سفته

سَفتِه یا فَتهِٔ طَلَب سندی تجاری است که بر اساس آن شخصی (صادرکننده سفته) تعهد می‌کند مبلغ معینی را در زمان معین یا عندالمطالبه به دیگری (گیرنده سفته) بپردازد.

سفته به علت خطرات نقل و انتقال پول و توسعه تجارت بین‌الملل بین بازرگانان رواج یافت. امروزه از سفته به عنوان یک وسیله اعتباری در سرمایه‌گذاری‌های کوتاه مدت در واحدهای تولیدی، صنعتی، تجارتی و خدماتی استفاده می‌شود.

سفته در لغت به معنای چیزی است که از کسی عاریه یا قرض یا در عوض چیزی بگیرند تا در شهر دیگر پس دهند.

سفته در ایران

سفته در ایران سندی نسبتا متروک است و اشخاص ترجیح می‌دهند برای اطمینان از دریافت طلب خود از چک استفاده کنند و با تقلب نسبت به قانون به درج تاریخ مؤخر بر روی چک اقدام کنند. از دلایل کاربرد نداشتن سفته می‌توان به وضع ضمانت اجراهای سنگین برای چک در حالی که ضمانت اجرای سفته چندان تفاوتی با ضمانت اجرای اسناد عادی ندارد، دریافت مالیات از سفته از طریق حق تمبر به میزان سه دهم درصد مبلغ سفته، تشریفات خاص برای اعتراض به پرداخت نشدن سفته و شبهه ربوی بودن تنزیل سفته اشاره کرد.

در قانون تجارت ایران سفته چنین تعریف شده‌است:

فته‌طلب سندی است که به موجب آن امضاکننده تعهد می‌کند مبلغی در موعد معین یا عندالمطالبه در وجه حامل یا شخص معین و یا به حواله‌کرد آن شخص کارسازی نماید.

محل معمول برای تهیه سفته شعب بانک ملی ایران است که در آن‌ها سفته را به قیمت سه‌هزارم مبلغ اسمی آن می‌فروشند:

نرخ‌های سفته به ریال

سفته‌های موجود	نرخ فروش	سفته‌های موجود	نرخ فروش
یک میلیونی	۳۰۰۰	بیست میلیونی	۶۰۰۰۰
یک و نیم میلیونی	۴۵۰۰	پنجاه میلیونی	۱۵۰۰۰۰
دو میلیونی	۶۰۰۰	یک صد میلیونی	۳۰۰۰۰۰
دو و نیم میلیونی	۷۵۰۰	یک صد و پنجاه میلیونی	۴۵۰۰۰۰
پنج میلیونی	۱۵۰۰۰	دویست و پنجاه میلیونی	۷۵۰۰۰۰
ده میلیونی	۳۰۰۰۰	سیصد میلیونی	۹۰۰۰۰۰

جستارهای وابسته

• برات

منابع

• کاویانی، کورش. حقوق اسناد تجارتی. تهران: نشر میزان، بهار ۱۳۸۳، ISBN ۹۶۴-۷۸۹۶-۶۱-۱
• عرفانی، محمود. حقوق تجارت. جلد اول، تهران: جهاد دانشگاهی، سوم، ۱۳۶۷