مرد خانواده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری, جستجو
برای دیگر کاربردها، مرد خانواده (ابهام‌زدایی) را ببینید.
مرد خانواده
Familyguylogoandfamily.png
گونه کمدی موقعیت
کمدی سیاه
قالب پویانمایی
تهیه‌کننده(ها) ست مک‌فارلن
سازنده(ها) ست مک‌فارلن
دیوید زاکرمن
صداها ست مک‌فارلن
الکس بورستین
ست گرین
میلا کونیس
مایک هنری
سازنده موسیقی والتر مورفی
شاعر والتر مورفی
ران جونز
کشور آمریکا
زبان(ها) انگلیسی
شمار فصل‌ها ۹
شمار قسمت‌ها ۱۶۵ (فهرست اپیزودها)
تولید
سازنده(های)
اختصاصی
  • دستیاران:
  • آلک سالکین
  • ولسلی وایلد
  • برایان اسکولی
تهیه‌کننده(ها)
تدوینگران جان والتس
ریک مکنزی
مایک الیاس
مدت هر قسمت ۲۰–۲۳ دقیقه
تولیدکننده
شرکت(های)		 فازی دور پروداکشنز
تلویزیون فاکس قرن بیستم
توزیع‌کننده تلویزیون بیستم
پخش کننده
کانال اصلی فاکس
پخش اصلی
  • ۳۱ ژانویه ۱۹۹۹ (۱۹۹۹-01-۳۱) – ۱۴ فوریه ۲۰۰۲ (۲۰۰۲-02-۱۴)
پس از وقفه:
۱ مه ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-05-۰۱) – تاکنون
وضعیت آماده‌سازی فصل جدید
گاه‌نگاری
پس از لری و استیو
نمایش‌های مرتبط بابای آمریکایی!
کلیولند شو
پیوند به بیرون
وب‌گاه رسمی fox.com/familyguy


مرد خانواده یا مرد خانه یا خانواده‌دوست[۱] (به انگلیسی: Family Guy) مجموعه پویانمایی کمدی تلویزیونی است که توسط ست مک‌فارلن ساخته شده و از شبکه تلویزیونی فاکس پخش می‌شود. داستان مجموعه حول خانواده‌ای خیالی به نام خانوادهٔ گریفن که در شهر خیالی کوهاگ در رود آیلند زندگی می‌کنند، می‌چرخد.

مک‌فارلن این خانواده را پس از ساخت دو فیلم پویانمایی زندگی لری و لری و استیو، طراحی کرد. او با الهام گرفتن از شخصیت لری و سگش استیو، پیتر و برایان را خلق کرد. قسمت آزمایشی این سریال در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۸ به روی آنتن رفت و بعد از آن، فاکس به مک‌فارلن چراغ سبز نشان داد. فصل اول این سریال با استقبال خوبی رو‌به‌رو شد. اما بیننده‌های این سریال در فصل دوم و سوم، به دلیل تداخل زمانی پخش این سریال با سریال‌های دیگر، به شدت کاهش یافت و این باعث شد تا فاکس در سال ۲۰۰۱ و پس از پایان فصل سوم، ادامه ساخت این مجموعه را لغو کرد. با استقبال قابل توجه بینندگان از پخش مجدد سریال در شبکهٔ Adult Swim و فروش بالای دی‌وی‌دی‌های فصل‌های ۳–۱، در سال ۲۰۰۴، تولید این مجموعه از سر گرفته شد.

مرد خانواده ۱۳ بار نامزد دریافت جوایز امی و ۱۱ بار نامزد دریافت جایزه Annie شده‌است که از این بین، برندهٔ چهار جایزه امی و سه جایزه Annie شده‌است. این سریال در سال ۲۰۰۹ نامزد دریافت جایزه امی مجموعه برجسته کمدی شد. این اولین بار بعد از سال ۱۹۶۱ بود که یک پویانمایی نامزد دریافت این جایزه می‌شود. در آن سال مجموعه عصر حجر نامزد دریافت این جایزه شده بود.

محتویات

[ویرایش] خاستگاه مجموعه

همچنین ببینید: زندگی لری و لری و استیو

ایدهٔ مرد خانواده در سال ۱۹۹۵ و زمانی که مک‌فارلن در دانشگاه طراحی رود آیلند درس می‌خواند، در ذهنش شکل گرفت.[۲] در زمان کالج، او برای پایان‌نامه‌اش، فیلم زندگی لری را ساخت[۲]، فیلمی که بعدا توسط استادش به کمپانی هانا-باربرا فرستاده شد و همین باعث شد که مک‌فارلن در این شرکت استخدام شود.[۳] در سال ۱۹۹۶، او ادامه‌ای از این فیلم به نام لری و استیو را درست کرد. شخصیت‌های اصلی این فیلم مرد میانسالی به نام استیو و سگش لری بودند. این فیلم در سال ۱۹۹۷، از شبکه کارتون نتورک‌ پخش شد.[۲]

لری (چپ) و استیو (راست)
شخصیت‌هایی که در فیلم لری و استیو ظاهر شدند. این فیلم را ست مک‌فارلن کارگردانی کرد. شخصیت پیتر و برایان، الهام گرفته از این دو شخصیت است.

مدیران فاکس این فیلم را دیدند و با مک‌فارلن برای ساختن مجموعه‌ای به نام مرد خانواده قرارداد بستند.[۴] فاکس ۵۰،۰۰۰ دلار بودجه در اختیار مک‌فارلن گذاشت و از او خواست تا قسمتی آزمایشی و ۱۵ دقیقه‌ای بسازد.[۵] بسیاری از نمودهای مرد خانواده از فیلم لری و استیو گرفته شده‌است. با کار کردن روی این مجموعه، شخصیت‌های استیو و لری به پیتر و برایان تبدیل شدند.[۴][۶] او از بسیاری از سریال‌های کمدی موقعیت مانند همه‌ی اعضای خانواده[E ۱] و سیمپسون‌ها برای ساخت این سریال الهام گرفته‌است.[۷]

مرد خانواده ابتدا قرار بود به صورت فیلم‌های کوتاه ساخته و از شبکه MADtv پخش گردد. امّا بودجه به اندازه کافی نبود تا این سریال بلندتر باشد. سپس مک‌فارلن پیشنهاد داد تا مرد خانواده به صورت یک مجموعه تلویزیونی از شبکه فاکس، پخش شود.[۷] سریال مرد خانواده در همان سالی که پخش پادشاه تپه[E ۲] در فاکس شروع شد، به این شبکه پیشنهاد داده شد.[۷] بعد از موفقیت مجموعه پادشاه تپه، در ۱۵ مهٔ ۱۹۹۸، فاکس ۱۳ قسمت از مرد خانواده را سفارش داد.[۸]

[ویرایش] تولید

[ویرایش] سازندگان اختصاصی

ست مک‌فارلن، خالق این مجموعه، از ابتدا تا کنون تولیدکننده اجرایی این سریال بوده‌است. نخستین سازندگانی که با آن‌ها در این مجموعه کار شد، دیوید زاکرمن، لولی آریز، دیوید پریچارد و مایک ولف بودند.[۹] مرد خانواده از ابتدا تاکنون، تولیدکننده اجرایی متعددی داشته‌است که از جمله آن‌ها می‌توان به دنیلی پالادینو، کارا ولو و دنی اسمیت اشاره کرد. دیوید ای. گودمن در فصل سوم به عنوان دستیار تولیدکنندگان اجرایی به این سریال پیوست. الکس بورستین که به جای شخصیت لوییس صحبت می‌کند، در فصل چهارم و پنجم، تولیدکننده اجرایی و سرپرست تهیه‌کنندگان نیز بود.[۱۰] بیشترین نقش برای تولید این سریال را مک‌فارلن ایفا می‌کند. او که در این مجموعه به چای چندین شخصیت صحبت می‌کند، از شروع پخش این سریال، سرپرست نویسندگان و تهیه‌کنندگان نیز هست.[۱۱][۱۲]

[ویرایش] نویسندگان

تیم اولیه نویسندگان سریال با حضور نویسندگانی هم‌چون کریس شریدان[۱۳]، دنی اسمیت، گری جنتی، ریکی بلیت، نیل گولدمن، گرت داناوان، مت ویتزمن و مایک بارکر، شکل گرفت.[۱۴] روند نوشتن فیلم‌نامه‌های مرد خانواده، این گونه است که ۱۴ نویسنده فیلم‌نامه‌های خود را می‌نویسند و در اختیار سایر نویسندگان قرار می‌دهند تا آن‌ها فیلم‌نامه‌هایشان را بخوانند. مرد خانواده شیوه‌ای در پیش گرفته که پیرو آن، در چندین سکانس، تصویر عوض می‌شود و خاطره‌ای از گذشته، آینده و یا هر آنچه در ذهن شخصیت‌های سریال هست، نشان داده می‌شود.[۱۵] اگر تعداد این‌گونه سکانس‌ها در فیلم‌نامه کم باشد، نویسندگان سعی می‌کنند تا بر تعداد آن‌ها بیفزایند. سپس مک‌فارلن و بقیه تیم نویسندگی تلاش می‌کنند تا بخش‌های خنده‌دار بیشتری به فیلم‌نامه اضافه کنند. مک‌فارلن می‌گوید به دلیل این که طراحی‌های این سریال با دست انجام می‌شود، تولید هر قسمت از این مجموعه، حدود ده ماه طول می‌کشد. به همین دلیل است که وقایع زمان پخش مجموعه، در آن مطرح نمی‌شود.[۱۶] بیشتر نویسندگانی که در ابتدا برای این مجموعه، فیلم‌نامه می‌نوشتند، هرگز در حوزهٔ پویانمایی کار نکرده بودند و بیشتر آن‌ها برای سریال‌های کمدی موقعیت، فیلم‌نامه نوشته بودند.[۷]

مت ویتزمن (چپ) نویسنده سابق این مجموعه و مایک بارکر تهیه‌کننده و نویسندهٔ سابق این مجموعه
هر دوی آن‌ها بعداً به همراه مک‌فارلن، بابای آمریکایی! را خلق کردند.

در مصاحبه‌ای که در دی‌وی‌دی فصل اول این مجموعه با مک‌فارلن انجام شده‌است، او می‌گوید که به سریال‌های رادیویی دهه‌های ۳۰ و ۴۰ میلادی که از جمله آن‌ها یک سریال دلهره‌آور به نام Suspense می‌باشد، علاقهٔ زیادی دارد و به همین دلیل برای برخی قسمت‌ها، نام‌هایی انتخاب می‌کند که به قتل و مرگ ارتباط دارد، مانند مرگ سایه دارد[E ۳] و تصمیم قتل[E ۴] که به ترتیب قسمت‌های اول و چهارم فصل اول این سریال می‌باشند. مک‌فارلن بعداً اعلام کرد که تیم نویسندگی تصمیم گرفته این‌گونه نام‌گذاری قسمت‌ها را کنار بگذارد، زیرا ارتباط دادن آن‌ها به داستان سریال، دشوار است.[۱۷]

استیو کالاگان با نوشتن ۱۴ اپیزود از این سریال، در بین نویسندگان این مجموعه رکورددار است. بسیاری از نویسندگان، این مجموعه را ترک کردند تا روی سریال‌های دیگر کار کنند. نیل گولدمن و گرت داناوان پس از هشت سال کار کردن روی این سریال، از تیم جدا شدند و سیزده قسمت از سریال ان‌بی‌سی به نام Scrubs را نوشتند و هم‌چنین تولیدکنندهٔ اجرایی این سریال نیز شدند.[۱۸] مایک بارکر و مت ویتزمن هم به همراه مک‌فارلن سریال بابای آمریکایی! را خلق کردند.[۱۹][۲۰]

با اعتصاب نویسندگان آمریکایی (۲۰۰۸–۲۰۰۷)، تولید این سریال نیز در دسامبر ۲۰۰۷ و در چند بازهٔ زمانی بعد از آن، متوقف شد. فاکس چندین اپیزود را بدون تأیید نهایی مک‌فارلن تولید کرد. اگرچه مک‌فارلن نمی‌خواست در آن دوره، تولید سریال ادامه یابد، اما با توجه به قراردادش با فاکس، مجبور شد تا کارش را ادامه بدهد.[۲۱] تولید این سریال پس از پایان اعتصاب، به صورت رسمی شروع شد و پخش عادی آن از ۱۷ فوریه ۲۰۰۸ آغاز شد.[۲۲]

[ویرایش] کارگردانان

سریال مرد خانواده خانواده تاکنون ۳۰ کارگردان داشته است که از این بین پیتر شین و پیت میشل، به ترتیب هر کدام ۴۵ و ۳۶ اپیزود را کارگردانی کرده‌اند، که با این حساب پرکارترین کارگردانان این مجموعه به حساب می‌آیند. علاوه بر این، آن‌ها تنها کارگردانانی هستند که از ابتدای مجموعه تا کنون، در تیم ساخت این مجموعه حضور داشته‌اند.[۲۳]

[ویرایش] صداپیشگان

همچنین ببینید: فهرست صداپیشگان مرد خانواده

ست مک‌فارلن به جای چهار شخصیت اصلی این سریال صحبت می‌کند:پیتر گریفن، برایان گریفن، استووی گریفن و گلن کواگمایر.[۲۴] مک‌فارلن خودش خواسته تا به‌جای این شخصیت‌ها حرف بزند. زیرا معتقد است که خودش بهتر می‌تواند این کار را انجام دهد تا این که از کسی دیگر بخواهد.[۲۵] مک‌فارلن صدای پیتر را از یکی از نگهبانان دانشگاه طراحی رود آیلند الهام گرفته‌است.[۲۶] صدای استووی بر اساس صدای بازیگر انگلیسی، رکس هریسن می‌باشد.[۲۷] صدای برایان، صدای معمولی مک‌فارلن است.[۲۵] هم‌چنین او به‌جای چندین شخصیت مهمان و مکمل مانند گلن کواگمایر (همسایه خانواده گریفن)، تام تاکر (گوینده اخبار تلویزیون) و کارتر پیوترشمیدت (پدر لوییس) حرف می‌زند.[۲۸] الکس بورستین به جای لوییس، تریشیا تاکاناوا (خبرنگار آسیایی تلویزیون)، لورتا براون و باربارا پیوترشمیت صحبت می‌کند.[۲۹] ست گرین به جای کریس و نیل گولدمن صحبت می‌کند.[۲۸] در فصل اول، لیسی شابرت به جای مگ حرف می‌زد، ولی او به دلیل ادامه تحصیل و بازی در سریالی دیگر، مجموعه را ترک کرد و میلا کونیس، جانشین وی شد.[۲۸] مایک هنری به جای کلیولند براون و هربرت صحبت می‌کند.[۳۰] هنری و مک‌فارلن در دانشگاه رود آیلند با هم آشنا شدند. چند سال بعد مک‌فارلن از هنری خواست تا در این سریال صداپیشگی کند و هنری پذیرفت. هم‌چنین او یکی از نویسندگان سریال نیز می‌باشد. در چهار فصل اول، نام او به عنوان صداپیشهٔ مهمان در تیتراژ سریال ذکر می‌شد، اما از شروع فصل پنجم، نام او در بین صداپیشگان اصلی سریال قرار گرفت.[۳۱]

صداپیشگان اصلی
A man with black hair and a black shirt, leaning forward, smiling into a microphone. A woman with black hair, tied back, smiling, and sitting behind a microphone. A man with red hair, smiling slightly and sitting behind a microphone. A woman with long brown hair, smiling into a microphone. A man with closely shaven hair, and slight stubble, looking to the side slightly with his eyes, behind a microphone.
ست مک‌فارلن الکس بورستین ست گرین میلا کونیس مایک هنری
پیتر گریفن، استووی گریفن، برایان گریفن، گلن کواگمایر، تام تاکر، کارتر پیوترشمیت و شخصیت‌های دیگر لوییس گریفن، لورتا براون، باربارا پیوترشمیت، تریشیا تاکاناوا و شخصیت‌های دیگر کریس گریفن، نیل گولدمن و شخصیت‌های دیگر مگ گریفن کلیولند براون, هربرت، مرد کَر، بروس هنرمند، شخصیت‌های دیگر

دیگر صداپیشگانی که در این مجموعه حضور دارند، پاتریک وربرتون به جای جو سوانسون[۳۲]، آدام وست به جای شهردار آدام وست[۳۳]، جنیفر تیلی به جای بونی سوانسون[۳۴]، جان جی. برنان به جای مورت گولدمن و هوراس، کارلوس الازروکی به جای جاناتان وید[۳۵][۳۶]، آدام کارولا و نورم مک‌دونالد به جای مرگ[۳۷]، لوری آلن به جای دایان سیمونز[۳۸] و فیل لامر به جای اولی ویلیامز و قاضی[۳۹]، می‌باشند. هم‌چنین بوتچ هارتمن، در بسیاری از قسمت‌ها به جای شخصیت‌های مختلف صحبت کرده‌است[۴۰] و هم‌چنین دنی اسمیت، که خودش از نویسندگان این سریال است، به جای چند شخصیت در سریال حرف زده‌است.[۴۱]

[ویرایش] اوایل پخش و لغو شدن مجموعه

مرد خانواده، به صورت رسمی در ۳۱ ژانویه ۱۹۹۹ و بعد از مسابقه سوپربول پخش گردید. قسمت اول سریال ۲۲ میلیون بیننده داشت.[۴۲] قسمت بعدی سریال در ۱۱ آوریل ۱۹۹۹ پخش شد. فاکس تصمیم گرفت تا این سریال را یک‌شنبه‌ها ساعت ۸:۳۰ شب (به وقت محلی) به صورت منظم پخش کند. این موقع، بین زمان پخش سریال سیمپسون‌ها و پرونده‌های مجهول بود.[۸] در پایان فصل اول، این سریال با میانگین ۱۲٫۸ میلیون بیننده برای هر قسمت، رتبهٔ ۳۳ام را در بین همهٔ سریال‌ها به خود اختصاص داد.[۴۳] پخش فصل دوم این سریال از ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۹ شروع شد و زمان پخش آن به پنج‌شنبه‌ها ساعت ۹ شب تغییر یافت. این موقع، همزمان با پخش سریال Frasier از شبکه ان‌بی‌سی بود و همین باعث شد تا بیننده‌های مرد خانواده به شدت کاهش یابد.[۸] فاکس این سریال را از برنامه‌های پخش خود حذف کرد و شروع به پخش نامنظم اپیزودهای آن کرد. سریال در ۷ مارس ۲۰۰۰ به حالت پخش اولیه خود برگشت. اما با همزمان شدن با پخش مسابقه چه کسی می‌خواهد میلیونر بشود[E ۵] از شبکه ای‌بی‌سی، در پایان فصل دوم و با میانگین ۶٫۳۲۰ میلیون بیننده، در رتبه ۱۱۴ام قرار گرفت.[۴۴] فاکس در سال ۲۰۰۰ و بعد از پایان فصل دوم، اعلام کرد که این سریال کنسل شده است.[۴۵] اما بعد در ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۰، ۱۳ قسمت برای فصل سوم سفارش داد.[۴۲]

سریال از ۸ نوامبر ۲۰۰۱ شروع به پخش کرد. زمان جدید پخش سریال، پنج‌شنبه‌ها ساعت ۸ شب بود. این زمان‌بندی سریال را وارد رقابتی میان سریال‌های دوستان و نجات‌یافته[E ۶] کرد. در طول پخش فصل سوم، فاکس بارها زمان‌بندی سریال را تغییر داد و این باعث شد تا از نمره سریال کاسته شود.[۴۶] مرد خانواده در برنامه‌های سال ۲۰۰۲ فاکس قرار نگرفت[۸] و بعد از آن فاکس به صورت رسمی انحلال این سریال را اعلام کرد.[۴۷]

[ویرایش] موفقیت مجموعه و احیا شدن آن

فاکس تلاش کرد تا امتیاز پخش مجدد سریال را به شبکه‌ای دیگر بفروشد. پیدا کردن مشتری برای آن کار دشواری بود، ولی در نهایت شبکه کارتون نتورک امتیاز این مجموعه را خرید.[۴۸] پخش مجدد مرد خانواده از این شبکه، از ۲۳ آوریل ۲۰۰۳ آغاز شد و فوراً به پربیننده‌ترین برنامه تبدیل شد.[۸][۴۹] در همان هفته‌ای که پخش مجدد سریال از شبکه Adult Swim (یکی از زیرشاخه‌های کارتون نتورک) آغاز گردید، دی‌وی‌دی‌های فصل اول و دوم سریال نیز به بازار آمد. در طول یک ماه، ۴۰۰،۰۰۰ نسخه از این دی‌وی‌دی‌ها به فروش رسید[۸] و تا پایان سال این عدد به ۲٫۲ میلیون نسخه رسید[۵۰] و این باعث شد تا دی‌وی‌دی‌های مرد خانواده به پرفروش‌ترین سریال‌های تلویزیونی در سال[۵۱] و دومین سریال پرفروش تاریخ تبدیل شود.[۵۲] بعد از این، دی‌وی‌دی‌های فصل سوم نیز به بازار عرضه شد که این فصل هم بیشتر از یک میلیون نسخه فروش داشت.[۴۹] فروش بالای دی‌وی‌دی‌های این سریال و پربیننده بودن سریال در پخش مجدد آن، فاکس را بر آن داشت تا ۳۵ قسمت جدید از این سریال را سفارش دهد.[۵۳] این نخستین بار بود که یک سریال پس از موفقیت در فروش دی‌وی‌دی، احیا می‌شد.[۵۲][۵۴]

اولین قسمت سریال پس از احیای آن در ۲۵ مهٔ ۲۰۰۵ به روی آنتن رفت.[۵۵] این قسمت سریال ۱۱٫۸۵ میلیون بیننده داشت.[۵۶]

[ویرایش] شخصیت‌ها

از سمت چپ به راست:
برایان، لوویس، پیتر، استووی، کریس و مگ
نوشتار اصلی: فهرست شخصیت‌های مرد خانواده

داستان این سریال حول زندگی خانوادهٔ پیتر گریفن سیر می‌کند. او ایرلندی-آمریکایی است و در یک خانواده کاتولیک به دنیا آمده‌است. با لهجه‌ای بوستونی حرف می‌زند و در رود آیلند زندگی می‌کند.[۵۷] او با لوییس ازدواج کرده‌است. لوییس فرزند خانوادهٔ ثروتمند پیوترشمیت می‌باشد.[۵۸] پیتر و لوییس سه فرزند دارند:مگ، دختر نوجوانشان که کمی بی‌دست و پاست و مدام مورد تمسخر دیگران قرار می‌گیرد؛ کریس، پسر نوجوانی که اضافه وزن دارد، کم‌هوش است و تقریباً نمونهٔ جوان پدرش است؛ استووی، فرزند کوچک خانواده که می‌تواند حرف بزند و همواره در رابطه با کردار بزرگسالان صحبت می‌کند.[۵۹] برایان، سگ خانواده است و در کنار آن‌ها زندگی می‌کند. او مانند یک انسان حرف می‌زند، قدرت اندیشه دارد و به مارتینی علاقه دارد.[۶۰]

شخصیت‌های دیگر نیز در این سریال حضور دارند، که در برخی از قسمت‌ها ظاهر می‌شوند. گلن کواگمایر که همسایه گریفن‌هاست و به رابطه جنسی اعتیاد دارد.[۶۱] کلیولند براون و همسرش لورتا[۶۲]، به همراه جو سوانسون که یک پلیس و ناتوان جسمی است[۶۳] و همسرش بونی[۶۴]، همسایه‌های خانواده گریفن هستند. سوزی فرزند جو و بونی است.[۶۵] مورت گولدمن که یک داروساز یهودی است[۶۶] به همراه همسرش موریل[۶۷] و فرزندش نیل[۶۸] و سالمندی به نام هربرت از دیگران همسایگان آن‌ها هستند.[۶۹]

تام تاکر[۷۰]، دایان سیمونز[۷۱]، تریشیا تاکاناوا[۷۲] و اولی ویلیامز[۷۳] مجریان تلویزیون هستند. آدام وست هم شهردار شهر کوهاگ می‌باشد.[۷۴]

[ویرایش] محیط

متن alt تصویر چپ متن alt تصویر راست
آسمان پویانمایی مرد خانواده
نمایی از آسمان پراویدنس

محیط اصلی که داستان مرد خانواده در آن اتفاق می‌افتد، شهری به نام کوهاگ واقع در رود آیلند می‌باشد. مک‌فارلن، زمانی که در دانشگاه درس می‌خواند، در پراویدنس به سر می‌برد و به همین دلیل، در این سریال نشان‌هایی از رود آیلند می‌بینیم. هم‌چنین مک‌فارلن از برخی از نام مکان‌ها و شخصیت‌های رود آیلند استفاده کرده‌است.[۷۵][۷۶]

[ویرایش] نشانه‌ها

[ویرایش] قسمت‌های به سمت ...

قسمت‌هایی که نام آن‌ها با مسیر...[E ۷] شروع می‌شود، نشان‌دهندهٔ این است که آن قسمت دربارهٔ یک سفر است.[۷۷][۷۸][۷۹] نام این قسمت‌ها، از فیلم‌های کمدی هفت‌گانهٔ به سمت ... با بازی بینگ کرازبی، باب هپ و دوروتی لیمر که در دهه ۴۰ میلادی ساخته شدند، گرفته‌ شده‌است.[۷۸] در این قسمت‌ها، معمولاً استووی و برایان در جایی فراطبیعی و ناآشنا با شهر کوهاگ حضور می‌یابند. اولین‌بار اپیزودی به نام به سمت رود آیلند[E ۸] در ۳۰ مهٔ ۲۰۰۰ پخش شد. در این قسمت‌ها، از موسیقی فیلم‌های معروف، علامت‌های تجاری استفاده می‌شود و در برخی صحنه‌ها از فیلم‌های علمی-تخیلی و فانتزی دیگر تقلید می‌شود.[۸۰][۸۱]

[ویرایش] شوخی‌ها

برخی سکانس‌های مرد خانواده از شیوهٔ خاصی پیروی می‌کند و در بین صحبت کردن یک شخصیت در یک صحنه، تصویر قطع می‌شود و تصویری از آینده، گذشته یا هر آنچه در ذهن شخصیت هست، نشان داده می‌شود.[۸۲][۱۵]

در قسمت‌های اول، بیشتر طنز سریال مربوط به شرارت‌های استووی بود. او در ذهن خود ایده‌های شومی داشت، می‌خواست بر دنیا مسلط شود و هم‌چنین قصد داشت مادرش را بکشد. بعد از مدتی، تیم نویسندگان و مک‌فارلن به این نتیجه رسیدند که این ایده دیگر خنده‌دار نیست و تصمیم گرفتند تا شیوهٔ نوشتن در مورد شخصیت استووی را تغییر بدهند.[۸۳] رایج‌ترین طنز استفاده شده در مرد خانواده، شکستن دیوار چهارم و صحبت با مخاطبین می‌باشد. به طول مثال در اولین اپیزودی که بعد از احیای سریال پخش شد، پیتر درباره انحلال سریال به خانواده‌اش می‌گوید که فاکس جای آن‌ها را به ۲۹ سریال[۸۴] دیگر داده‌است و وقتی لوییس از پیتر می‌پرسد که آیا امیدی هست یا خیر، پیتر جواب می‌دهد که اگر همهٔ آن‌ها کنسل شوند، امیدی هست. این ۲۹ سریال در زمانی که پخش مرد خانواده متوقف شده بود، واقعاً کنسل شدند.[۸۵]

در این سریال از تکه‌کلام‌هایی استفاده می‌شود که خیلی مشهور شده‌اند. به طور مثال گلن کواگمایر می‌گوید گیگیتی گیگیتی گو [E ۹] و لعنتیِ عالی [E ۱۰] تکه کلام پیتر است. بیا جلو ببینم! [E ۱۱][۸۳] نیز تکه کلام جو سوانسون می‌باشد. در یکی از اپیزودها که پیتر همه‌چیز راجع به زندگی‌اش را فراموش کرده است، می‌گوید دوه و لوییس به او تذکر می‌دهد که این تکه‌کلام او نیست. [۸۶]

[ویرایش] دیدگاه‌ها، موفقیت‌ها و انتقادات

[ویرایش] موفقیت مجموعه

مرد خانواده نظرات مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرده‌است. کاترین سیپ از مجله منتقدین ملی این سریال را کثیف اما بسیار خنده‌دار توصیف کرده‌است.[۸۷] کارن جیمز از نیویورک تایمز، خانواده گریفن را خانواده‌ای طنز که عصبی‌کننده هستند و این مجموعه را دارای قابلیت‌های زیاد برای خنداندن تشریح کرده‌است.[۸۸] روزنامه صبح سیدنی هرالد، این سریال را در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹، به عنوان مجموعهٔ هفته انتخاب کرد.[۸۹] فریزر مور از نشریه ستل تایمز می‌گوید که این مجموعه میل پایان‌ناپذیری برای خنداندن مخاطب از طریق سوژه‌هایی که به بدن انسان مربوط می‌شود، دارد. هم‌چنین او این مجموعه را بی‌ادبانه و خام، ولی خوشمزه توصیف می‌کند.[۹۰] نانسی فرانکلین از نیویورکر می‌گوید که این مجموعه به خاطر کمدی سکسی‌اش، به تدریج در حال تبدیل شدن به یکی بهترین مجموعهٔ پویانمایی است. او معتقد است از چندین لحاظ، مرد خانواده حتی از سیمپسون‌ها هم بهتر است.[۹۱] آی‌جی‌ان مرد خانواده را یک سریال عالی توصیف کرده و اعلام کرده که به سختی می‌توان مجموعه‌ای مانند مرد خانواده پیدا کرد که مردم را آن‌قدر بخنداند.[۹۲] مرد خانواده در بریتانیا نیز پخش می‌شود و بینندگان آن بین ۷۰۰،۰۰۰ تا ۱،۰۰۰،۰۰۰ نفر، تخمین زده می‌شود.[۹۳]

هم‌چنین این سریال، بسیاری از هنرپیشگان و افراد معروف را مجذوب خود کرده‌است. امیلی بلانت اعلام کرده‌است که مرد خانواده از سریال‌های مورد علاقهٔ اوست و هم‌چنین برای حضور به عنوان مهمان افتخاری در این سریال، ابراز علاقه کرده‌است.[۹۴] رابرت داونی جونیور با سازندگان این سریال، تماس گرفته تا ببیند می‌تواند در این سریال مشارکت داشته باشد، زیرا پسر او طرفدار این مجموعه است. تهیه‌کنندگان نیز یک شخصیت برای حضور وی در سریال ساختند.[۹۵] لورن کونارد بعد از آشنایی با مک‌فارلن، این سریال را دنبال کرد و به یکی از دوستداران این مجموعه تبدیل شد. او می‌گوید شخصیت محبوب او استووی است. هم‌چنین او در یکی از قسمت‌های این سریال، به صورت مهمان حضور یافت.[۹۶] دواین جانسون خودش را یکی از طرفداران بزرگ مرد خانواده توصیف کرده‌است. مک‌فارلن در فیلم جانسون به نام پری دندان، نقش کوتاهی داشت و نهایتاً باعث شد تا این دو با هم دوست شوند و جانسون در دو اپیزود از مرد خانواده حضور یافت.[۹۷] ریهانا نیز اقرار کرده که یکی از طرفداران این مجموعه است.[۹۸] بریتنی اسپیرز نیز از هواداران این سریال است و می‌گوید سعی دارد تا لهجه بریتانیایی استووی را تقلید کند.[۹۹]

[ویرایش] جوایز

مرد خانواده و دست‌اندرکاران آن، تاکنون ۱۳ بار نامزد دریافت جایزه امی شده‌اند که چهار بار برندهٔ آن شده‌اند. مک‌فارلن برنده جایزه برجسته‌ترین صداپیشگی، به خاطر صداپیشگی شخصیت استووی شد.[۱۰۰] مورفی و مک‌فارلن به خاطر شعر و آهنگ ترانهٔ خیلی چیزها هست که باید ببینی[E ۱۲] صاحب جایزه برجسته‌ترین آهنگ و ترانه شدند.[۱۰۰] استیون فونتی به خاطر کتابش راجع به اپیزود کریسی جا نمانده (اشاره به طرح No Child Left Behind جهت تحصیل رایگان برای کودکان آمریکایی.)[E ۱۳]، جایزه موفقیت انفرادی برجسته را ازآن خود کرد.[۱۰۱] گریگ کولتون هم با نوشتن کتابی راجع به اپیزود به سمت دنیای مجازی[E ۱۴] این جایزه را برده‌است.[۱۰۲] در سال ۲۰۰۹، مرد خانواده نامزد دریافت جایزه مجموعه برجسته کمدی شد. این اولین بار پس از سال ۱۹۶۱ بود که یک مجموعه پویانمایی نامزد دریافت این جایزه می‌شود. در آن سال، سریال عصر حجر، نامزد دریافت این جایزه شده بود.[۱۰۳] هم‌چنین این مجموعه تاکنون ۱۱ بار نامزد دریافت جایزه Annie شده‌است که سه بار برندهٔ آن شده‌است. دوبار در سال ۲۰۰۶ و یک‌بار در سال ۲۰۰۸.[۱۰۴][۱۰۵][۱۰۶] مرد خانواده در جشنواره‌های مختلف از جمله جوایز منتخب مردم و جوایز منتخب نوجوانان، برندهٔ جایزه‌های متعدد شده‌است.[۱۰۷][۱۰۸]

[ویرایش] انتقادات

مرد خانواده از سوی برخی منتقدان و روزنامه‌نگاران به دلیل ناسزاگویی، بی‌حرمتی به مقدسات، برهنگی و خشونت مورد انتقاد قرار گرفته‌است.[۱۰۹][۱۱۰] کمیسیون ارتباطات فدرال[E ۱۵]، تاکنون درخواست‌هایی برای جلوگیری از ادامه پخش این سریال دریافت کرده‌است.[۱۱۱][۱۱۲]

سازمان‌های خانواده[۱۱۳] و گروه‌های مذهبی[۱۱۴] معتقدند که این سریال، اعتقادات دینی را به سخره گرفته‌است. در موارد مشابه، موسسات خیریه می‌گویند که این سریال نباید به موارد حساسی مانند بیماری ایدز/اچ‌آی‌وی[۱۱۵] و سندرم داون[۱۱۶] نزدیک شود. همینطور برخی منتقدین[۴۶] و کارتونیست‌ها[۱۱۷][۱۱۸]، به علت طنزهای فرهنگی بیش از حد و تقلید از مجموعه‌های دیگر، از این سریال انتقاد کرده‌اند. در برخی قسمت‌های ساوت پارک و سیمپسون‌ها، سریال مرد خانواده مورد تمسخر قرار گرفته‌است. با این حال مک‌فارلن و مت گرونینگ (خالق سیمپسون‌ها)، وجود هرگونه دشمنی بین این مجموعه‌ها را رد کرده‌اند و گفته‌اند بین آن‌ها فقط حس رقابت وجود دارد.[۱۱۹] از طرف دیگر، جان کریسفالوزی خالق مجموعه رن و استیمپی[۱۱۷]، تری پارکر و مت استون سازندگان مجموعه ساوت پارک، از منتقدان مرد خانواده هستند.[۱۱۸]

[ویرایش] رسانه‌های دیگر

[ویرایش] فیلم

در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۷، مک‌فارلن در مصاحبه با مجله گزارشگر هالیوود به صورت غیررسمی اعلام کرد که احتمالاً در آینده روی فیلم سینمایی مرد خانواده کار خواهد کرد.[۱۲۰] در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۸، مک‌فارلن به صورت رسمی تأیید کرد که فیلمی با شخصیت‌های این سریال تولید خواهد کرد و در سینماها اکران خواهد شد.[۱۲۱] او گفته که فیلم به صورت فیلم‌های موزیکال قدیمی خواهد بود.[۱۲۲]

[ویرایش] مجموعه‌های مرتبط

نوشتار اصلی: کلیولند شو

مک‌فارلن به همراه مایک هنری و ریچارد اپل مجموعه پویانمایی دیگری مرتبط با مرد خانواده را خلق کرده‌اند. بحث ساخت این سریال در سال ۲۰۰۷ شروع شد و در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۹ اولین قسمت کلیولند شو پخش گردید. داستان این سریال حول خانواده کلیولند براون می‌باشد که در سریال مرد خانواده یکی از همسایگان خانواده گریفن است.[۱۲۳][۱۲۴]

[ویرایش] بازی‌های ویدئویی

بازی رایانه‌ای مرد خانواده در سال ۲۰۰۶ و در سبک اکشن توسط شرکت High Voltage Software ساخته شد و ۲کا گیمز آن را منتشر کرد.[۱۲۵] این بازی با توجه به نظرسنجی متاکریتیک، نظر مثبت ۵۰ درصد مخاطبان پلی‌استیشن ۲[۱۲۶]، ۵۱ درصد مخاطبان پی‌اس‌پی[۱۲۷] و ۵۳ درصد مخاطبان ایکس‌باکس ۳۶۰ را در برداشت.[۱۲۸] نقطه قوت بازی خنده‌دار بودن آن بود.[۱۲۵] ناراضیان نیز از کوتاه بودن و غیرجذاب بودن گیم‌پلی بازی شکایت داشتند.[۱۲۹] در ۲ نوامبر ۲۰۰۹، رایان لنگلی، خبرنگار آی‌جی‌ان گزارش داد که بازی جدیدی از مرد خانواده برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۳، ایکس‌باکس ۳۶۰ و وی در راه است.[۱۳۰]

هم‌چنین در سال ۲۰۰۷، دستگاه پین‌بال مرد خانواده، به بازار عرضه شد.[۱۳۱]

[ویرایش] مرد خانواده در بازار

تا سال ۲۰۰۹، شش کتاب در مورد سریال مرد خانواده توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شده‌است.[۱۳۲] نخستین کتاب، مرد خانواده: راهنمای استووی برای سلطه بر جهان می‌باشد که در ۲۶ آوریل ۲۰۰۵ منتشر شده‌است. نویسنده این کتاب استیون کالاهان[E ۱۶] می‌باشد. این کتاب تصویری است و اندیشه‌های استووی برای چیرگی بر دنیا را نشان می‌دهد.[۱۳۳] مرد خانواده: به یک روستایی احمق احتیاج دارم و من با یکی‌شان ازدواج کرده‌ام، کتاب دیگری است که در مورد قسمتی با همین نام در مجموعه، نوشته شده‌است.[۱۳۴]

مرد خانواده در بازار بسیار موفق بود‌ه‌است، چنان‌که احیای این سریال، به دلیل فروش بالای دی‌وی‌دی‌های این مجموعه بود.[۱۳۵]

[ویرایش] معادل‌های انگلیسی

  1. ↑ All in the Family
  2. ↑ King of the Hill
  3. ↑ Death Has a Shadow
  4. ↑ Mind Over Murder
  5. ↑ Who Wants to Be a Millionaire
  6. ↑ Survivor
  7. ↑ Road to
  8. ↑ Road to Rhode Island
  9. ↑ Giggity giggity goo
  10. ↑ Freakin' sweet
  11. ↑ Bring it on
  12. ↑ You Got a Lot to See
  13. ↑ No Chris Left Behind
  14. ↑ Road to the Multiverse
  15. ↑ Federal Communications Commission or FCC
  16. ↑ Steve Callahan

[ویرایش] پانویس

  1. ↑ در گفتار عامیانه و روزمره‌ی زبان انگلیسی گاهی به جای man (به معنای مرد) واژه‌ی guy به کار می‌رود. بنابراین اصل این عبارت به صورت Family Man بوده که این عبارت به زبان فارسی عیالوار یا خانواده‌دوست ترجمه شده است.
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ Lenburg, Jeff (2006). «Who's who in animated cartoons» ‎(انگلیسی)‎. New York: Applause Theatre & Cinema Books. ص ۲۲۱. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  3. ↑ Lenburg, Jeff. «"Family Guy" Seth MacFarlane to speak at Class Day: Creator and executive producer of 'Family Guy' will headline undergraduate celebration» ‎(انگلیسی)‎. Harvard Gazette. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ Bartlett, James. «"Seth MacFarlane – he’s the "Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. The Great Reporter. Presswire Limited، ۱۲ مارس ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  5. ↑ Andreeva, Nellie. «"Family Guy" creator seals megadeal» ‎(انگلیسی)‎. The Hollywood Reporter، ۳۱ مهٔ ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  6. ↑ Strike, Joe. «Cartoon Network Pilots Screened by ASIFA East at NYC's School of Visual Arts» ‎(انگلیسی)‎. Animation World Network. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  7. ↑ ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ ۷٫۳ «Interview with Seth MacFarlane» ‎(انگلیسی)‎. آی‌جی‌ان.نیوز کورپوریشن. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  8. ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ ۸٫۳ ۸٫۴ ۸٫۵ Tim Stack. «A Brief History of the Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. Entertainment Weekly. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  9. ↑ «Family Guy: Death Has a Shadow» ‎(انگلیسی)‎. Film.com. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  10. ↑ «Alex Borstein from Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. Film.com. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  11. ↑ Cagle, Daryl. «The David Silverman Interview» ‎(انگلیسی)‎. ام‌اس‌ان‌بی‌سی. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  12. ↑ «Seth MacFarlane: Credits». TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۱. 
  13. ↑ «Family Guy — I Never Met the Dead Man Cast and Crew» ‎(انگلیسی)‎. یاهو!. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  14. ↑ «Family Guy: Chitty Chitty Death Bang» ‎(انگلیسی)‎. Film.com. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  15. ↑ ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ در انگلیسی به این‌گونه سکانس‌ها cutaway gags یا cutaway sequences می‌گویند.
  16. ↑ «'American Dad' and 'Family Guy' Creator Seth MacFarlane Is Animated About Work and Play» ‎(انگلیسی)‎. ای او ال. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  17. ↑ «William S. Paley TV Fest: Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. آی‌جی‌ان. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  18. ↑ «the futon's guide to who's in and who's out» ‎(انگلیسی)‎. The Futon Critic. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  19. ↑ Stanley, Alexandria. «Dad Is a C.I.A. Operative, the Kids Have a Weird Pet» ‎(انگلیسی)‎. The New York Times (The New York Times Company)، ۴ فوریه ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  20. ↑ Goyette, Jay. «Family Guys Seth MacFarlane's Speech Rescheduled» ‎(انگلیسی)‎. The View (University of Vermont)، ۴ فوریه ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  21. ↑ Adalian, Josef. «Fox to air new Guy Sunday; MacFarlane hopes network changes plans» ‎(انگلیسی)‎. ورایتی، ۱۳ نوامبر ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  22. ↑ «Stewie Is On The Lam On "Family Guy" Sunday, May 18, On Fox» ‎(انگلیسی)‎. The Futon Critic. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  23. ↑ «Family Guy Series Director» ‎(انگلیسی)‎. IMDb. بازبینی‌شده در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۱. 
  24. ↑ «Family Guy Cast» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  25. ↑ ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Cruz, Gilbert. «"Family Guy's Seth MacFarlane» ‎(انگلیسی)‎. تایم، ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  26. ↑ Smith, Andy. «A Real Family Reunion» ‎(انگلیسی)‎. Providence Journal TV. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  27. ↑ «Stewie Griffin» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  28. ↑ ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ ۲۸٫۲ «"Family Guy Cast and Details» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  29. ↑ Miller, Kirk. «Q&A: Alex Borstein» ‎(انگلیسی)‎. Metromix. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  30. ↑ «excerpt "Behind the scenes of 'Family Guy' *** Character 'voice' star to speak» ‎(انگلیسی)‎. The Advocate. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  31. ↑ «Mike Henry of ?Family Guy? talks voices, gags and instinct» ‎(انگلیسی)‎. Campus Times، ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  32. ↑ «Patrick Warburton:Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  33. ↑ «Adam West Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  34. ↑ «Jennifer Tilly:Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  35. ↑ «Mr. Saturday Knight» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی، ۵ سپتامبر ۲۰۰۱. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  36. ↑ «Carlos Alazraqui: Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  37. ↑ «Adam Carolla:Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  38. ↑ «Lori Alan:Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  39. ↑ «Phil LeMarr:Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  40. ↑ «Butch Hartman:Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  41. ↑ «Danny Smith:Credits» ‎(انگلیسی)‎. TV Guide. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  42. ↑ ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ Levin, Gary. «Family Guy may return» ‎(انگلیسی)‎. یواس‌ای تودی، ۱۸ نوامبر ۲۰۰۳. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  43. ↑ «1998-99 Ratings» ‎(انگلیسی)‎. geocities، ۲۴ مارس ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  44. ↑ «1999-2000 Ratings» ‎(انگلیسی)‎. fbibler، ۲۴ مارس ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  45. ↑ Gilbert, Matthew. «Family Guy Returns, Just As Funny As Ever» ‎(انگلیسی)‎. Boston.com. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  46. ↑ ۴۶٫۰ ۴۶٫۱ VanDerWerff, Todd. «"To Surveil With Love"/"Brotherly Love"/"Brian & Stewie» ‎(انگلیسی)‎. The A.V. Club. The Onion, Inc. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  47. ↑ McKinley, Jesse. «Canceled and Resurrected, on the Air and Onstage» ‎(انگلیسی)‎. New York Times (New York Times Company)، ۲ مهٔ ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  48. ↑ Gordon, Devin. «FAMILY REUNION» ‎(انگلیسی)‎. Newsweek، ۴ آوریل ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  49. ↑ ۴۹٫۰ ۴۹٫۱ Levin, Gary. «'Family Guy' un-canceled, thanks to DVD sales success» ‎(انگلیسی)‎. یواس‌ای تودی، ۲۴ مارس ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  50. ↑ Poniewozik, James و McDowell, Jeanne. «It's Not TV. It's TV on DVD» ‎(انگلیسی)‎. تایم، ۱۹ آوریل ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  51. ↑ Kipnis, Jill. «"Successful "Guy» ‎(انگلیسی)‎. Billboard، ۷ فوریه ۲۰۰۴. ص ۴۴. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  52. ↑ ۵۲٫۰ ۵۲٫۱ Goodale, Gloria. «Cult fans bring 'The Family Guy' back to TV» ‎(انگلیسی)‎. The Christian Science Monitor، ۲۲ آوریل ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  53. ↑ Louie, Rebecca. «The 'Family' can't be killed. Fox thought it was out, but we pulled it back on. The 'Guy' who wouldn't die» ‎(انگلیسی)‎. New York Daily News، ۲۸ آوریل ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  54. ↑ Levin, Gary. «'Family Guy' may return» ‎(انگلیسی)‎. یواس‌ای تودی، ۱۸ نوامبر ۲۰۰۳. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  55. ↑ Lowry, Brian. «Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. ورایتی، ۲۸ آوریل ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  56. ↑ Aurthur, Kate. «A Sweeping Weekend» ‎(انگلیسی)‎. The New York Times، ۳ مهٔ ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  57. ↑ «Peter Griffin» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  58. ↑ «Lois Griffin» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  59. ↑ James, Caryn. «TV Weekend; Where Matricide Is a Family Value» ‎(انگلیسی)‎. New York Times (New York Times Company)، ۲۹ ژانویه ۱۹۹۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  60. ↑ «Brian Griffin» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  61. ↑ «Glenn Quagmire» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  62. ↑ «Spooner Street Neighbors» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  63. ↑ «Joe Swanson» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  64. ↑ «Bonnie Swanson» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  65. ↑ «Susie Swanson» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  66. ↑ «Mort Goldman» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  67. ↑ «Muriel Goldman» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  68. ↑ «Neil Goldman» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  69. ↑ «Herbert» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  70. ↑ «Tom Tucker» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  71. ↑ «Diane Simmons» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  72. ↑ «Tricia Takanawa» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  73. ↑ «Ollie Williams» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  74. ↑ «Mayor Adam West» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  75. ↑ «Interview with Seth MacFarlane, creator of The Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. UGO Networks. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  76. ↑ Bartlett, James. «"Seth MacFarlane – he's the "Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. Greatreporter.com. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  77. ↑ Phelps, Ben. «Relying on stereotypes, ‘Family Guy’ sticks to its formula, ‘Cleveland’ shows a softer side» ‎(انگلیسی)‎. Tufts Daily، ۱۶ اکتبر ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  78. ↑ ۷۸٫۰ ۷۸٫۱ Love, Brett. «Family Guy: Road to Rupert» ‎(انگلیسی)‎. TV Squad، ۲۹ ژانویه ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن. 
  79. ↑ Haque, Ahsan. «Family Guy: Stewie and Brian's Greatest Adventures» ‎(انگلیسی)‎. آی‌جی‌ان. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  80. ↑ Iverson, Dan و Scott Lowe. «The Cleveland Show Casting Couch» ‎(انگلیسی)‎. آی‌جی‌ان. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  81. ↑ «Family Guy: "Road to Rupert" Review» ‎(انگلیسی)‎. آی‌جی‌ان. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  82. ↑ «Family Guy's Seth MacFarlane interviewed» ‎(انگلیسی)‎. FHM، ۲۴ ژوئن ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  83. ↑ ۸۳٫۰ ۸۳٫۱ Haque, Ahsan. «Top 25 Family Guy Characters» ‎(انگلیسی)‎. آی‌جی‌ان. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  84. ↑ این سریال‌ها عبارتند از:Dark Angel، Titus، Undeclared، Action، That '80s Show، Wonderfalls، Fastlane، وy Richter Controls the Universe، Skin، Girls Club، Cracking Up، The Pitts، Firefly، Get Real، Freakylinks، Wanda at Large، Costello، The Lone Gunmen، A Minute with Stan Hooper، Normal، Ohio، Pasadena، Harsh Realm، Keen Eddie، The $treet، The American Embassy، Cedric the Entertainer Presents، The Tick، Luis و Greg the Bunny. پیتر نام همهٔ این سریال‌ها را می‌گوید.
  85. ↑ Bianculli, David. «'Dad' Joins MacFarlane's 'Family» ‎(انگلیسی)‎. New York Daily News، ۲۸ آوریل ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  86. ↑ Jordan, Julie. «Tiffani Thiessen Is Expecting a Baby» ‎(انگلیسی)‎. People Magazine. Time Inc. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  87. ↑ «Return of the Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. National Review. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  88. ↑ James, Caryn. «The New Season/Television: Critic's Choice; A Little Dysfunctional Family Fun» ‎(انگلیسی)‎. The New York Times (The New York Times Comapny)، ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۸. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  89. ↑ «Show of the Week: Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. The Sydney Morning Herald، ۲۱ آوریل ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  90. ↑ Moore, Frazier. «Return of the Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. The Seattle Times، ۴ ژوئیه ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  91. ↑ «American Idiots» ‎(انگلیسی)‎. نیویورکر، ۶ ژانویه ۲۰۰۶. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  92. ↑ «Top 100 Animated Series, Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. آی‌جی‌ان، ۱۴ اکتبر ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  93. ↑ «Weekly Top 30 Programmes». Barb.co.uk، ۲۹ ژانویه ۲۰۱۱. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  94. ↑ «Emily Blunt wants to star in Family Guy». The Nation، ۱۲ ژوئن ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  95. ↑ «Robert Downey, Jr.» ‎(انگلیسی)‎. فامیلی‌گای ویکی. بازبینی‌شده در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۱. 
  96. ↑ Radish, Christina. «Lauren Conrad interview about Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. Iseb.net، ۲۱ آوریل ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  97. ↑ «Interview: Dwayne Johnson for Tooth Fairy» ‎(انگلیسی)‎. ScreenCrave، ۲۰ ژانویه ۲۰۱۰. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  98. ↑ Fletcher, Alex. «Rihanna: 'I relax with Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. Digital Spy. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  99. ↑ «Britney Spears Addicted to “Family Guy”, is Crazy» ‎(انگلیسی)‎. The Blemish. بازبینی‌شده در 24 ژوئن 2011. 
  100. ↑ ۱۰۰٫۰ ۱۰۰٫۱ McLean, Thomas. «"Seth MacFarlane: Family Guy, American Dad!» ‎(انگلیسی)‎. ورایتی، ۱ ژوئن ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  101. ↑ «Academy of Television Arts & Sciences Announces Emmy Award Winners in Costumes for a Variety or Music Program and Individual Achievement in Animation» ‎(انگلیسی)‎. Academy of Television Arts & Sciences، ۲۱ اوت ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  102. ↑ «2010 Creative Arts Emmy Winners Press Release» ‎(انگلیسی)‎. Academy of Motion Picture Arts and Sciences، ۲۲ اوت ۲۰۱۰. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  103. ↑ Collins, Scott. «Family Guy breaks the funny bone barrier with Emmy nod» ‎(انگلیسی)‎. لس‌آنجلس تایمز، ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  104. ↑ «"Legacy: 34th Annual Annie Award Nominees and Winners» ‎(انگلیسی)‎. Annie Awards. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  105. ↑ «"Legacy: 35th Annual Annie Award Nominees and Winners» ‎(انگلیسی)‎. Annie Awards. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  106. ↑ «Annie Awards: For Your Consideration» ‎(انگلیسی)‎. Annie Awards. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  107. ↑ «People's Choice Awards Past Winners: 2006» ‎(انگلیسی)‎. سی‌بی‌اس. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  108. ↑ «Teen Choice Awards Official Website» ‎(انگلیسی)‎. Fox.com. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  109. ↑ Tucker, Ken. «Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. Entertainment Weekly، ۴ سپتامبر ۱۹۹۹. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  110. ↑ «"Top 10 Best and Worst Shows on Primetime Network TV 2005–2006» ‎(انگلیسی)‎. ParentsTV.org. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  111. ↑ «Content examples from NCIS, Family Guy, and The Vibe Awards» ‎(انگلیسی)‎. ParentsTV.org. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  112. ↑ Shields, Todd. «Activists Dominate Content Complaints» ‎(انگلیسی)‎. ediaweek.com، ۶ دسامبر ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  113. ↑ Learmonth, Michael. «PTC unhappy with TV's religious stereotypes» ‎(انگلیسی)‎. Variety: December 14, 2006. Cited the PTC's 2006 Faith in a Box report covering treatment of religion on entertainment television. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  114. ↑ Kerby, Carl. «The trouble with TV» ‎(انگلیسی)‎. Answers in Genesis. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  115. ↑ Adams, Bob. «Family Guy has fun with AIDS» ‎(انگلیسی)‎. Advocate.com. PlanetOut Inc، ۲۲ اوت ۲۰۰۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  116. ↑ «Sarah Palin Responds To Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. هافینگتن پست. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  117. ↑ ۱۱۷٫۰ ۱۱۷٫۱ Amid Amidi. «The John Kricfalusi Interview, Part 2» ‎(انگلیسی)‎. Cartoon Brew. Cartoon Brew LLC، ۳۱ اوت ۲۰۰۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۳۱ اوت ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  118. ↑ ۱۱۸٫۰ ۱۱۸٫۱ «Trey Parker and Matt Stone» ‎(انگلیسی)‎. Exclaim!. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  119. ↑ Nathan Rabin. «Interview: Matt Groening» ‎(انگلیسی)‎. The A.V. Club. Onion Inc.، ۲۶ آوریل ۲۰۰۶. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  120. ↑ Szalai, Georg. «"Family Guy" movie possible, MacFarlane says» ‎(انگلیسی)‎. رویترز، ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  121. ↑ «TCA Video: Family Guy Spoilers; Movie Plans» ‎(انگلیسی)‎. TV Week. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۷. 
  122. ↑ Dean, Josh. «"Seth MacFarlane's $2 Billion Family Guy Empire» ‎(انگلیسی)‎. FastCompany.com. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۷. 
  123. ↑ «FOX Announces Fall Premiere Dates For The 2009-2010 Season» ‎(انگلیسی)‎. The Futon Critic، ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  124. ↑ «Fox Primetime — The Cleveland Show — Fact Sheet» ‎(انگلیسی)‎. Fox Flash. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  125. ↑ ۱۲۵٫۰ ۱۲۵٫۱ Kennedy, Sam. «Family Guy Review» ‎(انگلیسی)‎. وان‌آپ. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  126. ↑ «Family Guy (ps2) reviews» ‎(انگلیسی)‎. متاکریتیک. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  127. ↑ «Family Guy (psp) reviews» ‎(انگلیسی)‎. متاکریتیک. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  128. ↑ «Family Guy (xbx) reviews» ‎(انگلیسی)‎. متاکریتیک. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  129. ↑ Navarro, Alex. «Family Guy Review for Xbox» ‎(انگلیسی)‎. گیم‌اسپات، ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  130. ↑ Langley, Ryan. «Family Guy Party Game in Development» ‎(انگلیسی)‎. آی‌جی‌ان، ۲ نوامبر ۲۰۰۹. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  131. ↑ Finley, Adam. «Family Guy pinball is freakin' sweet» ‎(انگلیسی)‎. TV Squad، ۳ فوریه ۲۰۰۷. بازبینی‌شده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱. 
  132. ↑ «Search results: Family Guy» ‎(انگلیسی)‎. هارپرکالینز. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  133. ↑ «Family Guy: Stewie's Guide to World Domination by Steve Callahan» ‎(انگلیسی)‎. هارپرکالینز. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  134. ↑ «Family Guy: It Takes a Village Idiot, and I Married One» ‎(انگلیسی)‎. هارپرکالینز. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 
  135. ↑ Levin, Gary. «Family Guy un-canceled, thanks to DVD sales success» ‎(انگلیسی)‎. یواس‌ای تودی، ۲۴ مارس ۲۰۰۴. بازبینی‌شده در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۱. 

[ویرایش] پیوند به بیرون

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ مرد خانواده موجود است.
ن • ب • و
مرد خانواده
شخصیت‌ها
شخصیت‌های دیگر
تولید
در رسانه‌ها
فصل‌ها
۱  · ۲  · ۳  · ۴  · ۵  · ۶  · ۷  · ۸  · ۹  · ۱۰
نشانه‌ها
در بازار
هم‌چنین ببینید
ن • ب • و
ست مک‌فارلن
مجموعه‌های پویانمایی تلویزیونی
مرد خانواده (۱۹۹۹–۲۰۰۲, ۲۰۰۵–تاکنون) • بابای آمریکایی! (۲۰۰۵–تاکنون) • کلیولند شو (۲۰۰۹–تاکنون) • فلینت‌استون‌ها (عصر حجر) (۲۰۱۳–)
مجموعه‌های تلویزیونی زنده
قهرمان (۲۰۰۷)
مجموعه‌های پویانمایی اینترنتی
صداپیشگی
فیلم‌ها
تد (۲۰۱۲)
هم‌چنین ببینید

برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%D8%B1%D8%AF_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87&oldid=6275771»
ابزارهای شخصی

گویش‌ها
فضاهای نام
عملکردها
گشتن
چاپ/برون‌بری
جعبه‌ابزار
زبان‌های دیگر