سلطان حسین بایقرا
سلطان حسین بایقرا (محرم ۸۴۲/می-جون ۱۴۳۸ در هرات - ۱۰ ذیالحجه ۹۱۱ ه.ق./۴ می ۱۵۰۶ م. در روستای بابااِلهی در نردیکی هرات) پسر امیر منصور پسر بایقرا پسر عمر شیخ پسر تیمور گورکانی معروف به «خاقان منصور» و معزالسلطنه و ابوالغازی آخرین سلطان بزرگ از امرای تیموری (فرمانروایی: ۷۵-۸۷۳ ه.ق./۷۰-۱۴۶۹ م. و ۹۱۱-۸۷۵ ه.ق./۱۵۰۶-۱۴۷۰ م.) بود. او پادشاهی ادبپرور و هنردوست بود و وزیر معروفش امیرعلیشیر نوایی موجب شهرت دربار او و آبادانی پایتختش هرات شده بود. میر علی هروی از خوشنویسان مهم سده دهم مدتی در دربار وی بوده است.
سلطان حسین بایقرا در سال ۸۶۱ ه.ق که خراسان آشفته شده بود، در شهر مرو به پادشاهی نشست و در ذیحجهٔ ۸۶۲ ه.ق/۱۴۵۹ میلادی استرآباد را فتح کرد و در سال ۸۷۳ ه. ق./۱۴۶۹ میلادی هرات را تسخیر نمود و در ۸۷۴ با میرزا یادگار محمد جنگید و در اواخر سال ۸۷۵ ه. ق. با سلطان محمود جنگید و تا سال ۹۰۲ه.ق در غایت دولت و اقبال حکومت کرد. و در سال ۹۱۱ ه.ق/۱۵۰۶ م درگذشت. اثری موسوم به مجالسالعشاق و اشعاری به فارسی و ترکی دارد و تخلصش حسینی بوده است.
| سلف: میرزا یادگار محمد |
سلسلهٔ تیموریان (در هرات) | جانشین: بدیع الزمان |
منابع [ویرایش]
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون افراد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
|
|||||
