثروتمندان چینی است و نارضایتی و خشم ناشی از آن به حدی افزایش یافت كه بر سلطه حزب كمونیست چین لطمه زد. بعلاوه پارتی بازی و مساوی كه چین را فراگرفته می تواند چین را دچار بحران عظیمی كند. با این حالت اوایل سال 2006 هر جنبش "8 نیك نامی و 8 بد نامی" را * در تلاش برای نشان دادن چهر ای اخلاقی و از خود گذشته به مردم آغازكرد. باید دید هو قادر به ادامه توسعه صلح آمیز چین و در عین حال خودداری از حضور در رویدادهای بین المللی و همزمان كنترل افزایش بی سابقه احساسات ملی چین می باشد یا نه.

[ویرایش] سمتها

هوجین تاو به همراه جرج دبلیو بوش

ناظران اظهار می كنند هو در سیاست داخلی و خارجی با مقامات مسئول پیش از خود تفاوت دارد. در سیاست داخلی به نظر می آید خواهان صادق بودن با مردم درباره عملكرد و جلسات دولتی است. اخیراً خبرگزاری چین جزئیات بسیاری از جلسات كمیته دایمی مركزی حزب كمونیست را منتشر كرد. وی بسیاری از رویدادهایی كه سابقاً اسراف كمونیستی بحساب می آمد مانند مراسم بدرقه و استقبال از رهبران چینی كه به دیدار سرزمینهای خارجی می روند را لغو كرد. بعلاوه رهبر چین، هو به مشكلاتی چون شكاف بین ثروتمند و فقیر و توسعه غیرمنصفانه بین مناطق ساحلی و غیر مرزی توجه دارد. به نظر می آید تعریف دولت و حزب از رشد تغییر كرده باشد و دیگر به دنبال توسعه تولید ناخالص داخلی نباشد بلكه به دنبال برابری اجتماعی و آثار محیط زیستی می باشند.

[ویرایش] سیاست خارجی

در سال 2004 هو تمام مقامات 5 قدرت اجرایی اصلی را از رفتن به تفریحگاه – برای اجلاس سالیانه تابستان كه قبلاً از نظر مقامات قدیمی و كنونی گردهمایی برگزیدگان حاكم جهت تصمیم گیری درباره سرنوشت چین به شمار می آمد، بازداشت. در روابط خارجی چین، هو از این جهت با پیشینیان فرق می كند كه فعالانه درگیر بحران هسته ای اخیر كره شمالی شد. وی با مطرح كردن پیشرفت صلح آمیز چین، به همسایگان منطقه اطمینان داده است.

[ویرایش] كنترل رسانه

اما هو برخی انتظارات اولیه مبنی بر آزادیخواه بودن خود را رد كرد. او از نظر اصلاح سیاسی تندرو و عمل گرا است. دامادش، ماو داولین بالاترین مقام اجرایی sina.com پورتال اینترنتی مشهور چین بود كه وب سایتهای خارجی را مسدود می كرد. علاوه بر این در حالی كه هو سعی در شفاف سازی تصمیم گیری، و افزایش حاكمیت قانون داشت به صراحت اعلام كرد هدفش تقویت كردن و كارآمد شدن حزب است نه تضعیف آن یا برقراری نظام سیاسی كثرت گرا. در دسامبر 2004 مجله "اپن" هنگ كنگ توصیه سپتامبر هو به مسئولان تبلیغاتی را این گونه نقل كرد كه چین كنترل و مدیریت ایدئولوژی را باید از كوبا و كره شمالی بیاموزد. اگرچه كره شمالی با "مشكلات موقتی مالی" مواجه بود در زمینه سیاست "همیشه درست" عمل كرده است. "اوپن" از هو نقل می كند كه میخاییل گورباچوف "خائن سوسیالیسم" است.

[ویرایش] تایوان

در حالی كه به نظر می رسید هو جین تاو در روابط سیاسی با تایوان انعطاف پذیر باشد چنانچه در 17 می مساله "فضای حیاتی بین المللی" برای تایوان را مطرح كرد به نطر نمی آید مایل به تجدید نظر درباره اتحاد مجدد چین بعنوان هدف اصلی باشد. در زمان مسئولیت هو، دولت، ترغیب اتحاد مجدد سریع تحت عنوان یك كشور، دو نظام را به خاطر دستیابی تدریجی به افزایش یكپارچگی اقتصادی و فرهنگی متوقف كرد. ترتیب هر دو راهكار سریع و تدریجی با تصویب اصل ضد تجزبه جمهوری خلق چین در مارچ 2005 و ملاقات بی سابقه هو لین چان رهبر كومینتانگ در آوریل 2005 آشكار شد كه از نظر مفسران نشانه پذیرش وضع موجود است.

[ویرایش] هشت باید و نباید

هو جین تاو در مارس 2006 هشت باید و نباید به عنوان اصول اخلاقی برای چینی ها منتشر كرد. این عمل یكی از راههای عقیدتی هو جین تاو در مواجه با مشكلات چین مدرن به شمار می رود. اما این اصول در مقایسه با اقدام مسئولان پیشین وی از جمله سه عریضه ژیانگ زمین ، نظریه تنگ شیائوپنگ و اندیشه مائو تسه تونگ متفاوت است. این اقدام شیوه غیر رسمی هر رهبر حزب كمونیست چین برای گسترش سوسیالیسم از طریق ترویج نظری است.