کاوه (مجله)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
پیشنهاد شده است که نشریه کاوه با این مقاله یا بخش ادغام گردد. (بحث). |
مجلهٔ کاوه (با عنوان روزنامه کاوه نیز شناخته میشود) نشریهای است به زبان فارسی که در برلین، از ۱۳۳۴ ه. ق. تا ۱۳۴۰ ه. ق. چاپ میشد. مؤسس این مجله، حسن تقیزاده بود. این مجله از جمله مهمترین منابع پیرامون باستانگرایی در ایران به شمار میآید.
[ویرایش] پیرامون مجله
تصویر صفحهٔ اول روزنامه، مردی بود که درفش کاویانی در دست گرفته و عدهای از سپاهیان و شورشیان با اسلحههای گوناگونی به دنبال او حرکت میکنند.
چاپ و نشر کاوه به دو دورهٔ اول و دوم تقسیم میگردد. دورهٔ اول چاپ مجله از ۱۸ ربیعالاول ۱۳۳۴ ه. ق. / ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۱۶ آغاز شد و تا شمارهٔ ۱۵، مورخ ۱۸ ذیالقعدهٔ ۱۳۳۷ ه. ق. طول کشید. این دوره مقارن بود با جنگ جهانی اول. در این مدت، کاوه یک نشریهٔ سیاسی بود که بیشتر محتوای آن طرفداری از آلمان و متحدانش (عثمانی، اتریش و بلغارستان) بود. در دورهٔ جدید که از سال ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۰ ه. ق.، به طور منظم هر ماه یک شماره منتشر میشد، و با خاتمهٔ جنگ جهانی، کاوه دیدگاه سیاسی خود را رها کرده و محتوایی ادبی - فرهنگی به خود گرفت. در این دوره مقالاتی راجع به ادبیات و تاریخ ایران باستان درج میکرد.
[ویرایش] نویسندگان
از جمله نویسندگان این مجله میتوان به کسانی چون محمد قزوینی، محمدعلی جمالزاده، حسین کاظمزاده ایرانشهر، رضا تربیت، اسماعیل امیرخیزی و ابوالحسن حکیمی اشاره کرد.
[ویرایش] منابع
- بیگدلو، رضا: ۱۳۸۰، باستانگرایی در تاریخ معاصر ایران، چاپ اول: تهران، نشر مرکز.
