طاق‌باز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ماکت آموزشی قرار داده شده در حالت طاق‌باز

حالت بر پشت خوابیدن را اصطلاحاً طاق‌بازمی‌گویند.

در جراحی[ویرایش]

قرارگیری طاق‌باز (به انگلیسی: Supine position) متداول ترین وضعیت در اعمال جراحی می‌باشد. بیمار به حالت صاف بر روی پشت قرار می‌گیرد در حالی که کف دست‌های وی در طرفین قرار گرفته باشد. زاویهٔ دستها با تخت نباید بیش از ۹۰ درجه باشد لازم به ذکر است که نقاط دارای انحناء، مانند پشت زانو و پشت مچ پا باید بوسیله بالشتک‌های کوچکی پر شود تا ازوارد امدن فشار به عروق و اعصاب آن نواحی جلوگیری شود، همچنین می‌توان با قرار دادن یک بالش کوچک در زیر سر، امتداد ستون فقرات را حفظ نمود[۱]

در عمل آپاندکتومی (برداشتن کامل آپاندیس)، ماستکتومی (برداشتن بافت پستان)، عمل قلب باز، عملهای چشمی و عملهای جلوی قفسهٔ سینه بیش ترین کاربرد را دارد.

نقاط تحت فشار[ویرایش]

توجهات فیزیولوژیکی[ویرایش]

  • دراین وضعیت دستگاه تنفس دچار مشکل می‌شود چراکه حجم دم و بازدم کمتراز وضعیت ایستاده است.
  • حجم خون وارده به قلب افزایش یافته، در نتیجه حجم خروجی هم افزوده می‌شود بنابراین این وضعیت در بیماران چاق و دارای مشکل قلبی می‌تواند باعث نارسایی قلبی شود.[۴]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «پوزیشن طاق‌باز»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد.
  1. مقدمه‌ای بر تکنولوژی جراحی/فاطمه قارداشی/۱۳۸۹
  2. مجیدی، سیدعلی. مهارت‌های بالینی کار در اتاق عمل. چاپ اول
  3. گلدمن، ماکسین. «٢». در راهنمای جامع اتاق عمل. ترجمهٔ خوش تراش، مهرنوش. رستم نیا، لیلی. اصغری، الناز. قوی، آرزو. چاپ آیکان. انتشارات صبورا، ١٣٩٢. ص٣٨.. شابک ‎۹۷۸۶۰۰۶۳۴۲۴۸۱. 
  4. لطفی، مژگان. انتظار، صمد. راهنمای جامع پرستاری اتاق عمل. نشرجامعه‌نگر. شابک:۱-۰-۹۴۸۰۵-۹۶۴
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ طاق‌باز موجود است.