فعل ناگذرا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فعل ناگذرا (لازم) فعلی است که به مفعول، متمم یا مسند نیاز ندارند. کاربرد اینها به همراه فعل ناگذرا اشتباه است.[۱]

فعل از لحاظ ساختمان در ادبیات فارسی دارای چهار گونه دیگر نیز هست.

نمونه فعل‌های ناگذرا: رفتن، آمدن، نشستن، برخاستن، خوابیدن، دویدن، چرخیدن

فعل‌های ناگذرا بیشتر فعل‌هایی هستند که نشان دهنده عملی است که طی آن نوعی تغییر در وضعیت و خصوصیات فاعل بوجود می‌آورد. بطور مثال نشستن و برخاستن که تغییر وضعیت او را نشان می‌دهد.

فعل ناگذرای یک شخصه[ویرایش]

فعل ناگذرای یک شخصه مفعول پذیر نیست و بیشتر بصورت سوم شخص بکار می‌رود و بجای شناسه یکی از ضمایر متصل ّم، ّت، ّش، ِمان، ِتان، ِشان، شخص فعل را نشان می‌دهد که به آخر اسم قبل از فعل اضافه می‌شود.

نمونه:خوشم آمد

جستارهای وابسته[ویرایش]

منبع[ویرایش]

  1. زبان فارسی (۳) و (۴) - سال دوم دبیرستان - چاپ ۱۳۷۸