نوکاردیوز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نوکاردیوز
آی‌سی‌دی-۱۰ A43
آی‌سی‌دی-۹ 039.9
دادگان بیماری‌ها 9058
ای‌مدیسین med/1644 derm/297 ped/1610
سمپ D009617

نوكاردياها باکتریهای گرم مثبت ، استوانه ای ، كاتالاز مثبت، تاحدودی اسیدفست (acid fast) و به شدت هوازی هستند. ساكن آب و خاك بوده از طريق استنشاق يا تلقيح تروماتيك فرد را آلوده می كنند .

بیماریزایی[ویرایش]

فاكتور مستعد كننده در ميزبان اختلال عملكرد ايمنی سلولی است، هر چند بسياری از افراد آلوده به نوكارديا نقص ايمنی مشخصی ندارند. البته دوره عفونت در ميزبان با نقص ايمنی شديد تر و طولانی تر از بيماران با ايمنی سلولی نرمال می باشد.

تظاهرات بالینی[ویرایش]

شايع ترين تظاهر نوكارديوزيس بيماری ريوی است كه باعث تعریق ، تب ، سرفه ، بی اشتهايی، كاهش وزن، تنگی نفس و درد پلورتيك قفسه سينه می شود. در افرادی كه دارای نقص ايمنی هستند نوكارديا می تواند سبب عفونت ريوی مهاجم شده و از طريق خون منتشر شود . مغز ، قلب ، غدد لنفاوی و چشم نیز میتوانند درگیر شوند.شايع ترين محل های درگير در عفونت منتشر به ترتيب مغز، پوست، كليه، كبد و غدد لنفاوی هستند. انتشار خونی درگيركننده در 30 % بيماران به صورت آبسه منفرد يا متعدد رخ CNS میدهد.

تشخیص[ویرایش]

چون اسمير و كشت ها همزمان فقط در 13% موارد مثبت هستند، نمونه هاي متعددي براي كشت بايد گرفته شوند . آزمايش ميكروسكوپی مستقيم نمونه ها با رنگ آميزی گرم بيشترين اهميت را در تشخيص دارند . محيط های كشت مورد استفاده sheep blood agarو Potato dextrose ،sabouraud dextrose agar ،chocolate agarمی باشند . تست های مولكولي مانند (PCR-restriction enzyme pattern analysis) يا (PRA) برای تشخيص صحيح گونه ها لازمند.

درمان[ویرایش]

حداقل شش ماه درمان لازم است. کوتریموکسازول ، سولفانامیدها ، اریترومایسین و آمپی سیلین مفیدند.

منابع[ویرایش]

  • سیسیل مبانی طب داخلی. تهران ۲۰۰۴
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Nocardiosis»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۴ مارس ۲۰۱۳).