نوکاردیوز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نوکاردیوز
آی‌سی‌دی-۱۰ A43
آی‌سی‌دی-۹ 039.9
دادگان بیماری‌ها 9058
ای‌مدیسین med/1644 derm/297 ped/1610
سمپ D009617

نوکاردیاها باکتریهای گرم مثبت از گروه اکتینوباکتر ، استوانه ای ، کاتالاز مثبت، تاحدودی اسیدفست (acid fast) و به شدت هوازی هستند. ساکن آب و خاک بوده از طریق استنشاق یا تلقیح تروماتیک فرد را آلوده می کنند .

بیماریزایی[ویرایش]

فاکتور مستعد کننده در میزبان اختلال عملکرد ایمنی سلولی است، هر چند بسیاری از افراد آلوده به نوکاردیا نقص ایمنی مشخصی ندارند. البته دوره عفونت در میزبان با نقص ایمنی شدید تر و طولانی تر از بیماران با ایمنی سلولی نرمال می باشد.

تظاهرات بالینی[ویرایش]

شایع ترین تظاهر نوکاردیوزیس بیماری ریوی است که باعث تعریق ، تب ، سرفه ، بی اشتهایی، کاهش وزن، تنگی نفس و درد پلورتیک قفسه سینه می شود. در افرادی که دارای نقص ایمنی هستند نوکاردیا می تواند سبب عفونت ریوی مهاجم شده و از طریق خون منتشر شود . مغز ، قلب ، غدد لنفاوی و چشم نیز میتوانند درگیر شوند.شایع ترین محل های درگیر در عفونت منتشر به ترتیب مغز، پوست، کلیه، کبد و غدد لنفاوی هستند. انتشار خونی درگیرکننده در 30 % بیماران به صورت آبسه منفرد یا متعدد رخ CNS میدهد.

تشخیص[ویرایش]

چون اسمیر و کشت ها همزمان فقط در 13% موارد مثبت هستند، نمونه های متعددی برای کشت باید گرفته شوند . آزمایش میکروسکوپی مستقیم نمونه ها با رنگ آمیزی گرم بیشترین اهمیت را در تشخیص دارند . محیط های کشت مورد استفاده sheep blood agarو Potato dextrose ،sabouraud dextrose agar ،chocolate agarمی باشند . تست های مولکولی مانند (PCR-restriction enzyme pattern analysis) یا (PRA) برای تشخیص صحیح گونه ها لازمند.

درمان[ویرایش]

حداقل شش ماه درمان لازم است. کوتریموکسازول ، سولفانامیدها ، اریترومایسین و آمپی سیلین مفیدند.

منابع[ویرایش]

  • سیسیل مبانی طب داخلی. تهران ۲۰۰۴
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Nocardiosis»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۴ مارس ۲۰۱۳).