سیف بن ذییزن
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سیف بن ذییَزَن از پادشاهان حمیری یمن و دست نشاندهٔ ساسانیان بود. نام کامل وی ( سیف بن ذییزن بن عافر بن أسلم بن زید، من أذواء حمیر.) .
سیف در زمان چیرگی حبشیان بر یمن در سدهٔ ششم میلادی دست به دامان ایرانیان شد. انوشیروان شاهنشاه ایران نیز گروهی از زندانیان را به فرماندهی پیرمردی به نام وهرز دیلمی به شرط آزادی به گشودن یمن گسیلاند. در پیرامون ۵۷۰ میلادی این گروه به یاری هواخواهان سیف بر حبشیان پیروزی یافتند و در یمن جای گرفتند و سیف نیز به پادشاهی گماشتهشد. در آینده سیف کشتهشد و ایرانیان از آن پس بیمیانجی بر یمن فرمان راندند.
منبع[ویرایش]
- لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ سیف بن ذی یزن
- عبدالحسین زرینکوب. تاریخ ایران قبل از اسلام. انتشارات امیرکبیر؛ ISBN 978-964-00-0064-9
