ماجرای درایفوس

ماجرای درفو، به رویدادی گفته می‌شود که آنرا ار رسواکننده‌ترین وقایع قضایی محسوب می‌کنند که طی آن، در سال ۱۸۹۴، آلفرد درفو افسر یهودی ارتش فرانسه، در دادگاه به اتهام خیانت به حبس محکوم گشت و از کار در ارتش برکنار شد.^{[نیازمند منبع]}

این رخداد در سالهایی بود که بحث ناسیونالیسم در فرانسه شدت گرفته بود و از طرف دیگر سوءظن به آلمانٍ همسایه فضای ضد یهودیتی را در کشور ایجاد کرده بود. مدارکی از ارتش فرانسه به دست دولت فرانسه افتاده بود که درفوس علی رغم تلاشش برای اثبات جعلی بودن مدارک، موفق به این کار نشد.^{[نیازمند منبع]}درفو متهم به جاسوسی برای آلمان شده و به جزیره شیطان^{[نیازمند منبع]} تبعید شد.

پس از گذشت سالها از محکومیت وی، بی گناهی وی روشن گشت.^{[نیازمند منبع]} ۱۲ جولای ۱۹۰۶ دادگاه عالی فرانسه مردود بودن تمامی اتهامات آلفرد درفو را اعلام داشت. پس از آن بود که درفو دوباره جهت خدمت در ارتش فراخوانده شد. این ماجرا تبعات سنگینی برای سیستم سیاسی فرانسه همراه داشت.^{[نیازمند منبع]}

امیل زولا، به حمایت از وی و محکوم کردن عمل دادگاه و اعتراض به آن پرداخت که به محکومیت یک ساله اش منجر شد. پس از آن بود که سیصد تن از نویسندگان و اندیشمندان طی نامه‌ای به اعتراض به این حکم برخواستند که به اعلامیه روشنفکران مشهور شد. این اتفاق به سال ۱۸۹۸ رخ داد.

رویداد

در سال ۱۸۳۹بود که اداره آمار و اطلاعات ارتش فرانسه پی برد که شوارتسکپن، وابسته نظامی سفارت آلمان در پاریس، با افسری فرانسوی ارتباط دارد و اطلاعاتی از مراکز حساس نظامی و تسلیحاتی ارتش را بین آنها تبادل شده‌است. از این فرد که با نام مستعار «دی» فعالیت داشت، نمونه‌هایی به عنوان دست خطی که اطلاعات را در اختیار قرار داده به دست سرهنگ هانری از بخش آمار و اطلاعات ارتش افتاد.

پس از آن از تمامی افسران مشغول به خدمت در مراکز حساس و ستادهای فرماندهی آزمایش خط انجام گرفت و دستخط درفو با «دی» مطابق تشخیص داده شد.

درفو از خانواده‌ای مرفه و فرزند یک تاجر یهودی بود که به سال ۱۸۷۰ در پی اشغال آلزاس و لورن توسط آلمان برای حفظ تابعیت فرانسوی آنجا را ترک کرده بود. آلفرد در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۴ به وزارت جنگ احضار شده و متهم به جاسوسی شد. درفو اتهام را رد کرد. اما با آزمایش دوباره دستخط شک بیشتر شد.

همزمان با این، روزنامه‌ای ضدیهودی در مقاله‌ای با عنوان «خیانت بزرگ»، درفو را به خیانت متهم و خواستار مجازات شدید وی شد. پس از آن بود که فشارها بر درفو افزایش یافت. پس از آن بود که فعالیت مطبوعات در رابطه با این موضوع شدت گرفت و حتی یهودیان مسئول شکست ۱۸۷۰ از آلمان معرفی شدند که تاثیر زیادی در جامعه داشتند.

در ۲۲ سپتامبر ۱۸۹۴ دادگاه جنگی وی را به خلع درجه، حبس، تبعید ابد و محرومیت دائمی از حقوق اجتماعی محکوم کرد. و در روز ۵ ژانویه طی مراسمی تحقیرآمیز از وی خلع درجه شد. درفو به جزیره گویان که به جزیره شیطان لقب گرفته بود تبعید و در آنجا زندانی شد.

چهار سال از تبعید و حبس وی گذشت. امیل زولا در روز ۱۳ ژانویه در مقاله‌ای را با عنوان «من متهم می‌کنم» در نشریه اُورُوِر(Aurore) (سپیده دم) که نامه‌ای سرگشاده به رئیس جمهور وقت فرانسه بود به اعتراض بر آمد. این رخداد باعث تخفیف مجازات درفو به ده سال ترک وطن انجامید.

اما پس از آن باز هم زولا و برخی دیگر به اعتراضات خود ادامه دادند تا در سال ۱۸۹۹ به دستور رئیس جمهور وقت فرانسه، درفو آزاد شد. اما آزادی وی در حکم بی گناهی اش نبود. در سال ۱۹۰۲ و همزمان با پیروزی حزب چپ فرانسه بود که پس از کش و قوس، و درخواست تجدیدنظر از طرف وکیل درفو، در ۱۲ جولای ۱۹۰۶ وی از تمامی اتهامات تبرئه شد.^{[نیازمند منبع]}

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ماجرای درایفوس موجود است.